Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης πραγματοποιήθηκε το τελευταίο αντίο στη Γωγώ Μαστροκώστα, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στο Ελληνικό.

Σήμερα, Τετάρτη 27 Μαΐου, οικογένεια, συγγενείς, φίλοι και άνθρωποι που τη γνώρισαν και τη αγάπησαν βρέθηκαν εκεί για να την αποχαιρετήσουν, μη μπορώντας να κρύψουν τη θλίψη τους για την απώλειά της.

Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η στιγμή του επικήδειου λόγου του συζύγου της, Τραϊανού Δέλλα, ο οποίος λύγισε μιλώντας για τη γυναίκα της ζωής του και τη δύσκολη μάχη που έδωσαν μαζί όλα αυτά τα χρόνια. «Στα πεντηκοστά μου γενέθλια, όταν έμεινα μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα μέσα στο μυαλό μου», ανέφερε μεταξύ άλλων, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης σε όσους βρίσκονταν στον ναό.

Η Σταματίνα Τσιμτσιλή δεν μπόρεσε να κρύψει τη συγκίνησή της. Η παρουσιάστρια, παρακολουθώντας τα λόγια του Τραϊανού Δέλλα, έκανε μια συγκινητική ανάρτηση στα social media, εκφράζοντας τη θλίψη και τον σεβασμό της για τη Γωγώ Μαστροκώστα και την οικογένειά της.

«Σε μια εποχή που τίποτα δεν θεωρείται αυτονόητο στις ανθρώπινες σχέσεις… και που πολλοί άνθρωποι τα παρατούν στην πρώτη δυσκολία, υπάρχουν ακόμα αγάπες που καταφέρνουν να νικήσουν ακόμα και τον φόβο του τέλους.

Ακούγοντας τα λόγια του Τραϊανού Δέλλα και της Βικτώριας για τη Γωγώ Μαστροκώστα, ένιωθες αυτή την αγάπη. Μια αγάπη βαθιά, αληθινή και δοκιμασμένη μέσα στα δύσκολα. Και μαζί εκείνο το φως που καταφέρνει και μένει ζωντανό ακόμα κι όταν όλα σκοτεινιάζουν.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο σημαντικό που αφήνει ένας άνθρωπος πίσω του… Να έχει αγαπηθεί τόσο πολύ, ώστε η ίδια η αγάπη να γίνεται πιο δυνατή ακόμα κι από τον θάνατο. Καλό ταξίδι Γωγώ» έγραψε η Σταματίνα Τσιμτσιλή.

O επικήδειος του Τραϊανού Δέλλα στην κηδεία της

«Άγγελέ μου, αγάπη μου. Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού, “ο φύλακας άγγελός μου” έλεγες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια, όταν έμεινα μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν ο άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός είμαι μπροστά σου. Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις.

Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Κι αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου έριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορέσω να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε απ’ τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.

Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου. Γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω, όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας, ευτυχώς αναπληρώνονταν». Δες ολόκληρο το παρακάτω απόσπασμα.