Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος: «Οι ηθοποιοί θέλουμε το χειροκρότημα – Δεν εκτιμώ το ότι αποζητάμε αδιάκοπα την αποδοχή»

Καλεσμένος στην εκπομπή «Χαμογέλα και πάλι» βρέθηκε ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος το πρωί της Δευτέρας 5 Οκτωβρίου.

Μέσα σε όλα, ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για τον ρόλο του Ιορδάνη στη σειρά «Κάμπινγκ», στην οποία συμμετέχει, ενώ αναφέρθηκε στη σχέση του με τη φυγή, αλλά και στις προσωπικές ανασφάλειες που αντιμετωπίζει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

«Δεν έχω παίξει κάποιο ρόλο που να πω “έτσι είμαι” ή κάποιον που να πω “δεν είμαι αυτός”. Σίγουρα κάπου υπάρχει μέσα μου αυτό. Ο Ιορδάνης μου φαίνεται πολύ γνώριμος. Πολύ οικείος. Στη δειλία μου, τη συστολή μου, τη δυσκολία μου, έχει όλα αυτά τα στοιχεία», παραδέχτηκε αρχικά ο Οδυσσέας Παπασπηλίοπουλος.

Και πρόσθεσε: «Κάνει το πιο απελπισμένο σχέδιο, να κλέψει λεφτά από τη μαφία. Ευτυχώς συναντά αυτόν τον τύπο εκεί, τον Σοφοκλή, που είναι άλλη φτιαξιά. Μπαίνει σαν προστάτης του Κάμπινγκ, αλλά επειδή ο Ιορδάνης είναι στο κάμπινγκ πια, προστατεύει κι εκείνον και σιγά-σιγά γίνονται φίλοι».

Στη συνέχεια, ο ηθοποιός είπε πως η ατμόσφαιρα του «Κάμπινγκ» λειτουργεί για τον ίδιο και τους χαρακτήρες της σειράς ως ένα καταφύγιο από την καθημερινότητα.

«Έχει κάτι που εμένα με ξεκουράζει που σχετίζεται με τη φυγή. Όλοι αυτοί είναι φυγάδες της ζωής, έχουν αποτραβηχτεί σε μια παράλληλη πραγματικότητα, του κάμπινγκ, όπου εκεί όλα έχουν πιο αμβλείες γωνίες. Σιγά-σιγά, ο Ιορδάνης νιώθει πολύ καλύτερα στη νέα πραγματικότητα, ακόμη κι αν αυτή είναι πολύ επικίνδυνη, επισφαλής», ανέφερε.

Κλείνοντας, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος μίλησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια για την αέναη ανάγκη του καλλιτέχνη για επιβεβαίωση, αλλά και για τη δική του σχέση με την αναγνώριση.

«Φυσικά και θέλουν την αποδοχή οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις παραστατικές τέχνες, δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη, είμαι ηθοποιός και τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να σκηνοθετώ ενώ δεν γνωρίζω να σκηνοθετώ. Φυσικά και θέλουμε το χειροκρότημα και την αποδοχή, δυστυχώς αδιάκοπα και αθεράπευτα. Δεν το εκτιμώ ιδιαίτερα. Αυτή η ανάγκη για την αποδοχή δεν είναι από τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος. Κοντεύω τα 50 πια και πρέπει κάποιος να μου λέει, μπράβο, μπράβο καλά τα έκανες».