Θοδωρής Κατσαφάδος: «Ήμουν το δωδέκατο παιδί της οικογένειας, μεγάλωσε με μεγάλη φτώχεια και πολλές δυσκολίες»

Μια προσωπική αναδρομή στα δύσκολα παιδικά του χρόνια έκανε ο Θοδωρής Κατσαφάδος.

Ο ηθοποιός, ο οποίος έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να διαγράψει μια μακρά και σημαντική πορεία στον χώρο της υποκριτικής, μίλησε στο περιοδικό Λοιπόν και στον δημοσιογράφο Παναγιώτη Βαζαίο για τη μεγάλη φτώχεια μέσα στην οποία μεγάλωσε, τις στερήσεις που σημάδεψαν τα πρώτα χρόνια της ζωής του, αλλά και για το πώς ένα παιδί χωρίς καμία επαφή με την τέχνη κατάφερε να βρει τον δικό του δρόμο και να υπηρετήσει το θέατρο για περισσότερες από πέντε δεκαετίες.

Υπήρξε κάποια συμβουλή που κράτησες όλα αυτά τα χρόνια;

Μου είχε πει κάποτε ο Τάκης Μουζενίδης, όταν κάναμε το “Ντα” με τον Μάνο Κατράκη: “Στη ζωή, Θοδωρή μου, θα κάνεις και πράγματα που δεν θα είναι όλα πρώτης γραμμής. Αν όμως κάνεις τη δουλειά σου με σοβαρότητα και αγάπη, δημιουργείς επάνω σου υδράργυρο”. Τότε δεν το κατάλαβα.

Το κατάλαβα αργότερα. Ό,τι αναλαμβάνω, το αντιμετωπίζω σαν να είναι ο μεγαλύτερος ρόλος και το μεγαλύτερο έργο της ζωής μου. Με πολλή δουλειά, αγάπη και σοβαρότητα.

Έχεις μεγαλώσει, όμως, πολύ διαφορετικά. Προέρχεσαι από μια πολυμελή οικογένεια στη Μάνη.

Η μητέρα μου γέννησε δώδεκα παιδιά κι εγώ είμαι το δωδέκατο, όμως δεν έζησαν όλα. Μιλάμε για πολύ διαφορετικά χρόνια, πριν και μετά τον πόλεμο. Ήμασταν μια πολυμελής οικογένεια.

Γεννήθηκα στη Μάνη, με μεγάλη φτώχεια και πολλές δυσκολίες. Τα πράγματα δεν ήταν καθόλου εύκολα. Γι’ αυτό και, όταν κοιτάζω σήμερα τη διαδρομή μου, σκέφτομαι ότι ήμουν ένα παιδί από το χωριό, χωρίς κανένα πνευματικό υπόβαθρο και χωρίς καμία σχέση με το θέατρο ή την τέχνη.

Από το χωριό βρέθηκα στην Άνω Γλυφάδα, που τότε ήταν κι εκείνη σαν χωριό και σιγά σιγά μπήκα στον κόσμο του θεάτρου. Μέσα από αυτή τη δουλειά ανακάλυψα τον εαυτό μου και ολόκληρους κόσμους. Μέσα από τα έργα, που διαβάζω και παίζω, ταξιδεύω. Και γι’ αυτό είμαι ευτυχής.