Ο αποχωρισμός του παιδιού από τον παππού και τη γιαγιά μετά τις διακοπές: Γιατί μπορεί να είναι πιο δύσκολος απ’ ό,τι νομίζεις

Οι καλοκαιρινές μέρες με τον παππού και τη γιαγιά έχουν τη δική τους αίσθηση του χρόνου. Το πρωινό μπορεί να κρατήσει μέχρι το μεσημέρι, το παγωτό εμφανίζεται χωρίς πολλές διαπραγματεύσεις και πάντα υπάρχει κάποιος διαθέσιμος να ακούσει μια ιστορία που έχει ειπωθεί ήδη τρεις φορές. Όταν όμως οι διακοπές τελειώνουν, το παιδί δεν αποχαιρετά απλώς δύο αγαπημένα πρόσωπα. Αφήνει πίσω του μια ολόκληρη καθημερινότητα, διαφορετικούς ρυθμούς και μια σχέση που έγινε πιο στενή μέσα από μικρές επαναλαμβανόμενες στιγμές. Γι’ αυτό ο αποχωρισμός από τους παππούδες μετά το καλοκαίρι μπορεί να φέρει στενοχώρια, εκνευρισμό ή έντονη προσκόλληση. Δεν είναι υπερβολή, ούτε κακομάθημα. Είναι ο τρόπος του παιδιού να αντιδρά σε μια σημαντική αλλαγή.

Δεν του λείπουν μόνο οι παππούδες, του λείπει ένας ολόκληρος κόσμος

Όταν το παιδί περνά αρκετό χρόνο με τους παππούδες, δημιουργεί μαζί τους συνήθειες που του προσφέρουν ασφάλεια. Μπορεί να ποτίζει με τον παππού τα φυτά, να βοηθά τη γιαγιά στην κουζίνα ή να ακούει οικογενειακές ιστορίες πριν κοιμηθεί. Αυτές οι απλές επαναλήψεις λειτουργούν σαν σταθερά σημεία μέσα στην ημέρα του. Επιστρέφοντας στο σπίτι, δεν χάνει μόνο τη φυσική παρουσία τους, αλλά και τον ρόλο που είχε κοντά τους, τις περισσότερες ελευθερίες, τον αργό ρυθμό, ακόμη και τις μυρωδιές ενός άλλου σπιτιού. Αν σου πει ότι θέλει να γυρίσει πίσω, μην προσπαθήσεις αμέσως να του αποδείξεις πόσο ωραία περνά και μαζί σου. Άφησέ το πρώτα να σου περιγράψει τι ακριβώς του λείπει.

Η στενοχώρια μπορεί να κρύβεται πίσω από δύσκολες συμπεριφορές

Ένα παιδί δεν θα σου πει πάντα καθαρά «δυσκολεύομαι επειδή μου λείπει η γιαγιά». Μπορεί να γκρινιάζει περισσότερο, να θυμώνει για ασήμαντες αφορμές, να ζητά συνεχώς αγκαλιά ή να αρνείται το καθημερινό πρόγραμμα. Εσύ βλέπεις μια μάχη για την ώρα του ύπνου, εκείνο ίσως βιώνει τη μετάβαση από μια ανέμελη περίοδο σε μια πιο απαιτητική πραγματικότητα. Προσπάθησε λοιπόν να κοιτάξεις πίσω από τη συμπεριφορά, χωρίς βέβαια να καταργήσεις κάθε όριο. Μπορείς να πεις «νομίζω ότι σου λείπουν πολύ και είναι δύσκολο που φύγαμε». Όταν ονομάζεις αυτό που πιθανόν αισθάνεται, το βοηθάς να καταλάβει τον εσωτερικό του κόσμο. Και, μεταξύ μας, ακόμη και οι μεγάλοι γινόμαστε παράξενοι όταν μας λείπει κάποιος, απλώς το κρύβουμε καλύτερα.

Κράτησε τη σχέση ζωντανή με τρόπους που έχουν νόημα

Η επικοινωνία με τους παππούδες βοηθά, αρκεί να μη μετατραπεί σε αγγαρεία με υποχρεωτικές βιντεοκλήσεις την ώρα που όλοι νυστάζουν. Βρες έναν απλό τρόπο σύνδεσης που ταιριάζει στη δική σας οικογένεια. Το παιδί μπορεί να στέλνει μια ζωγραφιά, μια φωτογραφία από κάτι που έκανε ή ένα σύντομο ηχητικό μήνυμα. Οι παππούδες μπορούν να συνεχίσουν από απόσταση ένα παραμύθι, να μοιράζονται μια συνταγή ή να μετρούν μαζί τις ημέρες μέχρι την επόμενη συνάντηση. Χρήσιμο είναι επίσης να υπάρχει ένα συγκεκριμένο σχέδιο, ακόμη κι αν το επόμενο αντάμωμα αργεί. Το «θα τους δούμε κάποια στιγμή» είναι θολό για ένα παιδί. Το «θα τους επισκεφτούμε το πρώτο Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου» μετατρέπει την αναμονή σε κάτι συγκεκριμένο και διαχειρίσιμο.

Ο στόχος δεν είναι να κάνεις το παιδί να ξεχάσει γρήγορα, ούτε να γεμίσεις κάθε κενό με δραστηριότητες ώστε να μη σκέφτεται. Η νοσταλγία έχει αξία, επειδή φανερώνει ότι δημιουργήθηκε ένας δυνατός δεσμός. Αυτό που χρειάζεται είναι να νιώσει ότι μπορεί να αγαπά και να του λείπει κάποιος, χωρίς η απόσταση να απειλεί τη σχέση. Δώσε του χρόνο να ξαναβρεί τον ρυθμό του, κράτησε μερικές αγαπημένες καλοκαιρινές συνήθειες και μίλησε για τους παππούδες φυσικά, όχι σαν να αποτελούν ένα κεφάλαιο που έκλεισε μαζί με τις βαλίτσες. Έτσι μαθαίνει κάτι πολύ σημαντικό, πως οι σχέσεις δεν υπάρχουν μόνο όταν οι άνθρωποι μοιράζονται το ίδιο σπίτι. Συνεχίζουν να χτίζονται μέσα από τη μνήμη, την επικοινωνία και τη βεβαιότητα της επόμενης αγκαλιάς.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock