Το παιδί κάθεται στο γραφείο, ανοίγει το βιβλίο και ξαφνικά θυμάται ότι διψάει, ότι πεινάει, ότι πρέπει επειγόντως να ξύσει όλα τα μολύβια του και να σου διηγηθεί τι είπε ο Γιώργος στο δεύτερο διάλειμμα. Εσύ βλέπεις άλλη μία αναβολή των μαθημάτων και σκέφτεσαι πως απλώς βαριέται. Μόνο που η αναβλητικότητα στα παιδιά σπάνια είναι τόσο απλή. Πίσω από την άρνηση μπορεί να υπάρχει φόβος αποτυχίας, δυσκολία συγκέντρωσης, κούραση ή η αίσθηση ότι η δουλειά που το περιμένει είναι ένα βουνό χωρίς μονοπάτι. Αντί λοιπόν να κολλήσεις επάνω του την ταμπέλα της τεμπελιάς, αξίζει να αναρωτηθείς τι προσπαθεί να αποφύγει και κυρίως γιατί.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μπορεί να φοβάται ότι δεν θα τα καταφέρει
Μερικά παιδιά αναβάλλουν επειδή το μάθημα τους φαίνεται δύσκολο και η σκέψη μιας πιθανής αποτυχίας τα αγχώνει πριν ακόμη ξεκινήσουν. Αν δεν ανοίξουν το τετράδιο, δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο ότι δεν καταλαβαίνουν την άσκηση ή ότι θα κάνουν λάθος. Είναι ένας παράξενος τρόπος αυτοπροστασίας, που εξωτερικά μοιάζει με αδιαφορία. Πρόσεξε τις φράσεις του. Αν λέει συχνά «δεν μπορώ», «δεν ξέρω από πού να αρχίσω» ή «έτσι κι αλλιώς θα τα κάνω λάθος», δεν χρειάζεται διάλεξη περί υπευθυνότητας. Χρειάζεται να το βοηθήσεις να βρει το πρώτο μικρό βήμα. Μία άσκηση, μία σελίδα, δέκα λεπτά συγκέντρωσης. Όταν η αρχή γίνεται διαχειρίσιμη, μειώνεται και ο φόβος.
Ίσως δεν ξέρει ακόμη πώς να οργανωθεί
Η οργάνωση δεν είναι εργοστασιακή ρύθμιση που εγκαθίσταται αυτόματα μόλις το παιδί αποκτήσει σχολική τσάντα. Είναι δεξιότητα που μαθαίνεται σταδιακά. Ένα παιδί μπορεί να γνωρίζει ότι πρέπει να διαβάσει, αλλά να δυσκολεύεται να υπολογίσει τον χρόνο, να ξεχωρίσει τι επείγει ή να μείνει συγκεντρωμένο μέχρι να ολοκληρώσει μια εργασία. Βοήθησέ το να χωρίσει τα μαθήματα σε μικρά, συγκεκριμένα κομμάτια και να αποφασίσει τη σειρά τους. Ένα απλό πρόγραμμα με σύντομα διαλείμματα λειτουργεί καλύτερα από το αόριστο «πήγαινε να διαβάσεις». Στόχος δεν είναι να γίνεις η προσωπική του γραμματέας μέχρι το πανεπιστήμιο, αλλά να του δείξεις έναν τρόπο που αργότερα θα μπορεί να εφαρμόζει μόνο του.
Η κούραση και η πίεση φορούν συχνά τη μάσκα της αδιαφορίας
Μετά από ώρες στο σχολείο, δραστηριότητες, μετακινήσεις και έναν εγκέφαλο που έχει δεχτεί περισσότερες πληροφορίες κι από οικογενειακή ομάδα στο Viber, το παιδί μπορεί πραγματικά να έχει εξαντληθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αναβολή χρειάζεται να γίνεται δεκτή χωρίς όρια. Σημαίνει όμως ότι χρειάζεται να εξετάσεις αν το καθημερινό του πρόγραμμα είναι ρεαλιστικό. Λίγη αποφόρτιση πριν από τη μελέτη, ένα σνακ, κίνηση και ένας ήσυχος χώρος χωρίς οθόνες μπορούν να αλλάξουν αισθητά την εικόνα. Αν η δυσκολία είναι έντονη, διαρκεί για μεγάλο διάστημα και εμφανίζεται σε πολλά περιβάλλοντα, αξίζει να συζητήσεις και με τον δάσκαλο, ώστε να καταλάβεις καλύτερα πού ακριβώς δυσκολεύεται.
Το πιο χρήσιμο που μπορείς να κάνεις δεν είναι να κυνηγάς το παιδί από δωμάτιο σε δωμάτιο κρατώντας το τετράδιο, αλλά να παρατηρήσεις τι συμβαίνει λίγο πριν αρχίσει η αναβολή. Η σωστή ερώτηση δεν είναι «γιατί τεμπελιάζεις;», αλλά «ποιο σημείο σου φαίνεται δύσκολο;». Έτσι, μετακινείς τη συζήτηση από την κατηγορία στη λύση. Παράλληλα, κρατάς σταθερά όρια και του επιτρέπεις να αναλάβει την ευθύνη που αντιστοιχεί στην ηλικία του. Η αναβλητικότητα δεν εξαφανίζεται με ένα μαγικό πρόγραμμα, ούτε με δέκα υπενθυμίσεις το λεπτό. Μειώνεται όταν το παιδί νιώθει ότι μπορεί να ξεκινήσει, να κάνει λάθος και να συνεχίσει, χωρίς η σχολική του επίδοση να γίνεται μέτρο της αξίας του.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ