Γιώργος Μαζωνάκης: Ο συγκινητικός επικήδειος του Μητροπολίτη Αλέξιου – «Γύρισε στην παλιά του γειτονιά»

Με λόγια βαθιά ανθρώπινα και συγκινητικά αποχαιρέτησε ο Μητροπολίτης Νικαίας Αλέξιος τον Γιώργο Μαζωνάκη κατά τη διάρκεια της εξοδίου ακολουθίας του, το μεσημέρι της Δευτέρας 14 Σεπτεμβρίου, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στη Νίκαια.

Μπροστά στην οικογένεια, στους φίλους και στους συνεργάτες του τραγουδιστή, αλλά και στους χιλιάδες ανθρώπους που κατέκλυσαν την παλιά του γειτονιά για το τελευταίο «αντίο», ο Μητροπολίτης Αλέξιος μίλησε για την αγάπη του Γιώργου Μαζωνάκη για τη Νίκαια, την προσφορά του σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, αλλά και την αγάπη που, όπως τόνισε, έδινε απλόχερα στους γύρω του.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε μάλιστα στην πρωτοφανή παρουσία του κόσμου από το βράδυ της λαϊκής αγρυπνίας μέχρι και την ώρα της εξοδίου ακολουθίας, χαρακτηρίζοντάς την ουσιαστικά ως την ανταπόδοση της αγάπης που είχε προσφέρει ο ίδιος όσο βρισκόταν στη ζωή.

Σε μία από τις πιο φορτισμένες στιγμές του επικήδειου λόγου του, ο Μητροπολίτης Αλέξιος χρησιμοποίησε τους ίδιους τους στίχους του Γιώργου Μαζωνάκη για την «παλιά γειτονιά» του. Μια γειτονιά στην οποία τελικά επέστρεψε για το ύστατο χαίρε, ανάμεσα στους ανθρώπους που τον είδαν να μεγαλώνει, να ονειρεύεται και να γίνεται ένας από τους σημαντικότερους λαϊκούς ερμηνευτές της γενιάς του.

«Αδελφοί μου αγαπητοί, Γνωρίζω πως είναι βαρύ το πένθος της οικογενείας του αδελφού Γιώργου Μαζωνάκη, αλλά και όλων ημών, που τον αγαπήσαμε και χαρήκαμε με τα τραγούδια του. Είμαστε ικανοποιημένοι με τη συμπεριφορά του, με την αγάπη του στη Νίκαια, με την πολύτιμη προσφορά του σε αδελφούς που είχα ανάγκη, με τα λόγια του γεμάτα αγάπη προς όλους.

Η παρουσία χιλιάδων λαού εδώ και χθες και σήμερα στην Εξόδιο Ιερή Ακολουθία, συνιστά απόδειξη ανταπόκρισης στην αγάπη του και στη σκέψη έρχεται μια ρήση ενός αρχαίου Ιστορικού πως «Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ανθρώπων» (Τάκιτος, 55-120). Έδωσε την αγάπη και παίρνει αγάπη και ζωντανός και αποχωρώντας από τη ζωή.

Παρακολουθώντας τη ζωή του και τα λόγια του, ανακαλώ στη σκέψη ένα συλλογισμό που τον αφορά: «Ο θάνατος είναι μια πρόκληση. Μας λέει να μη χάνουμε χρόνο. Μας λέει να πούμε ο ένας στον άλλο, τώρα αμέσως, ότι αγαπάμε ο ένας τον άλλο» (Leo Buscaglia, 1924-1998).

Αποκτά μια επικαιρότητα το τραγούδι του Γιώργου, που όλοι γνωρίζουμε:

«Μεγαλώνω και ξεχνώ μόνο τους κακούς ανθρώπους
όσους μιλούσαν με βρισιές γιατί ποτέ δε μάθαν τρόπους
μα ποτέ μου δε ξεχνώ την παλιά τη γειτονιά μου
γιατί στο παγκάκι της πλατείας έχω χαράξει τα όνειρά μου (και)
Θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά…»

Και γύρισε κι είναι ανάμεσά μας, τόσο νέος και τόσο δημιουργικός: Αναβιώνει τώρα εδώ το έπος του Διγενή Ακρίτα:

«Κι επήγαν και παλέψανε στα μαρμαρένια αλώνια,
κι όθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει,
κι όθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει»