Έρρικα Πρεζεράκου για την αδικοχαμένη ανιψιά της: «Αυτό ήταν το συμβόλαιο της ψυχής της»

Για τις δύσκολες στιγμές που σημάδεψαν τη ζωή της, την απώλεια της αγαπημένης της ανιψιάς, αλλά και το σοβαρό ατύχημα που είχε η ίδια στο παρελθόν, μίλησε η Έρρικα Πρεζεράκου στην εκπομπή «Super Κατερίνα».

Η πρώην πρωταθλήτρια του άλματος επί κοντώ, που έχει βρεθεί αντιμέτωπη με ιδιαίτερα επώδυνες καταστάσεις, αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο προσπάθησε να διαχειριστεί τις προσωπικές της δοκιμασίες, αλλά και στη δύναμη που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να συνεχίσει τη ζωή του μετά από μια μεγάλη απώλεια.

Μιλώντας για την αδικοχαμένη ανιψιά της, η Έρρικα Πρεζεράκου εξήγησε πως όσο εκείνη αντιμετώπιζε το πρόβλημα της υγείας της, προσπαθούσε να παραμένει ενεργή και να αναζητά λύσεις, ενώ στη συνέχεια χρειάστηκε να κάνει μια βαθύτερη εσωτερική διαδρομή προκειμένου να διαχειριστεί την απώλειά της.

«Νομίζω ότι στα παιδιά λείπει το παράδειγμα. Νιώθω ότι τα παιδιά μας χρειάζονται περισσότερο από ποτέ να καταλάβουμε εμείς οι ενήλικες ότι είμαστε οι φύλακες της ενέργειάς τους και έχει σημασία η στάση μας, η θέση μας, ο λόγος μας να είναι αντίστοιχος με αυτόν που θα θέλαμε να δούμε τα παιδιά μας να είναι. Σίγουρα σε κάθε πρόκληση που ερχόταν στη ζωή μου υπήρχε και μια πολύ βαθιά μεγάλη ουσιαστική μετακίνηση εσωτερική και νομίζω ισχύει για όλους μας αυτό» ανέφερε αρχικά.

«Την απώλεια της ανιψιάς μου, την αντιμετώπισα με δύο τρόπους. Το πρώτο ήταν την ώρα που υπήρχε η ανάγκη να αισθανθώ το σώμα μου να δρα, να κινείται καθημερινά για να βρει λύσεις και τη στιγμή που απελευθερώθηκε αισθάνθηκα απλά ότι επειδή βαθιά σέβομαι και εμπιστεύομαι την κάθε ψυχή, ότι αυτό ήταν το συμβόλαιό της, αυτό ήταν η ολοκλήρωση, οπότε βαθύ σεβασμό σε αυτή την επιλογή. Τίμησα την επιλογή της ψυχής» εξομολογήθηκε η Έρρικα Πρεζεράκου.

«Πολύ στενάχωρο όλο αυτό που έγινε με τον Γιώργο Μαζωνάκη. Εγώ τον γνώρισα όταν ήμουν πάρα πολύ μικρή. Νομίζω ότι ξέρεις, η φιλία είναι κάτι πάρα πολύ βαθύ, οπότε δεν μπορώ να πω ότι ήμασταν φίλοι, αλλά σίγουρα κάθε φορά ξέρεις που έτσι κάπως ανταμώναμε ήταν πολύ ωραία.

Αυτό που με γοήτευε πολύ σε αυτόν τον άνθρωπο ήταν ότι χάραξε ένα πολύ δικό του μοναδικό δρόμο. Δεν ένιωθες ότι ανήκε κάπου, αλλά πραγματικά ότι ανήκε σε εκείνον, στον εαυτό του δηλαδή. Τη στήριξε αυτή τη μοναδικότητά του. Είναι έτσι ένα κομμάτι που ήταν πολύ συγκινητικό» ανέφερε η Έρρικα Πρεζεράκου.