Στην απαιτητική πρώτη του συνάντηση με τον Νίκο Καρβέλα και τη γνωριμία του με την Άννα Βίσση αναφέρθηκε ο Αιμιλιανός Σταματάκης, σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη που παραχώρησε στο zappit.gr και στον Γιώργο Σκρομπόλα.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ο γνωστός ηθοποιός γύρισε τον χρόνο πίσω, στα πρώτα του επαγγελματικά βήματα, και περιέγραψε την ιδιαίτερη οντισιόν που έμελλε να αποτελέσει σταθμό στην καριέρα του. Όπως αποκάλυψε, ο Νίκος Καρβέλας ήταν αρχικά εκνευρισμένος και ιδιαίτερα αυστηρός μαζί του, υποβάλλοντάς τον σε μια εξαντλητική μουσική δοκιμασία που διήρκεσε ώρες. Ωστόσο, η στάση του δημιουργού άλλαξε εντυπωσιακά μόλις ολοκληρώθηκε η διαδικασία, με τον ηθοποιό να θυμάται μέχρι σήμερα κάθε λεπτομέρεια εκείνης της συνάντησης.
Υπήρξε κάποια απόρριψη που μπορεί να σε στενοχώρησε τόσο και να αμφισβήτησες εσύ την καλλιτεχνική σου αξία;
Ήταν η πρώτη κιόλας. Δηλαδή νομίζω ότι η πιο σκληρή απογοήτευση για μένα ήταν η πρώτη. Είχα τελειώσει και τις πανεπιστημιακές μου σπουδές πάνω στο θέατρο και την και την Δραματική Σχολή του Εθνικού. Είχα ασχοληθεί πολύ και με το τραγούδι. Είχα όλα ας πούμε τις περγαμηνές που θα έλεγε κανείς για να πάω σε μια οποιαδήποτε οντισιόν.
Ήταν η εποχή που είχαν ξεκινήσει οι σκηνοθέτες να ζητούν βιογραφικά πριν δεχτούν κάποιον. Και είπα δεν υπάρχει περίπτωση με αυτό το βιογραφικό να μην με δεχτεί κάποιος, έστω να με δει. Δε ζητούσα να με πάρει στη δουλειά. Είπα έστω να με δει στην οντισιόν, να μου δώσει την ευκαιρία να πάω. Και παρόλα αυτά απορρίφθηκε το βιογραφικό μου. Εκεί μου κοπήκαν τα πόδια όταν την πρώτη κιόλας μέρα το, το mail ήταν ”ευχαριστούμε πολύ, αλλά δε θα σας δούμε. Σας ευχαριστούμε για τον χρόνο σας”. Ήταν συντριβή. Μιλάμε κλάματα, δηλαδή μιλάμε χάλια. Δεν μπορούσα να συνέλθω. Την επόμενη κιόλας μέρα ήταν όταν πήρα την οντισιόν στις «Καμπάνες του Έντελβάις» για τον Κακλέα.
Και στην πραγματικότητα; Πώς ήταν εκείνη η συνεργασία;
Ήταν μια τεράστια περιπέτεια. Ήταν πώς λες αυτή η ταινία μ’ αρέσει πάρα πολύ, αν έμπαινα μέσα σε αυτή την ταινία και τη ζούσα, πώς θα ήταν; Έγινε ακριβώς αυτό. Δηλαδή εγώ ένιωθα ότι ζω μέσα σε μια ταινία που δεν μπορεί να συμβεί ποτέ στην πραγματικότητα. Έτσι ένιωθα.
Τι ιστορίες θυμάσαι από τη συνεργασία; Την Άννα, τον Νίκο;
Θυμάμαι. Ήταν η τρίτη audition που έκαναν γιατί δεν μπορούσαν να βρουν ακριβώς αυτό που θέλανε. Ο Νίκος ήταν πάρα πολύ εκνευρισμένος και πεπεισμένος ότι δεν πρόκειται να οδηγήσει πουθενά και η τελευταία audition που κάνουν. Οπότε είπε εντάξει, κάνω μια τελευταία προσπάθεια. Άντε και δεν πειράζει. Ξέρω ότι δεν πρόκειται να το βρω αυτό που θέλω. Εν πάση περιπτώσει, με κρατήσανε στο τέλος και εφόσον με κρατήσαν στο τέλος και έφυγαν όλοι οι άλλοι, η Άννα μου είπε πες μας μερικά πράγματα για σένα, να σε γνωρίσουμε, τι κάνεις, ποιος είσαι κτλ. Και αμέσως ο Νίκος μπήκε στη μέση και είπε αυτά δεν με αφορούν καθόλου. Κάτσε κάτω. Και περάσαμε δύο ώρες. Πέρασε με όλη τη μουσική του έργου για να καταλάβει αν εγώ μπορώ πραγματικά να το κάνω αυτό.
Μου έπαιζε τις μελωδίες και έπρεπε εγώ να τις επαναλαμβάνω και να πηγαίνω φωνητικά σε όλα τα σημεία που πηγαίνει και αυτός. Αμέσως αφότου τα παίζει, αμέσως να τα τραγουδάω. Μιλάμε για τρεις ώρες όπερα. Οπότε ήταν αρκετά απαιτητικός, σκληρός και απότομος. Δεν τον αφορούσε καν ποιος είμαι. Δεν τον ένοιαζε. Φυσικά, εννοείται, λογικό. Και μόλις τελείωσε όλο αυτό, έκανε μια απίστευτη στροφή. Τώρα μιλάμε να είσαι εκεί και να περιμένεις. Και η Άννα θυμάμαι έκανε πέρα δώθε, περίμενε να τελειώσουν όλα αυτά τα κομμάτια, έκανε άλλες δουλειές.
Μιλάμε, πήρε ένα ολόκληρο απόγευμα όλο αυτό. Και αφού τελείωσε και μου πέρασε όλο το έργο, για πρώτη στιγμή φωτίστηκε το πρόσωπό του και γέλασε. Δηλαδή χαμογέλασε και, και είπε αυτός είναι. Δηλαδή εκεί ξαλάφρωσε ας πούμε. Και ήταν πολύ ωραία στιγμή, λέω τώρα κάποιος μου κάνει πλάκα, κάποιος θα μου πει σε τρολάρουμε.
Ήταν εύκολη η συνεργασία που ακολούθησε μετά;
Πάρα πολύ. Όχι απλά εύκολη, ήταν υπέροχη, ήταν μαγική θα έλεγα. Δηλαδή νομίζω είναι τυχερό να βρίσκεσαι με τέτοιους ανθρώπους που είναι λίγο αστείο να βλέπεις το πώς το βλέπει ο κόσμος, ενώ εσύ να έχεις γνωρίσει πολύ όμορφους ανθρώπους.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ