Ζέτα Δούκα στο TLIFE: Η παράσταση VaginaHood, η σχέση με την 10χρονη κόρη της και η μεγαλύτερη παρανόηση γύρω από τις διατροφικές διαταραχές

Η Ζέτα Δούκα ανήκει στις γυναίκες που έχουν επιλέξει να μη διαχωρίζουν τη δημόσια παρουσία τους από τις προσωπικές τους αξίες.

Η υποκριτική, η μητρότητα και η κοινωνική προσφορά δεν αποτελούν για εκείνη διαφορετικά κεφάλαια, αλλά πλευρές μιας ζωής στην οποία η ανάγκη για ουσιαστική επικοινωνία, αλληλεγγύη και ειλικρίνεια παραμένει σταθερή.

Με αφορμή την παράσταση «VaginaHood», την οποία δημιούργησε μαζί με τη Δώρα Χρυσικού, η γνωστή ηθοποιός μιλά στο TLIFE για τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία, τις ανισότητες που εξακολουθούν να υπάρχουν και τη σημασία της εκπαίδευσης στην αντιμετώπιση της έμφυλης βίας.

Η συζήτησή μας, ωστόσο, δεν περιορίζεται στη θεατρική σκηνή. Είκοσι χρόνια μετά τη δημιουργία της «Ανάσας», της οργάνωσης που ίδρυσε με στόχο την ενημέρωση και την υποστήριξη ανθρώπων που αντιμετωπίζουν διαταραχές πρόσληψης τροφής, η Ζέτα Δούκα ανατρέχει στην προσωπική της διαδρομή και εξηγεί γιατί η ψυχική υγεία πρέπει να αντιμετωπίζεται με την ίδια σοβαρότητα που αντιμετωπίζουμε τη σωματική.

Μιλά με τρυφερότητα για τη δέκαχρονη κόρη της, Θάλεια, αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο συζητούν ακόμη και τα πιο δύσκολα ζητήματα και εξηγεί γιατί θεωρεί σημαντικό ένα παιδί να έχει από μικρή ηλικία τη δυνατότητα να απευθύνεται σε ειδικό ψυχικής υγείας.

Και όταν η κουβέντα στρέφεται στην ίδια, στη γυναίκα πίσω από τους επαγγελματικούς και οικογενειακούς ρόλους, η απάντησή της είναι αποκαλυπτική: δεν αισθάνεται πλέον την ανάγκη να είναι αρεστή σε όλους, ούτε φοβάται τη μοναχικότητα. Για εκείνη, η μεγαλύτερη προσωπική κατάκτηση είναι ότι έχει μάθει να βρίσκεται με τον εαυτό της.

Τι είναι αυτό που δημιούργησε σε εσάς και τη Δώρα Χρυσικού την ανάγκη να δημιουργήσετε την παράσταση «VaginaHood»;

Είναι το ίδιο το θέμα για το οποίο μιλάει η παράσταση. Το τι σημαίνει γυναίκα, τι αντιμετωπίζουμε οι γυναίκες σήμερα, τι ανισότητες υπάρχουν σε όλα τα επίπεδα, τι καλούμαστε να φέρουμε εις πέρας, ποιες δυσκολίες έχουμε. Όλα αυτά που  βιώνουμε οι γυναίκες στην καθημερινή μας ζωή.

Το θέατρο είναι ένα καταπληκτικό εργαλείο για να μιλήσει κανείς για σοβαρά ζητήματα με έναν τρόπο πιο εύληπτο, που φτάνει πιο άμεσα στο μυαλό και στην καρδιά των θεατών. Οπότε το χρησιμοποιούμε κατά κόρον.

Εγώ και η Δώρα Χρυσικού, από τη στιγμή που αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα τέτοιο έργο και αναλάβαμε και την παραγωγή του, φύγαμε από τον στόχο να παρουσιάσουμε απλώς ένα ωραίο θεατρικό, καλλιτεχνικό γεγονός και περάσαμε σε αυτό που λέγεται κοινωνική προσφορά, κοινωνική θέση και συγκεκριμένη στάση. Θέλαμε να δώσουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη έμφαση στα σπουδαία πράγματα που αφορούν την αλληλεγγύη, την υποστήριξη, την αγάπη και τη σύμπνοια.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Tlife.gr (@tlifegr)

Θεωρείτε ότι έχουμε ανάγκη από τέτοιου είδους έργα;

Οπωσδήποτε. Γι’ αυτό και υπάρχουν όλο και περισσότερα. Πλέον, τα έργα που παρουσιάζονται στον θεατρικό κόσμο, και θα μιλήσω και για την Ελλάδα, έχουν να κάνουν με βαθιά υπαρξιακά, ψυχολογικά και κοινωνικά ζητήματα. Γίνεται ολοένα και περισσότερο, και ολοένα πιο βαθύ, κοινωνικό σχόλιο.

Ακόμη και σε κλασικά έργα, τα οποία έχουν παρουσιαστεί χιλιάδες φορές, βλέπεις ότι τώρα γίνεται μια σαφής αναγωγή στα σύγχρονα προβλήματα. Μάλιστα, ανεβαίνουν με έναν τρόπο, ώστε να μην υπάρχει περιθώριο να πει κάποιος ότι αυτά αφορούσαν άλλες εποχές και όχι τη σημερινή. Ο καλλιτεχνικός χώρος είναι ένας χώρος με μεγάλες απορίες και συγκεκριμένη θέση απέναντι στα κοινωνικά ζητήματα. Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να βρούμε τα λόγια για να μιλήσουμε για όσα απασχολούν και εμάς τους ίδιους.

Στην παράσταση υποδύεστε τη Μαριάνθη, μια γυναίκα δημοσιογράφο, εργαζόμενη, μητέρα και σύντροφο, που προσπαθεί να τα προλάβει όλα. Ένα πραγματικό «πολυεργαλείο», όπως τη χαρακτηρίσατε. Πόσο κοντά βρίσκεται αυτός ο ρόλος στη δική σας καθημερινότητα;

Είναι πολύ κοντά μου. Λέω σε κάθε παράσταση ότι είναι ο πιο εύκολος ρόλος για να ταυτιστεί κάποιος μαζί του και εγώ είμαι η πρώτη που ταυτίζομαι χίλια τοις εκατό.Η Μαριάνθη περνάει και λιγότερα από όσα περνάω εγώ στη δεδομένη χρονική στιγμή της ζωής μου! Οπότε λέω ότι την κατάσταση την έχω, τα λογάκια μου θυμάμαι και λέω! (γέλια)

Έχετε πει ότι αυτή την παράσταση πρέπει να τη δουν κυρίως άντρες. Τι θα θέλατε να καταλάβουν φεύγοντας από το θέατρο;

Όλα τα ζητήματα που αφορούν το κοινωνικό σύνολο, ακόμη κι αν φαίνεται ότι αφορούν περισσότερο συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού, όπως στην προκειμένη περίπτωση τις γυναίκες, τη γυναικεία έκφραση και τη γυναικεία φύση, πρέπει να γίνονται αντιληπτά από ολόκληρη την κοινωνία. Προκειμένου να μπορέσουμε να ζήσουμε αρμονικά, θα πρέπει το σύνολο της κοινωνίας να τα κατανοήσει και να πράξει ανάλογα. Δεν έχει νόημα οι γυναίκες να τα λέμε μεταξύ μας. Εμείς να τα λέμε, εμείς να τα ακούμε.

Το σημαντικό είναι να τα ακούσουν και κάποιοι άνθρωποι στους οποίους πιθανότατα δεν έχει περάσει καν από το μυαλό ότι συμβαίνουν αυτά τα πράγματα. Να τους ταρακουνήσουν. Ακούω συχνά ότι αυτά δεν αφορούν τους άντρες. Και βέβαια τους αφορούν! Πόσοι άντρες ζουν ολομόναχοι; Δεν έχουν γυναίκες στο περιβάλλον τους; Δεν θέλουν να ξέρουν τι συμβαίνει στη μητέρα τους, στη σύντροφό τους, στην κόρη τους, στη φίλη τους, στη συνάδελφό τους;

Το ζητούμενο δεν είναι να στήσουμε κάποιον στον τοίχο και να αρχίσουμε να τον λιθοβολούμε αλλά να μπορέσουμε να χτίσουμε μια σχέση αρμονίας, αξιοκρατίας, ισότητας και αλληλεγγύης στην κοινωνία.

Πιστεύετε ότι σήμερα οι γυναίκες έχουν κατακτήσει πραγματική ελευθερία ή απλώς έχουμε μάθει να διαχειριζόμαστε περισσότερες απαιτήσεις;

Όχι, δεν έχει κατακτηθεί. Αν είχε κατακτηθεί, δεν θα μιλούσαμε για αυτά τα ζητήματα. Θα τα θεωρούσαμε λίγο παρωχημένα και θα προχωρούσαμε παρακάτω. Επίσης, αν είχε εξαλειφθεί η έμφυλη βία, η βία κατά των γυναικών, δεν θα είχαμε μια παγκόσμια ημέρα που τιμάται σε λίγες ημέρες από τώρα. Εφόσον υπάρχουν αυτές οι σκληρές επέτειοι, υπάρχουν και οι υπενθυμίσεις ότι όσα συζητάμε δεν έχουν κατακτηθεί, δεν έχουν λυθεί.

Τι έχει γίνει όμως; Έχουν γίνει βήματα ως προς την κατανόηση και τον εντοπισμό αυτών των ζητημάτων, τουλάχιστον από εμάς τις γυναίκες και από το σύνολο της κοινωνίας.

Αυτό που δεν έχει γίνει στον ίδιο βαθμό είναι τα βήματα προς την επίλυσή τους. Και η επίλυση περνάει οριζόντια από την εκπαίδευση και από τη Δικαιοσύνη. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Όταν καλούμαι από διάφορες οργανώσεις ή δήμους να μιλήσω για αυτά τα θέματα, όπως τώρα με αφορμή την 25η Νοεμβρίου, την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Έμφυλης Βίας, τους αναφέρω ακριβώς αυτό ότι ξεέρουμε τι συμβαίνει και το καταγγέλλουμε το θεμα ειναι τι γινεται από εκεί και ύστερα.

Υπάρχουν 198 κλήσεις ημερησίως στην Ελληνική Αστυνομία για έμφυλη βία. Αυτές οι 198 γυναίκες ή οι άνθρωποι που καταγγέλλουν αυτά τα περιστατικά, τι θα βρουν μπροστά τους; Πολύ ωραία, εμείς το συνειδητοποιούμε και κάνουμε αυτά που πρέπει να κάνουμε. Από εκεί και πέρα, τι γίνεται;

Στην παράσταση θίγονται ζητήματα που αφορούν το γυναικείο σώμα και τη σεξουαλικότητα, για τα οποία ακόμη και σήμερα πολλές γυναίκες δυσκολεύονται να μιλήσουν ανοιχτά. Πιστεύετε ότι θα πάψουν κάποια στιγμή να αποτελούν ταμπού;

Το γεγονος οτι δεν μιλάμε για αυτά τα θέματα δε σημαίνει απαραιτητα ότι είναι ταμπού. ισως να μην ξερουμε τον τροπο να τα ανοίξουμε. Δε μιλαμε για την εμμηνοπαυση, για το πως αλλάζει το σώμα μας, για τη σχςεση  με τον εαυτο με την εικονα μας γιατι μπορει να μη βρισκουμε πράγματι τα κατάλληλα αυτιά, μυαλά και καρδιές για να μιλήσουμε.Ανοίγοντας έναν διάλογο, θεωρώ ότι μπορεί και να εκπλαγούμε από το πόσο έτοιμοι είναι οι άνθρωποι να μιλήσουν για όσα θεωρούνται ταμπού.

Όταν ξεκίνησε η «Ανάσα» το 2006 και μίλησα για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής, για την ανορεξία που είχα, εξεπλάγην πραγματικά όταν το 2007 είδα 2.000 άτομα στο Ζάππειο να μιλούν για τη διαταραχή πρόσληψης τροφής που αντιμετώπιζαν είτε οι ίδιοι είτε κάποιος οικείος τους. Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβαίνει και με όλα αυτά που θίγετε τώρα: τη σεξουαλικότητα, την εμμηνόπαυση, τη σχέση με το σώμα μας, τη σχέση με τον εαυτό μας. Είναι συζητήσεις που πιθανότατα δεν ανοίγονται επειδή δεν υπάρχει ο κατάλληλος αποδέκτης ή συνομιλητής.

Και πολλές φορές δεν υπάρχει ούτε η κατάλληλη ενημέρωση…

Ναι, η ενημέρωση είναι το άλφα και το ωμέγα, εννοείται. Αυτή τη στιγμή αυτό που κάνουμε δεν είναι απλώς να διαφημίσουμε μια παράσταση ή να προωθήσουμε τους σκοπούς της. Είναι κυρίως να ενημερώσουμε. Και η παράσταση αυτή καθ΄ αυτή αποτελεί μια προσπάθεια ενημέρωσης με όσο το δυνατόν πιο ειλικρινή, καθαρό και χιουμοριστικό τρόπο. Γιατί και το χιούμορ είναι καταλύτης στην κατανόηση και στην εισαγωγή θεμάτων στο μυαλό και στην καρδιά μας.

Αναφερθήκατε στην «Ανάσα», που πλέον συμπληρώνει δύο δεκαετίες από τη δημιουργία της. Όταν ξεκινούσατε, πιστεύατε ότι είκοσι χρόνια μετά θα είχατε καταφέρει να δημιουργήσετε όλο αυτό το έργο;

Το ευχόμουν, αλλά δεν το πίστευα. οταν ξεκικινησα την «Ανάσα», το εκανα με πραγματική προσπάθεια προσφοράς και μοιράσματος. Ήθελα να μοιραστώ τη δική μου εμπειρία και να βρω έναν τρόπο να βοηθήσω και άλλους ανθρώπους που βίωναν κάτι ανάλογο.

Αντιμετώπισα τα πάντα πολύ σοβαρά. Όλη η ομάδα που συγκροτήθηκε τοτε αλλά και αυτή που υπάρχει τώρα, δουλεύει με υψηλό επιστημονικό κύρος. Στην ανασα εργαζονται μερικοι από τους καλύτερους ανθρώπους και επιστήμονες που μπορεί να βρει κάποιος, και με εξαιρετική αφοσίωση στην προσφορά. Άρα, όχι, δεν το ήξερα. Το ευχόμουν και τώρα πια καταλαβαίνω γιατί έχει πετύχει. Για όλους αυτούς τους λόγους που προανέφερα.

Ποια θεωρείτε ότι είναι η μεγαλύτερη παρανόηση γύρω από τις διατροφικές διαταραχές, όχι μόνο την ανορεξία;

Το ότι δεν γνωρίζουμε πως αυτές οι νόσοι ανήκουν στην κατηγορία των εξαρτήσεων, των εθισμών. Χρησιμοποιούν την τροφή, το καύσιμο του σώματος, και όχι για παράδειγμα το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά, όπως συμβαίνει με άλλες εξαρτήσεις. Επίσης, είναι βαθιά ριζωμένες στην ψυχοσύνθεση. Δεν είναι κάτι επιπόλαιο, δεν συμβαίνει απλώς επειδή ειχαμε μια κακη επιρροή.

Χρειάζεται ψάξιμο, σωστή θεραπεία και εξειδίκευση από γιατρούς. Η αντιμετώπισή τους είναι πολύπλοκη, συνηθωε πρεπει  να μπει και όλο το περιβάλλον σε μια θεραπευτική διαδικασία, ιδιως οτιαν αφορα σε ανηλικους ασθενεις που ολοένα είναι και περισσοτεροι, ειτε αγορία είτε κοριτσια.. Σας προτρέπω να επισκεφθείτε το site της «Ανάσας», γιατί αυτές είναι από τις πιο συχνές ερωτήσεις και απαντώνται εκεί διεξοδικά και πολύ αναλυτικά.

Πώς μπορεί κάποιος να προσεγγίσει έναν άνθρωπο του περιβάλλοντός του που αντιμετωπίζει μια τέτοια διαταραχή;

Σας παραπέμπω στο site της «Ανάσας». Είναι πιο σημαντικό και πιο σωστό να παραπέμπονται οι άνθρωποι εκεί όπου τις απαντήσεις τις δίνουν οι ειδικοί ψυχικής υγείας. Όχι μόνο οι εργαζόμενοι στην κλινική ομάδα της «Ανάσας», αλλά γενικότερα οι ειδικοί. Να μη μιλάμε όλοι όσοι δεν είμαστε ειδικοί, ακόμη κι αν πιθανότατα γνωρίζουμε κάποια πράγματα.

Πόσο πιστεύετε ότι τα social media έχουν επιδεινώσει τη σχέση των νέων κοριτσιών με το σώμα τους;

Τα social media λειτουργούν όπως λειτουργούσαν και οι εικόνες που παρουσιάζονταν στα περιοδικά πριν από την εποχή τους. Έχουμε μεγαλώσει στη δεκαετία του ’90, όπου το σώμα της Kate Moss, το πολύ ισχνό σώμα, ήταν το ζητούμενο. Τα social media, τα περιοδικά και όλες αυτές οι εικόνες αποτελούν μια καλή αφορμή για να φυτρώσει ο σπόρος της αρρώστιας. Όμως δεν βάζουν τα social media τον σπόρο μέσα μας, ούτε αποτελούν το χωράφι. Αποτελούν μια αφορμή. Η θεραπευτική διαδικασία αφορά σε μια ουσιαστική ενδοσκόπηση, πάντα με τη βοήθεια ειδικού ψυχικής υγείας.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Zeta Douka (@zetadouka)

Στην κόρη σας, που βρίσκεται στην προεφηβεία, πώς μιλάτε για αυτά τα θέματα; Φαντάζομαι ότι και εκείνη έρχεται σε επαφή με εικόνες από τα social media και το διαδίκτυο.

Δεν έχει δικά της social media. Είναι πολύ ελεγχόμενο το περιεχόμενο που βλέπει και είναι κατάλληλο για την ηλικία της. Ωστόσο, εννοείται ότι ένα παιδί δέκα χρονών, που χειρίζεται πάρα πολύ καλά το διαδίκτυο, μπορεί να δει εικόνες και πράγματα που πιθανότατα να μην είναι της έγκρισής μας, έστω και για λίγο, ακόμη και με τη μορφή διαφήμισης. Επίσης, συζητάμε τα πάντα. 

Της μιλάω για τα ναρκωτικά, για το πώς θα οδηγεί όταν μεγαλώσει, τι θα κάνει, για όλη της τη συμπεριφορά, στον βαθμό που μπορώ από τώρα να της θίξω αυτά τα ζητήματα. Είναι ομως δεκα χρονων, πρέπει να γινεται με έναν τροπο κατανοητο για την ηλικια της, γιατί και η υπερανάλυση, όταν το παιδί δεν βρίσκεται ακόμη στην κατάλληλη ηλικία, μπορεί να επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα.

Άρα, της μιλάω για όλα, της εξηγώ τους κινδύνους και κυριως προσπαθώ να την παρατηρώ, ώστε, όταν βλέπω ότι αναπτύσσει κάποια χαρακτηριστικά ή συμπεριφορές που μπορεί να την οδηγήσουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, να της τα επισημαίνω.

Η Θάλεια έχει τη δική της ψυχολόγο- ψυχοθεραπευτρια, όπως έχει την παιδίατρό της, την οδοντίατρό της, τον ορθοπεδικό της. Είναι σημαντικό  να μιλάει για όλα αυτά που την απασχολούν σε αυτή την ηλικία και να μαθει να εμπιστευεται την ψυχοθερσπευτική διαδικασία. Το χρειαζόμαστε όλοι, όχι μόνο τα παιδιά. Και καλό είναι να ξεκινάει από μικρή ηλικία. Όπου πηγαίνω στα σχολεία με την «Ανάσα», κάτι που κάνω πολλές φορές, λέω στα παιδιά ότι, όπως έχουν τους ειδικούς για το σώμα τους, έτσι πρέπει να έχουν και τον ειδικό για την ψυχή τους.

Τα ζητήματα που καλείται μια παιδική ψυχή, μια ενήλικη ψυχή, ένας άνθρωπος να αντιμετωπίσει κατά τη διάρκεια της ζωής του, είναι πολύ πιο σοβαρά από τις αρρώστιες του σώματος. Πολύ πιο σοβαρά.

Το γεγονός ότι η κόρη σας μεγαλώνει σε μια κοινωνία όπου η έμφυλη βία εξακολουθεί να αποτελεί ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα, πόσο σας προβληματίζει; Και πώς προσπαθείτε να την προφυλάξετε;

Σαφώς με προβληματίζει και της το λεω και της ιδιας. Ευτυχώς, βρίσκεται και σε ένα σχολικό και φιλικό περιβάλλον που φροντίζει να ενημερώνει για την έμφυλη βία διεξοδικα. Η Θαλεια απο το προνήπιο έχει σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, έχει emotional education, δηλαδή συναισθηματική εκπαίδευση. Μιλάει για το θέμα του σεβασμού και των ορίων από πολύ μικρή ηλικία.

Είναι ομως πολύ σημαντίκο καθένας  από εμάς, από τη θέση στην οποία βρίσκεται, να κάνει πράγματα που προωθούν την καλή αλλαγή αλλαγή ολοκληρης της κοινωνίας Αν απλώς προφυλάσσεις το παιδί σου, του μιλάς για αυτά τα θέματα, αλλά εσύ είσαι ένας άνθρωπος που δέχεται και παραμένει σε βίαιες, κακοποιητικές καταστάσεις, σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις μορφές τους, τότε το παιδί βλέπει ότι κάνεις το εντελώς αντίθετο από αυτό που του λες.

Άρα οι ενήλικοι άνθρωποι, όχι μόνο πρέπει να είμαστε μέρος της σωστής διαπαιδαγώγησης και ενημέρωσης των παιδιών μας, αλλά πρέπει να είμαστε και παραδείγματα προς μίμηση.

Γιατί τελικά οι πράξεις μας πολλές φορές είναι πολύ πιο ισχυρές από τα λόγια μας.

Όχι πολλές φορές. Πάντα! Υπάρχει αυτό που λένε, ότι το παιδί δεν ακούει τι λες, ούτε βλέπει τι κάνεις. Βλέπει ποιος είσαι.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Zeta Douka (@zetadouka)

Υπάρχει κάτι που σας έχει πει η Θάλεια και σας έχει κάνει να αναθεωρήσετε δικές σας πεποιθήσεις; Πολλές φορές τα παιδιά μάς μαθαίνουν περισσότερα από όσα εμείς σε εκείνα.

Δεν μπορώ να σκεφτώ τώρα κάτι συγκεκριμένο. Μπορώ όμως να πω ότι την κάθε μέρα με τη Θάλεια είναι μια μέρα που δεν την παίρνω ως δεδομένη. Ή τουλάχιστον υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι δεν είναι κάτι δεδομένο.

Έρχεται συνεχώς με καινούργια πράγματα, με καινούργιες συζητήσεις, ιδέες. Είναι ένα παιδί που γεννά ιδέες και έχει πολλή φόρα, μεγάλη αγάπη και δίψα για ζωή. Προσπαθώ να είμαι δίπλα της, να την παρατηρώ, να την ενισχύω και να την αφήνω και λίγο. Αυτό που λέω στη Θάλεια είναι ότι πρέπει να αγαπάει λίγο περισσότερο τον εαυτό της από οποιονδήποτε άλλον σε αυτή τη ζωή, αλλά να σέβεται όλους τους ανθρώπους εξίσου.

Η Θάλεια υπήρξε και πηγή έμπνευσης για τα παιδικά σας βιβλία, με ηρωίδες την Έλλα και την Άλλυ;

Ας πούμε ότι ήταν η έμπνευσή μου. Έχω γράψει δύο βιβλία, το «Έλλα και Άλλυ – Είσαι φίλη μου» και το «Έλλα και Άλλυ – Είσαι δυνατή». Το ένα, το «Είσαι φίλη μου», το έχω αφιερώσει στη Θάλεια, που είναι το παιδί που με ενέπνευσε, και σε όλα τα παιδιά που με εμπνέουν. Κοιτάξτε, η Θάλεια είναι το παιδί μου. Έχω την ευθύνη της, σαφώς περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο, τόσο εγώ όσο και ο πατέρας της. Αλλά δεν την ξεχωρίζω από τα παιδιά όλου του κόσμου.

Θεωρώ ότι αυτά που λέω στη Θάλεια, αυτά που θα ήθελα να γνωρίζει και να κατανοεί για τον κόσμο και τις αξίες, θα ήθελα να αποτελούν και τις αξίες με τις οποίες μεγαλώνουν όλα τα παιδιά.Δεν ξεχωρίζω τη Θάλεια από τα άλλα παιδιά. Ούτε η Θάλεια θα κληθεί να ζήσει μόνη της σε έναν κόσμο που θα αποτελείται μόνο από ανθρώπους όμοιούς της. Θα κληθεί να ζήσει σε έναν κόσμο που θα έχει τα πάντα.

Στα βιβλία σας μιλάτε για τη διαφορετικότητα και τη δύναμη της φιλίας. Θεωρείτε ότι τα παιδιά είναι πιο δεκτικά στην αποδοχή της διαφορετικότητας;

Σαφώς και είναι αν και τα παιδιά αυτών των ηλικιών στις οποιες απευθύνοται τα βιβλία μου, έχουν διαμορφώσει τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά τους πλέον, υπαρχουν παιδια που μεγαλώνουν σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που προάγει τον σεβασμό και τα όρια και  παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στη βία και στην κακοποίηση, τη βλέπουν στο σπίτι τους και την αναπαράγουν; Τα παιδιά είναι ο καθρέφτης μας. Είναι ο καθρέφτης όσων καλούνται να αντιμετωπίσουν καθημερινά στη ζωή τους.

Όταν ένα παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον βίαιο, κακοποιητικό, που ενδιαφέρεται μόνο για το πόσα χρήματα θα έχει  και την αντίληψη «εγώ και όχι ο άλλος», τότε μαλλον δεν είναι απαραίτητα δεκτικό απέναντι στη διαφορετικότητα και στην εκτίμηση. Δεν είναι ένα παιδί που έχει μάθει να σέβεται, δυστυχώς. Άρα υπάρχει διαφοροποίηση στη δεκτικότητα ακόμα και σε αυτές τις ηλικίες.

Μήπως, όμως, τα παιδιά είναι πιο ανοιχτά στο να επεξεργαστούν τέτοιες ιδέες, σε αντίθεση με έναν ενήλικα που μπορεί να αντιδράσει πιο έντονα;

Σαφως. Θεωρώ ότι τα παιδικά μυαλά έχουν περισσότερα σημεία από τα οποία μπορεί να εισχωρήσει το φως. Αλλά έχω δει και εννιάχρονα που είναι σαν έτοιμοι ενήλικες, που μισούν τους πάντες και τα πάντα και δεν σέβονται τίποτα.

Αυτό με λυπεί πολύ περισσότερο. Υπαρχουν και τα πρόσφατα παραδείγματα, σε σχέση με συγκεντρώσεις της ακροδεξιάς ας πούμε,  όπου υπαρχουν παιδιά πολύ μικρών ηλικιών. Αυτά τα παιδιά πώς να τα προσεγγίσεις; Είναι πάρα πολύ δύσκολο. ειναι αυτο που λεμε το αυγό του φιδιού, ισως.

Τι είναι αυτό που αγαπάτε περισσότερο σήμερα στον εαυτό σας, σε σχέση με τη Ζέτα των 25 ή των 30 ετών;

Ότι έχω περισσότερη υπομονή. Ότι δεν με απασχολεί να είμαι αρεστή, και μάλιστα να είμαι αρεστή σε ανθρώπους που δεν μου αρέσουν. Δεν μου άρεσε ποτέ αυτό, αλλά κάποτε θεωρούσα ότι πρέπει να προσπαθώ παραπάνω, γιατί έτσι είναι η ζωή. Επίσης, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να αποσυρθώ και να ζήσω μόνη μου.

Δεν σας φοβίζει η μοναξιά;

Όχι, καθόλου. Καθόλου. Δεν είναι μοναξιά καταρχην, είναι μοναχικότητα. Το να είσαι ένας άνθρωπος που μπορεί να ζήσει και μόνος του σημαίνει ότι τα έχεις βρει με τον εαυτό σου. Και αυτό για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αν με ρωτούσατε ποια θεωρώ τη μεγαλύτερη κατάκτηση στη ζωή μου, θα σας έλεγα ότι είναι το γεγονός πως δεν φοβάμαι πλέον να είμαι με τον εαυτό μου και μόνη μου.

Ένας χωρισμός θεωρείτε ότι μπορεί να αποτελέσει μια καλή αφορμή για να ξαναγνωρίσουμε τον εαυτό μας;

Εξαρτάται. Δεν μπορούμε να βάλουμε μια ταμπέλα σε οτιδήποτε και να πούμε ότι έτσι είναι. Δεν είναι δεδομένο. Έχει να κάνει πάντοτε με τις σχέσεις, τους ανθρώπους, τη διαχειριση των καταστασεων. Είναι πολλές οι παράμετροι.

Έχετε επιλέξει να μιλάτε ανοιχτά για ζητήματα που σας απασχολούν, γνωρίζοντας ότι μια δημόσια τοποθέτηση μπορεί να έχει και προσωπικό κόστος. Έχετε φτάσει ποτέ στο σημείο να σκεφτείτε ότι ίσως θα ήταν καλύτερο να σιωπήσετε;

Εσείς τι καταλαβαίνετε από τη συνέντευξη που κάνουμε τώρα; Είναι σημαντικό να μιλάμε, να ανοιγόμαστε, να διεκδικούμε. Όποιο κι αν είναι το κόστος. Το ηθικό κόστος, το κόστος του να απογοητεύσω τον εαυτό μου μεγαλώνοντας, είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε άλλο κόστος.

 

Αν αφήσουμε για λίγο στην άκρη την ηθοποιό Ζέτα Δούκα που γνωρίζει το κοινό, αλλά και τον ρόλο της μητέρας, ποια είναι η Ζέτα στην προσωπική της ζωή, έξω από όλους αυτούς τους ρόλους;

Είμαι ένας απλός άνθρωπος. Ένας κανονικός άνθρωπος που προσπαθεί να ζήσει τη ζωή του όσο το δυνατόν καλύτερα. Να κυνηγάω τα όνειρά μου, να έχω τους στόχους μου, να τους εκπληρώνω και να μεγαλώνω σε συνάρτηση με τις αξίες που έχω καταλάβει ότι είναι σημαντικό να υπάρχουν σε έναν άνθρωπο. Δεν είμαι κάτι το ιδιαίτερο.