Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: «Ξεσπούσα σε λυγμούς την ώρα της παράστασης – Στο χειροκρότημα έκλαιγα γιατί δεν άντεχα άλλο»

Καλεσμένη στην εκπομπή «Νωρίς Νωρίς» βρέθηκε η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου την Τρίτη 23 Ιουνίου.

Η γνωστή ηθοποιός, με αφορμή τη συμμετοχή της στη θεατρική παράσταση «Λυσιστράτη», μίλησε για την πολυετή επαγγελματική της διαδρομή, την αγάπη της για το θέατρο αλλά και τον ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο της Μέριλυν Μονρόε που ενσάρκωσε τον περασμένο χειμώνα.

«Είμαι 35 χρόνια non stop και μ’ αρέσει πάρα πολύ αυτό και το χαίρομαι και αισθάνομαι και ευλογημένη που είμαι σε αυτή την εργασία, την οποία έχω επιλέξει. Αγαπάω τόσο πολύ, που είμαι ενεργή όλα αυτά τα χρόνια», είπε αρχικά η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου.

«Δεν θα το ήθελα να μείνω έναν χρόνο εκτός δουλειάς, τι θα έκανα; Δηλαδή εμένα η δουλειά με θρέφει, γιατί είναι από αυτές τις εργασίες που δεν πας καταναγκαστικά, ρε παιδί μου, να κάνεις το οκτάωρο και να χτυπήσεις κάρτα. Αυτό το αγαπάς βαθιά μέσα σου», συμπλήρωσε η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου.

Τέλος αναφέρθηκε στον ρόλο της στην παράσταση “Φάκελος Μέριλυν” λέγοντας: «Ψυχικά ήμουν ράκος κάθε φορά. Από την αρχή μέχρι το τέλος του έργου το όλο πράγμα σε ζορίζει. Έχεις να ενσαρκώσεις ένα κορίτσι που μεγάλωσε σε ανάδοχες οικογένειες, γιατί η μητέρα της είχε σχιζοφρένεια, ήταν σε ψυχιατρική κλινική. Κάποια στιγμή μεγάλωσε, πήγε στη γιαγιά, κι αυτή ήταν καταθλιπτική, πήγε να τη σκοτώσει σε ηλικία 5 ετών, να την πνίξει. Σε ηλικία 8 ετών τη βίασαν.

Μετά είχε τα κότσια όμως και έγινε αυτό που έγινε. Φαντάσου ένα πλάσμα τόσο ταλαιπωρημένο, έγινε star του Hollywood. Αλλά, επειδή το παιδικό τραύμα πάντοτε σε κυνηγάει, έκανε επιλογές πολύ κακές και στην προσωπική της ζωή. Οπότε από όπου και να το πιάσεις, αυτό το κορίτσι είχε πολύ βαριά ζωή».

«Αφού στο τέλος εγώ, όταν λέω την τελευταία ατάκα, ξεσπούσα σε κλάματα, σε γοερό κλάμα, γιατί σε όλη την παράσταση προσπαθούσα λίγο να το κρατήσω και ξεσπούσα σε λυγμούς. Και στο χειροκρότημα εγώ έκλαιγα και μου λέγανε “τι ωραίο εύρημα του σκηνοθέτη αυτό”, λέω “παιδιά, δεν ήταν εύρημα”. Δεν άντεχα άλλο», κατέληξε η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου.