Η Evangelia στο TLIFE: Ο γάμος στην Κρήτη, η Eurovision και η ζωή της ως δασκάλα πριν το τραγούδι

Η Evangelia μοιάζει να κουβαλά μέσα της δύο κόσμους που, αντί να συγκρούονται, συναντιούνται. Από τη μία η Αμερική, όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε, σπούδασε και έκανε τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα. Από την άλλη η Ελλάδα και κυρίως η Κρήτη, τα καλοκαίρια στην Παλαιόχωρα, η γιαγιά της, τα πρόβατα και οι κατσίκες, οι παρέες και τα γλέντια. Κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο βρίσκεται και η μουσική της.

Λίγο μετά την επιστροφή της από την Αμερική, όπου πραγματοποίησε το πρώτο μέρος του «Paréa Tour», η Evangelia βρέθηκα στο στούντιο του TLIFE και μίλησε στον Χρήστο Κούτρα για όλα. Για τη διαδρομή που ξεκίνησε από μια σχολική αίθουσα στο New Jersey και την έφερε στις μουσικές σκηνές, για τον αρραβωνιαστικό της Jay Stolar, την ιδιαίτερη πρόταση και το δαχτυλίδι, τον γάμο που σχεδιάζουν, την επιθυμία τους να αποκτήσουν παιδιά, αλλά και για τη Eurovision, που παραμένει ένα κεφάλαιο το οποίο δεν έχει κλείσει οριστικά για εκείνη.

«Έχω μεγαλώσει μεταξύ δύο κόσμων»

Η ελληνική ταυτότητα δεν είναι για την Evangelia ένα στοιχείο που απλώς προστέθηκε στη μουσική της. Είναι κομμάτι της ίδιας της ζωής της.

«Εγώ γεννήθηκα στην Αμερική, αλλά κάθε καλοκαίρι, από 30 ημερών, το έζησα στην Κρήτη με τη γιαγιά μου και τα πρόβατα και τις κατσίκες και τις κοτούλες και την παρέα μου εκεί στην Παλαιόχωρα, που βγαίναμε, χορεύαμε», εξομολογείται.

Κάπως έτσι γεννήθηκε και το χαρακτηριστικό μουσικό πάντρεμα που την ακολουθεί μέχρι σήμερα.

«Όταν επέλεγα μια κατεύθυνση στα αρχικά μου βήματα, το τι μουσική θα κάνω που και με εκφράζει και μπορεί να είναι κάτι δικό μου και αληθινό, ήταν αυτό το πάντρεμα. Γιατί είμαι Ελληνοαμερικάνα, έχω μεγαλώσει μεταξύ δύο κόσμων, οπότε και η μουσική είναι ένα πάντρεμα από αυτά τα δύο».

Από δασκάλα σε σχολείο στη μουσική – Η απόλυση που άλλαξε τη ζωή της

Πριν γνωρίσουμε την Evangelia ως τραγουδίστρια, η καθημερινότητά της ήταν εντελώς διαφορετική. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακό στην Ειδική Αγωγή. Για τρία χρόνια εργάστηκε ως δασκάλα σε δημοτικό σχολείο στο New Jersey.

Ακόμη και μέσα στην τάξη, όμως, η μουσική έβρισκε τον δρόμο της.

«Έφερνα και την κιθάρα μου και το γιουκαλίλι και τραγουδούσαμε. Πάντα μου άρεσε να βρίσκω τρόπους να κάνω πιο fun το μάθημα», θυμάται.

Μια απόλυση, που αρχικά την τρόμαξε, έμελλε τελικά να γίνει το σημείο μηδέν μιας εντελώς διαφορετικής ζωής.

«Έγιναν περικοπές και έκοψαν όλες τις νέες δασκάλες και ήμουν κι εγώ μαζί. Είχα τρομάξει λίγο στην αρχή με αυτό το νέο, αλλά έκατσα και σκέφτηκα: “ΟΚ, το σύμπαν μού δίνει μια ευκαιρία να δω τι μπορεί να γίνει αν βάλω το 100% μου στη μουσική, που πάντα ήταν το όνειρό μου”».

Οι συνάδελφοί της ήταν εκείνες που την ενθάρρυναν να το τολμήσει.

«Μου είπαν: “Ευαγγελία, τώρα βάλε τα φτερά σου και πέτα και δοκίμασε. Μπορείς πάντα να βρεις άλλη δουλειά”. Είχα μαζέψει κάποια χρήματα για να μπορώ να ζήσω και είπα να δω τι μπορώ να κάνω μέσα σε έναν χρόνο».

Λίγους μήνες αργότερα θα συνέβαινε ακόμη μία συνάντηση που θα άλλαζε, τόσο την προσωπική, όσο και τη δημιουργική ζωή της.

Η γνωριμία με τον Jay Stolar και η πρόταση γάμου μέσα από ένα τραγούδι

«Μετά από δυο-τρεις μήνες γνώρισα τυχαία τον πλέον αρραβωνιαστικό μου, τον Jay Stolar. Είναι μουσικός, παραγωγός και στιχουργός. Είχα πάει σε συναυλία του και έτσι γνωριστήκαμε στη Νέα Υόρκη. Τα βρήκαμε και από τότε αρχίσαμε να κάνουμε αυτή τη μουσική και αυτό το πάντρεμα μαζί».

Οι δυο τους μετρούν επτά χρόνια κοινής πορείας και πλέον βρίσκονται ένα βήμα πριν από τον γάμο. Η πρόταση, μάλιστα, έγινε με έναν τρόπο απόλυτα συνδεδεμένο με τη δική τους ιστορία, μέσα από τη μουσική.

Ο Jay Stolar την κάλεσε στο studio που έχουν στο σπίτι τους στο Los Angeles, λέγοντάς της ότι ήθελε να της παίξει ένα νέο τραγούδι του.

«Μου βάζει ένα τραγούδι να το ακούσω και το ακούω χαλαρή, με κλειστά τα μάτια. Είχε πολύ ωραίους στίχους και μετά ξαφνικά οι στίχοι λένε “Will you marry me?”. Και είμαι εκεί κάπως… “Α, τώρα; Τώρα για μένα είναι αυτό; Είναι στο τραγούδι; Τώρα να απαντήσω;”. Δεν ήξερα».

Η Evangelia άνοιξε τα μάτια της και τον κοίταξε απορημένη. Και τότε ήρθε η δεύτερη φορά που ακούστηκε ο συγκεκριμένος στίχος.

«Ξαναμπήκε ο στίχος, έβγαλε το δαχτυλίδι και μου έκανε την πρόταση».

Η αντίδρασή της ήταν τόσο αυθόρμητη, που το πολυπόθητο «ναι» δεν ειπώθηκε ποτέ με λέξεις.

«Βασικά δεν είπα καν “ναι”. Ήμουν σε σοκ, αλλά πάρα πολύ χαρούμενη και τον αγκάλιασα. Οπότε το “ναι” το είπα με την αγκαλιά μου».

Ο γάμος στην Κρήτη και το νυφικό

Για τον γάμο τους, η Ελλάδα και ειδικότερα η Κρήτη βρίσκεται στο επίκεντρο των σχεδίων τους.

«Έτσι είναι ο στόχος και το πλάνο», λέει για το ενδεχόμενο να παντρευτούν στο νησί που έχει τόσο ξεχωριστή θέση στη ζωή της.

Η ίδια παραδέχεται πως δεν ήθελε να μπει αμέσως στη διαδικασία της προετοιμασίας, καθώς τόσο εκείνη όσο και ο σύντροφός της έχουν απαιτητικά επαγγελματικά προγράμματα.

«Ξέραμε ότι θέλαμε ο αρραβώνας να είναι τουλάχιστον δύο χρόνια για να πάρουμε λίγο τον χρόνο μας, γιατί είναι πολύ πιεστική γενικά και η δουλειά μας και τα τρεξίματα. Δεν ήθελα την έξτρα πίεση να πρέπει όλα να γίνουν αμέσως. Δεν βιαζόμουν έτσι κι αλλιώς».

Όσο για το νυφικό; Η Evangelia δεν το έχει ακόμη βρει, έχει όμως ήδη μια ιδέα για τη διαδικασία που θέλει να ακολουθήσει.

«Όταν ήμουν μικρή μου άρεσε πάρα πολύ να σχεδιάζω νυφικά και να ζωγραφίζω. Έχω ζωγραφίσει διάφορα, αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω. Θέλω να πάω να δοκιμάσω διάφορα νυφικά, σε όλες τις πόλεις που έχω φίλες, να πάμε μαζί και να το περάσουμε όμορφα. Νομίζω ότι θα ράψω νυφικό. Μόλις κάνω την έρευνά μου και ξέρω τι θέλω από αυτό και τι θέλω από εκείνο, θα το φτιάξουμε».

«Θέλουμε να κάνουμε οικογένεια μια μέρα»

Η Evangelia δεν κρύβει ότι στα σχέδιά τους βρίσκεται και η δημιουργία οικογένειας. Και όταν αυτή έρθει, θα ήθελε τα παιδιά της να γνωρίσουν και τις δύο πλευρές της δικής της ταυτότητας.

«Θα ήθελα τα παιδιά μου, που θέλουμε να κάνουμε οικογένεια μια μέρα, να έχουν κάτι παρόμοιο με αυτό που είχα κι εγώ, που είχα βάση και στην Αμερική και στην Ελλάδα. Το πού θα πάνε σχολείο δεν είμαι σίγουρη. Μάλλον στην Αμερική και θα ερχόμαστε στην Ελλάδα πολύ συχνά».

Eurovision: «Never say never»

Δύο φορές βρέθηκε πολύ κοντά στην εκπροσώπηση της Ελλάδας στη Eurovision, ωστόσο η Evangelia επιμένει πως από αυτές τις εμπειρίες δεν της έμεινε πικρία.

«Πικρία όχι. Και οι δύο εμπειρίες ήταν πάρα πολύ ωραίες και όταν μπαίνεις σε έναν διαγωνισμό τίποτα δεν είναι δεδομένο. Απλώς προσπαθείς και κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς με τις συνθήκες και εύχεσαι να έχει το αποτέλεσμα που θέλεις».

Και μπορεί η Eurovision αυτή τη στιγμή να μην αποτελεί την πρώτη της προτεραιότητα, δεν αποκλείει όμως μια νέα προσπάθεια στο μέλλον.

«Never say never. Μπορεί να ξαναπάω κάποια στιγμή. Θεωρώ πολύ φυσιολογικό ένας καλλιτέχνης να προσπαθεί και να μη σταματάει μετά από μόνο μία προσπάθεια, άμα θέλει κάτι. Μπορεί να ξαναπροσπαθήσω κάποια στιγμή. Τώρα, όμως, το focus μου είναι περισσότερο στην καινούρια μουσική που φτιάχνω και σε άλλα πράγματα».

Για εκείνη, άλλωστε, η επιτυχία δεν περιορίζεται σε μία θέση ή ένα αποτέλεσμα.

«Μπήκα και στα δύο με την ιδέα ότι πάω να κερδίσω, είτε κερδίσω είτε όχι. Αυτό σημαίνει για μένα: έκανα το καλύτερο που μπορούσα εκείνη τη μέρα; Λατρεύω το τραγούδι; Είναι ένα τραγούδι που θέλω ο κόσμος να με μάθει μέσα από αυτό; Και τις δύο φορές ήταν αυτό».

Τα μπουζούκια και η Ελλάδα που ξαφνιάζει τους Αμερικανούς φίλους της

Η εμπειρία της στα ελληνικά νυχτερινά κέντρα, δίπλα σε καλλιτέχνες όπως ο Νίκος Οικονομόπουλος, η Πάολα, ο Κωνσταντίνος Αργυρός, ο Σάκης Ρουβάς, ο Πέτρος Ιακωβίδης και η Ρία Ελληνίδου, ήταν για εκείνη ένα ακόμη μάθημα πάνω στη διαφορετική κουλτούρα της ελληνικής διασκέδασης.

«Τα μπουζούκια είναι κάτι ιδιαίτερο. Το λέω στους φίλους μου που έρχονται από την Αμερική να με δουν: “Παιδιά, θα καταλάβετε μόνο αν έρθετε να το ζήσετε”, γιατί αλήθεια δεν υπάρχει κάτι τέτοιο».

Οι ώρες των εμφανίσεων είναι, φυσικά, το πρώτο πολιτισμικό σοκ.

«Τους λέω “εγώ ανοίγω το πρόγραμμα και βγαίνω μία παρά” και λένε “τι;”. Μετά τους λέω ότι ξαναβγαίνω στις τρεις η ώρα το πρωί και λένε “what?”. Όταν είσαι εκεί μέσα δεν καταλαβαίνεις ώρα. Απλώς βγαίνεις έξω μετά και ξαφνικά έχει βγει ο ήλιος».

Από την Κρήτη μέχρι το Coachella και τα Grammys

Όταν η συζήτησή μας φτάνει στο μέλλον, η Evangelia δεν φοβάται να πει δυνατά τα όνειρά της. Μέσα στην επόμενη δεκαετία θέλει να έχει δημιουργήσει οικογένεια, να συνεχίσει να μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα στους δύο κόσμους που τη διαμόρφωσαν, αλλά και να φτάσει τη μουσική της πολύ πιο μακριά.

«Πάνω απ’ όλα θα ήθελα να είμαι καλά με τον εαυτό μου και με την ψυχολογική μου κατάσταση και να έχω τον άνθρωπό μου δίπλα μου. Μέσα σε δέκα χρόνια νομίζω θα έχουμε ξεκινήσει και οικογένεια. Θέλω να νιώθω καλά με την προσωπική μου ζωή πάνω απ’ όλα, με τους φίλους μου και την οικογένειά μου».

Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει και το μεγάλο καλλιτεχνικό όνειρο.

«Θέλω να συνεχίσω αυτή την πορεία για τη διεθνή καριέρα και επιτυχία και να φέρω αυτό το πάντρεμα, τα ελληνικά ακούσματα με τη μουσική μου, σε κάθε άκρη του κόσμου. Έχω όνειρο να τραγουδήσω στο Coachella και σε κάποιες μεγάλες σκηνές στην Ευρώπη και στην Αμερική. Μακάρι να έχω καταφέρει να φτάσω και σε ένα σημείο Grammys. You never know. Αλλά σε δέκα χρόνια μπορεί να πέσει πολλή δουλίτσα».

Προς το παρόν, το επόμενο μεγάλο ραντεβού της με το ελληνικό κοινό είναι στις 4 Οκτωβρίου στο VogClub, όπου θα παρουσιάσει το show που έχτιζε όλο το καλοκαίρι και με το οποίο ταξίδεψε ήδη στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

«Έχει αρχή, μέση, τέλος. Έχει εκπλήξεις. Λέω ορισμένα τραγούδια μου με διαφορετικό τρόπο, θα τραγουδήσω και unplugged, θα κάνουμε και μεγάλο πάρτι. Είναι ένα roller coaster. Θα πάμε σε ένα journey μαζί».

Και ίσως αυτή η τελευταία φράση να περιγράφει καλύτερα και την ίδια τη διαδρομή της Evangelia μέχρι σήμερα. Από μια σχολική αίθουσα του New Jersey στην ελληνική νύχτα, από τα καλοκαίρια στην Κρήτη στις συναυλίες της Νέας Υόρκης και από μια απρόσμενη απόλυση σε μια ζωή που τελικά τόλμησε να σχεδιάσει με τους δικούς της όρους.