Ξεκινάς με την καλύτερη πρόθεση, μια σχέση που μοιάζει ισότιμη, δυο άνθρωποι που δουλεύουν, που αγαπιούνται, που θέλουν να μοιραστούν τη ζωή. Και κάπου ανάμεσα σε σχολικά, γιατρούς, λίστες σούπερ μάρκετ και πλυντήρια, βρίσκεσαι να κρατάς περισσότερα απ’ όσα είχες φανταστεί. Όχι μόνο πρακτικά, αλλά και νοητικά. Είσαι εσύ που θυμάσαι, που οργανώνεις, που προβλέπεις. Και χωρίς να το καταλάβεις, γίνεσαι η «default» μαμά. Όχι επειδή το επέλεξες συνειδητά, αλλά επειδή έτσι έμαθες να λειτουργεί ο κόσμος γύρω σου. Και κάπου εκεί γεννιέται ένα ερώτημα που δεν λέγεται εύκολα φωναχτά, γιατί ακόμα περιμένουμε από τη μαμά να τα κάνει όλα, και γιατί αυτό μοιάζει τόσο φυσιολογικό;
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η παγίδα της “βοήθειας” που δεν είναι ισότητα
Όταν ο άλλος λέει «σε βοηθάω με τα παιδιά», κάτι μέσα σου ξέρει ότι δεν πάει καλά. Γιατί τα παιδιά δεν είναι project δικό σου για να έχεις βοηθό. Είναι κοινή ευθύνη. Αυτή η μικρή φράση κρύβει μια ολόκληρη νοοτροπία, ότι εσύ έχεις τον βασικό ρόλο και ο άλλος συμμετέχει όταν μπορεί. Και έτσι αρχίζει να χτίζεται μια ανισορροπία που δεν φαίνεται αμέσως. Εσύ κρατάς το ημερολόγιο, εσύ θυμάσαι τα γενέθλια, εσύ ξέρεις ποιο παιδί έχει τι ανάγκη και πότε. Αυτό λέγεται συναισθηματική και νοητική εργασία και είναι αόρατη, αλλά εξαντλητική. Δεν είναι μόνο τι κάνεις, είναι όσα σκέφτεσαι συνεχώς για να λειτουργεί η οικογένεια. Και αυτό δεν μοιράζεται δίκαια, απλώς θεωρείται δεδομένο ότι θα το αναλάβεις.
Η απογοήτευση που δεν αφορά μόνο τις δουλειές
Δεν είναι το πιάτο στον νεροχύτη που σε βαραίνει, είναι αυτό που συμβολίζει. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν σε βλέπουν όπως θα ήθελες, ότι η προσπάθειά σου περνάει ως αυτονόητη. Όταν είσαι εσύ που ξέρεις τον παιδίατρο, που οργανώνεις δραστηριότητες, που σηκώνεσαι το βράδυ, αρχίζεις να νιώθεις μόνη μέσα σε μια σχέση που υποτίθεται ότι είναι δύο. Αυτή η απογοήτευση δεν έχει να κάνει με το μοίρασμα των δουλειών μόνο, αλλά με την αίσθηση ότι δεν υπάρχει πραγματική συνεργασία. Και εκεί αρχίζει να φθείρεται η σύνδεση. Γιατί όταν νιώθεις ότι κουβαλάς τα πάντα, δύσκολα μένει χώρος για επιθυμία, για χαλαρότητα, για εκείνο το μαζί που σε έκανε να πεις ναι στην αρχή.
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αλλάξει αυτό
Ακόμα κι όταν υπάρχει καλή πρόθεση, το σύστημα δεν βοηθάει. Οι δουλειές, τα ωράρια, οι κοινωνικές προσδοκίες, όλα σε σπρώχνουν σε ρόλους που μοιάζουν έτοιμοι από πριν. Συχνά ο ένας δεν έχει μάθει πώς να αναλαμβάνει πρωτοβουλία στο σπίτι, όχι από κακία, αλλά επειδή ποτέ δεν του ζητήθηκε πραγματικά. Και εσύ, κουρασμένη, μπαίνεις στον πειρασμό να τα κάνεις μόνη σου για να τελειώνεις. Έτσι όμως κλειδώνει ο κύκλος. Όσο αναλαμβάνεις τα πάντα, τόσο ο άλλος μένει εκτός. Και όσο μένει εκτός, τόσο επιβεβαιώνεται ότι εσύ είσαι αυτή που “ξέρει”. Το μοτίβο δεν σπάει από μόνο του, θέλει συνειδητή αλλαγή, συζήτηση και κυρίως μοίρασμα ευθύνης, όχι απλώς βοήθεια όταν περισσεύει χρόνος.
Αν έχεις νιώσει εκείνο το βάρος που δεν εξηγείται εύκολα, δεν είσαι υπερβολική. Είναι το αποτέλεσμα μιας πραγματικότητας που δεν έχει ακόμη ισορροπήσει. Μπορείς όμως να αρχίσεις να το αλλάζεις, με μικρά αλλά ξεκάθαρα βήματα. Να μιλήσεις συγκεκριμένα, να αφήσεις χώρο στον άλλον να αναλάβει χωρίς να διορθώνεις τα πάντα, να πεις όχι εκεί που μέχρι τώρα έλεγες ναι από συνήθεια. Και κάπου εκεί, αρχίζει να μετακινείται κάτι. Όχι τέλεια, όχι άμεσα, αλλά ουσιαστικά. Γιατί η ισότητα στην οικογένεια δεν είναι ιδέα, είναι καθημερινή πράξη. Και όσο περισσότερο τη διεκδικείς, τόσο λιγότερο θα μοιάζει αυτονόητο ότι η μαμά θα τα κάνει όλα.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ