Ελεονώρα Μελέτη: «Όταν δικάζουμε υποθέσεις βιασμού, δεν πρέπει να ρωτάμε το θύμα τι φορούσε, γιατί δεν φώναξε ή γιατί δεν έφυγε»

Η Ελεονώρα Μελέτη, ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατία, καταχειροκροτήθηκε στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβούλιου μετά από μια ομιλία-γροθιά για την ανάγκη άμεσης θέσπισης κοινού ευρωπαϊκού ορισμού του βιασμού με βάση τη συναίνεση.

Με λόγο αιχμηρό και βαθιά ανθρώπινο, η Ελεονώρα Μελέτη ανέδειξε πως η ακινησία δεν είναι συναίνεση, η σιωπή δεν είναι αποδοχή και πως ο φόβος δεν μπορεί να ερμηνεύεται ως συγκατάθεση. Τόνισε ότι ο βιασμός δεν κρίνεται από μώλωπες, κραυγές ή «αντίσταση», αλλά από το αν υπήρξε ελεύθερη, σαφής και πραγματική συναίνεση.

Η παρέμβασή της προκάλεσε έντονη συγκίνηση στην αίθουσα και απέσπασε θερμό χειροκρότημα από ευρωβουλευτές διαφορετικών πολιτικών ομάδων.

Η Ελεονώρα Μελέτη κάλεσε την Ευρώπη να σταθεί στο ύψος των αξιών της, προστατεύοντας ουσιαστικά τα θύματα και στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα μηδενικής ανοχής στη σεξουαλική βία.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της παρέμβασης:

«Θέλω να φανταστείτε μια γυναίκα ακίνητη, με το σώμα παγωμένο. Και κάποιον να βιάζει κάθε της κύτταρο, ψυχικό και σωματικό. Εκείνη να θέλει να ουρλιάξει, αλλά το στόμα της να μη βγάζει ήχο. Δεν φωνάζει. Δεν χτυπά. Δεν τρέχει. Όχι γιατί συναινεί, αλλά γιατί έχει παραλύσει από τον φόβο.

Αυτό που κάποιοι ακόμη ρωτούν: «γιατί δεν αντέδρασε;» η επιστήμη το αναγνωρίζει επίσημα ως “freeze response”, δηλαδή μια αυτόματη νευροβιολογική αντίδραση επιβίωσης. Όταν ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται ακραίο κίνδυνο και ούτε η μάχη ούτε η φυγή είναι δυνατές γιατί το σώμα ακριβώς παγώνει. Η ακινησία, όμως, δεν είναι συναίνεση. Είναι τρόμος. Κι η σιωπή δεν είναι αποδοχή. Είναι σοκ.

Και υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις όπου η συναίνεση είναι αδύνατη: όταν μια γυναίκα είναι μεθυσμένη, ναρκωμένη, αναίσθητη, υπό ουσίες, σε κατάσταση που δεν μπορεί να κατανοήσει και να επιλέξει. Μια γυναίκα υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να πει «ναι».

Γι’ αυτό ο ορισμός του βιασμού πρέπει να γίνεται με βάση τη συναίνεση. Όχι με βάση τους μώλωπες. Όχι με βάση τις κραυγές. Όχι με το πόσο πολύ ή λίγο πάλεψε το θύμα σε σχέση με το πόσο θα ήθελαν οι θεατές της τραγωδίας του. Και όταν δικάζουμε τέτοιες υποθέσεις, δεν πρέπει να ρωτάμε το θύμα τι φορούσε, γιατί δεν φώναξε ή γιατί δεν έφυγε.

Ένα είναι το ουσιαστικό ερώτημα που πρέπει να γίνεται: υπήρξε ελεύθερη, σαφής και πραγματική συναίνεση; Αν όχι, τότε μιλάμε για βιασμό».