Η Δώρα Χρυσικού είναι από τις γυναίκες που δεν φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα την αλήθεια τους. Να μιλήσουν για τις δυσκολίες, τις απώλειες, τις προσωπικές μάχες, αλλά και για όσα εξακολουθούν να τους δίνουν δύναμη να προχωρούν.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Με μια διαδρομή που μετρά σημαντικές συνεργασίες στο θέατρο και την τηλεόραση, η ηθοποιός έχει επιλέξει να μη διαχωρίζει τη δημόσια εικόνα της από τις αξίες και τις πεποιθήσεις της. Και κυρίως, να μη σιωπά μπροστά σε ζητήματα που αφορούν τις γυναίκες και τη θέση τους στην κοινωνία.
Με αφορμή την τηλεοπτική της επιστροφή μέσα από τη σειρά «Οι Κόρες της Αρετής» και τη δεύτερη χρονιά της θεατρικής παράστασης «VaginaHood», η Δώρα Χρυσικού παραχωρεί μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο TLIFE, μιλώντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια για όσα την καθορίζουν, εντός και εκτός σκηνής.
Η ηθοποιός αναφέρεται στη δική της αντίληψη για τη φιλία, τη μητρότητα και τα κοινωνικά στερεότυπα που εξακολουθούν να συνοδεύουν τις γυναίκες που δεν έχουν αποκτήσει παιδιά, ενώ εξηγεί γιατί θεωρεί ότι η κοινωνική τάξη εξακολουθεί να καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις ευκαιρίες ενός παιδιού. Ενώ αναφέρεται και στην περιπέτεια της υγείας της χωρίς να προσπαθεί να παρουσιάσει μια εξιδανικευμένη εικόνα της ζωής της μετά την ασθένεια.
Και ενώ πολλοί τη βλέπουν ως μια δυναμική γυναίκα που έχει καταφέρει να ξεπεράσει σημαντικές δοκιμασίες, εκείνη αναγνωρίζει πως εξακολουθεί να δυσκολεύεται να θέτει όρια, πως ο έρωτας παραμένει κινητήριος δύναμη στη ζωή της και πως η ευτυχία δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση, αλλά μικρές στιγμές ισορροπίας.
Kυρία Χρυσικού, επιστρέφετε τηλεοπτικά μέσα από τις «Κόρες της Αρετής». Τι ήταν αυτό που σας κέρδισε όταν διαβάσετε το σενάριο και τον ρόλο της Φρόσως;
Οτι επιτέλους κάνω ένα καλό άνθρωπο! (χαχα) . Με συγκινεί πολύ η ανθρωπιά και η τρυφερότητα της Φρόσως. Η φροντίδα της για την παιδική της φίλη την Αρετή. Αλλά και η αφοσίωση της στη μητέρα της που λόγω της άνοιας είναι συχνά σκληρή και άδικη απέναντι της. Η Φρόσω είναι ένας άνθρωπος που όλοι θα θέλαμε να έχουμε κοντά μας. Γενναιόδωρη, δοτική, ψύχραιμη και δίκαιη.
Από αυτά που έχουμε δει, η Φρόσω φαίνεται να ακολουθεί τη στάση: «μπορεί να μη συμφωνώ μαζί σου, αλλά δεν θα σε αφήσω μόνη». Εσείς τι θεωρείτε αληθινή φιλία; Να «χαϊδεύουμε» τον άλλον ή να του λέμε και πράγματα που μπορεί να μη θέλει να ακούσει;
Η Φρόσω κάνει κάτι που είναι πραγματικά σπάνιο. Λέει τη γνώμη της , την αντίρρηση της, ή τη διαφωνία της, αλλά η αγάπη της για την φίλη της παραμένει πάντα αταλάντευτη. Αποτελεί πάντα μια μεγάλη αγκαλιά για την Αρετή και εστία ασφαλείας χωρίς ποτέ να γίνεται δουλική. Την δικαιολογεί και την συμπονά χωρίς να της χαρίζεται. Της μιλάει πάντα ειλικρινά αλλά πάντα μέσα στο πλαίσιο της αγάπης και της αποδοχής γι αυτό και η Αρετή με τη Φρόσω είναι διαφορετική απο ότι με τους άλλους , ακριβώς επειδή ξέρει ότι ο τι της λέει είναι για το καλό της.
Γενικά είναι πολύ όμορφη η σχέση αυτή των δυό τους. Η σεναριογράφος μας η Κατερίνα Γιαννάκου έχει σκιαγραφήσει μια σχέση ρεαλιστική, αλλά και βαθιά ανθρώπινη και γλυκειά. Όπως σε όλα τα πράγματα , αλλά ιδιαίτερα στις ανθρώπινες σχέσεις , ο τρόπος που επικοινωνούμε είναι το Α και Ω . Σημασία έχει ποιός λέει τί και πώς.
Έχετε στη δική σας ζωή μια “Φρόσω”; Έναν άνθρωπο που ξέρετε ότι θα μείνει όταν όλα γύρω σας γκρεμίζονται;
Ω βέβαια είμαι πολύ τυχερή σε αυτό. Έχω καλές φίλες αλλά είμαι και εγώ καλή και πιστή φίλη. Οι σχέσεις χτίζονται ,δεν γίνεται να είναι μονομερείς. Η φιλία άλλωστε για μένα είναι πολύ σημαντικό κεφαλαίο της ζωής μου, επενδύω στις φιλίες μου , δίνω χρόνο και ενέργεια.
Έχει υπάρξει στιγμή που ένας φίλος σας στάθηκε με έναν τρόπο που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Ναι φυσικά. Με την κολλητή μου τη Νάντια έχουμε περάσει τα πάντα μαζί. Αρρώστιες, χαρές, ξενύχτια, γάμους, διαζύγια, θανάτους. Μια σχέση που κρατά 30 χρόνια, ζωή ολόκληρη. Ξέρω πως , ακόμα και αν τα πάντα καταρρεύσουν, η Νάντια θα είναι εκεί . Μεγάλη τύχη αυτή , να βρεις έναν άνθρωπο να πορευτείς έτσι στη ζωη σου. Στο μαζί. Νιώθω βαθιά τυχερή και ευγνώμων.
Η σειρά φέρνει αντιμέτωπες δύο οικογένειες από πολύ διαφορετικούς κοινωνικούς κόσμους. Πιστεύετε ότι στην Ελλάδα του σήμερα η κοινωνική τάξη εξακολουθεί να καθορίζει τις ευκαιρίες που θα έχει ένα παιδί στη ζωή του;
Ναι, το πιστεύω. Και όσο περνούν τα χρόνια, το βλέπω όλο και πιο καθαρά. Δεν ξεκινάνε όλα τα παιδιά από την ίδια αφετηρία. Άλλο είναι να μεγαλώνεις σε ένα σπίτι όπου υπάρχουν ασφάλεια, μόρφωση, οικονομική δυνατότητα και άνθρωποι που μπορούν να σε στηρίξουν, και άλλο να πρέπει από πολύ μικρός να παλεύεις για τα αυτονόητα.
Δεν πιστεύω όμως ότι η κοινωνική τάξη καθορίζει απόλυτα το ποιος θα γίνεις. Έχω δει ανθρώπους να ξεπερνούν την αφετηρία τους, να δημιουργούν τον δικό τους δρόμο και να τα καταφέρνουν. Απλώς κάποιοι χρειάζεται να διανύσουν πολύ μεγαλύτερη απόσταση για να φτάσουν στο ίδιο σημείο.
Η Αρετή θέλει να δώσει στις κόρες της όλα όσα η ίδια στερήθηκε. Πόσο εύκολο θεωρείτε ότι είναι για έναν γονιό να ξεχωρίσει τα όνειρα που έχει για το παιδί του από εκείνα που το ίδιο το παιδί έχει για τον εαυτό του;
Δεν είναι εύκολο αλλά είναι αναγκαίο. Το παιδί είναι ένας άλλος, αυτεξούσιος και ανεξάρτητος άνθρωπος, με τα δικά του θέλω και όνειρα. Τις δικές του δυσκολίες και περιορισμούς. Ο γονιός οφείλει να δώσει στο παιδί του τα εφόδια για να μπορεί να σταθεί στα πόδια του, και να βαδίσει το δικό του δρόμο, ελεύθερο όμως. Να κάνει τα δικά του λάθη.
Το οτι φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο δεν σημαίνει οτι σου ανήκει δεν είναι κτήμα σου. Είναι ένα πλάσμα που πρέπει να ζήσει τη δική του ζωή. Δεν είναι προέκταση του εαυτού μας, Καταλαβαίνω οτι οι γονείς θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους, αλλά αυτό το καλύτερο δεν συμβαδίζει ούτε συμπίπτει πάντα με αυτό που το ίδιο το παιδί ορίζει ως τέτοιο. Είναι μια λεπτή ισορροπία αυτή και θέλει σωστή διαχείριση.
Το VaginaHood επιστρέφει για δεύτερη χρονιά. Τι ήταν αυτό που σας έδειξε η ανταπόκριση των γυναικών την πρώτη σεζόν; Υπήρχαν εξομολογήσεις θεατριών που είδαν την παράσταση και σας συγκλόνισαν;
Το Vaginahood είναι ο κόσμος μας. Ο κόσμος ο δικός μας, της ομάδας που μοιραζόμαστε αυτό το εγχείρημα, αλλά και ο κόσμος όλων των θηλυκοτήτων. Η ιστορία των γυναικών είναι κοινή. Μια μακρά ιστορία συντριβής αλλά και κατακτήσεων. Μια σκυταλοδρομία κοινών εμπειριών, μια αλυσίδα κοινής πορείας που συνδέει όλες τις θηλυκότητες διαχρονικά.
Και ακριβώς γι αυτό οι γυναίκες που έρχονται να παρακολουθήσουν την παράσταση συνδέονται και αναγνωρίζουν κομμάτια από την δική τους εμπειρία και ζωή στις ιστορίες των ηρωίδων του Vaginahood. Γιατί οι ιστορίες των 5 ηρωίδων, είναι τόσο οικείες και αναγνωρίσιμες σε όλες μας. Είναι κομμάτια της υπαρξής μας ως γυναίκες μέσα στην πατριαρχία.
Στην παράσταση υποδύεστε τη Ρόζα. Ποια είναι αυτή η γυναίκα και ποιο κομμάτι της ιστορίας της αισθάνεσαι πιο κοντά σου;
Αχ η Ρόζα μου. Η Ρόζα είναι τρομερή τύπισσα. Είναι ένα κράμα δύναμης, ανθεκτικότητας αλλά και ευαισθησίας. Με συγκινεί και με ιντριγκάρει το τραύμα που κουβαλάει και πως έχει τόσο πολύ δυσκολευτεί να το αντιμετωπίσει, θάβοντας το κάτω από αρνήσεις, αντιδραστικότητα, και υπεκφυγές, έχοντας ενδυθεί την πανοπλία της δυνατής και της κουλ , αλλά μέσα της παραμένει ένα τραυματισμένο παιδί που αποζητά προσοχή και φροντίδα. Είναι σαν κρεμμύδι η προσωπικότητα της Ρόζας, όσο αποφλοιώνεται η προσωπικότητα της τόσο πιο πολύ συνδέεται ο θεατής με την ιστορία της. Τόσο πιο πολύ την συμπονάς και την καταλαβαίνεις.
Η παράσταση μιλά χωρίς φίλτρα για επιθυμία, μητρότητα, ελευθερία και ευαλωτότητα. Ποιο από αυτά εξακολουθεί να είναι μεγαλύτερο ταμπού για μια γυναίκα σήμερα;
Ε νομίζω ξεκάθαρα η μητρότητα. Οι άτεκνες γυναίκες συνεχίζουν να στιγματίζονται, αφού δυστυχώς ακόμα η μητρότητα συνδέεται με την ολοκλήρωση μιας γυναίκας.
Γιατί εξακολουθούμε να δυσκολευόμαστε τόσο να δεχτούμε μια γυναίκα που λέει ανοιχτά τι θέλει, τι επιθυμεί, τι απολαμβάνει και –κυρίως– τι δεν θέλει;
Όπως λέει και η Jessica Taylor: «Ο κόσμος είναι μια φρικτή αλλά πολύ πετυχημένη πατριαρχία και όλοι μας μεγαλώνουμε για να ζούμε και να εργαζόμαστε μέσα σε αυτή». Νομίζω απάντησα.
Το VaginaHood μιλά ανοιχτά για το γυναικείο σώμα και τη σεξουαλικότητα. Εσείς μεγαλώσατε σε ένα περιβάλλον όπου μπορούσατε να μιλάτε ελεύθερα γι’ αυτά ή χρειάστηκε να κατακτήσετε αυτή την ελευθερία μεγαλώνοντας;
Εγώ ήμουν πολύ τυχερή. Μεγάλωσα σε ένα πολύ ελεύθερο και απενοχοποιημένο περιβάλλον, με απόλυτο σεβασμό στα θέλω μου.
Υπάρχει κάποια ατάκα της Ρόζας που τη λέτε σε κάθε παράσταση και σας αγγίζει το ίδιο έντονα;
«Καμιά μας ποτέ δεν φταίει»
Έχετε μιλήσει πολύ ανοιχτά για το σώμα σας και για τις αλλαγές που έφερε σε αυτό η περιπέτεια της υγείας σας.Πόσο δύσκολο ήταν να ξαναγνωρίσετε το σώμα σας και να το αγαπήσετε με τη νέα του πραγματικότητα;
Είναι μια άσκηση σε μια νέα πραγματικότητα και αυτό αλλά και μονόδρομος αφού συνέβη η ασθένεια. Νομίζω πως τα κατάφερα σχετικά καλά και γρήγορα.
Μια γυναίκα που περνά μια σοβαρή ασθένεια ακούει συνήθως για την επιβίωση και πολύ λιγότερο για τη θηλυκότητα, την επιθυμία ή τη σεξουαλική της ζωή. Γιατί ότι αυτή η πλευρά παραμένει σχεδόν αόρατη;
Γιατί το πρωτεύον είναι να ζήσεις. Υπάρχει μια αλληλουχία και προτεραιοποίηση στην ασθένεια. Να ζήσεις, να ιαθείς, να μην ξανανοσήσεις, και αν αυτά επιτευχθούν μπορείς να δεις και τα υπόλοιπα. Τα υπόλοιπα όμως πάντα έπονται και θα κληθείς να τα αντιμετωπίσεις πολύ αργότερα , όταν η ζωή θα έχει αποκτήσει και πάλι μια κανονικότητα.
Ένα άλλο κεφάλαιο που θίγει το VaginaHood είναι αυτό της μητρότητας. Θεωρείτε ότι η κοινωνία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη μητρότητα σαν προϋπόθεση ολοκλήρωσης μιας γυναίκας;
Δυστυχώς ναι!
Πόσο απελευθερωτικό ήταν για εσάς να συνειδητοποιήσετε ότι μπορείτε να είστε μια ολοκληρωμένη γυναίκα χωρίς να χρειάζεται να ανταποκριθείτε σε όλα σας έμαθαν ότι “πρέπει” να θέλετε;
Το πάλεψα πολύ, θέλει προσπάθεια και να αφήνεις απ έξω τον «κόσμο» και τη γνώμη του.
Έχετε πει ότι η περιπέτεια της υγείας σας, σάς έκανε να επαναπροσδιορίσετε πολλά πράγματα. Ποια Δώρα αφήνετε πίσω σας και ποιά γεννήθηκε μέσα από αυτή την εμπειρία;
Είμαι σίγουρα καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου μετά την αρρώστια. Σίγουρα πιο δυνατή και τολμηρή αλλά παραμένω το ίδιο ευαίσθητη και τρυφερή. Απλώς τώρα με ενοχλούν τα «μικρά» λιγότερο και σέβομαι πολύ περισσότερο την διάσταση του χρόνου.
Έχουν περάσει πλέον χρόνια από την διάγνωσή σας. Ο φόβος της υποτροπής φεύγει ποτέ;
Όχι ποτέ, αλλά μικραίνει, χάνει την δύναμη του με την πάροδο του χρόνου, υπάρχει μόνο στο πίσω μέρος του μυαλού σου και τις περιόδους των εξετάσεων .
Μετά από μια εμπειρία τόσο δυνατή, άλλαξε ο τρόπος που βλέπετε και αντιμετωπίζετε τον έρωτα;
Ο Έρωτας είναι το αντίπαλο δέος του Θανάτου. Κινητήριος δύναμη. Απλώς πια δεν έχει την τρέλα του παρελθόντος, έχει γλυκάνει.
Τι σημαίνει για εσάς συντροφικότητα;
Ο ένας δίπλα στον άλλον χωρίς εγωισμό και μικρότητες. Η συνεχής κατάφαση στον άλλον, το βλέμμα σου που αλλάζει μέσα από το βλέμμα του αγαπημένου άλλου.
Έχετε πει ποτέ “ναι” ενώ μέσα σας θέλατε να πείτε “όχι”, μόνο και μόνο για να μη δυσαρεστήσετε κάποιον σύντροφο ή γενικότερα έναν άνθρωπο που αγαπούσατε;
Δυστυχώς πολύ συχνά.
Πότε μάθατε να βάζετε πραγματικά όρια;
Το παλεύω ακόμα, σε αυτό το μάθημα μένω πάντα μετεξεταστέα.
Σας κουράζει καμιά φορά η ταμπέλα της “δυνατής γυναίκας που μπορεί να σας έχουν φορέσει;
Τίποτα δε μου έχει φορεθεί που δεν το φόρεσα εγώ πρώτη.
Αυτή τη περίοδο της ζωής σας θα λέγατε ότι είστε ευτυχισμένη;
Η ευτυχία είναι στιγμές. Είμαι ισορροπημένη και ευτυχώς γερή. Αυτό συχνά αρκεί.
Αν αφαιρέσουμε την ηθοποιό, τη δημόσια εικόνα, τις μάχες που έχετε δώσει και όλα όσα γνωρίζει ο κόσμος για εσάς, ποιά είναι η Δώρα όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού;
Ένας καλός, αγωνιστής, και τίμιος άνθρωπος με πολλά σκοτάδια.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ