Yπερευαίσθητο παιδί ή κάτι παραπάνω; Τα σημάδια που δεν βλέπεις

Υπάρχουν παιδιά που δεν αντιδρούν απλώς, νιώθουν τα πάντα στο πολλαπλάσιο. Εκεί που εσύ βλέπεις μια μικρή απογοήτευση, εκείνο βιώνει κάτι που μοιάζει με καταιγίδα. Κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν είναι απλώς ένα ευαίσθητο παιδί ή αν συμβαίνει κάτι πιο βαθύ. Η αλήθεια είναι ότι κάποια παιδιά έχουν μια ιδιαίτερη συναισθηματική κεραία, πιάνουν σήματα που οι υπόλοιποι αγνοούν. Δεν είναι υπερβολικά, δεν είναι δραματικά, απλώς λειτουργούν σε άλλη ένταση. Και αυτό, όσο όμορφο κι αν είναι, μπορεί να τα κουράζει. Αν έχεις πιάσει τον εαυτό σου να σκέφτεται γιατί το παιδί σου επηρεάζεται τόσο εύκολα από τους άλλους ή γιατί γυρίζει από το σχολείο λες και έχει σηκώσει όλο τον κόσμο στους ώμους του, τότε αξίζει να δεις λίγο πιο προσεκτικά τι συμβαίνει.

Όταν τα συναισθήματα των άλλων γίνονται δικά του

Υπάρχουν παιδιά που δεν μένουν απλώς στο “σε καταλαβαίνω”, πάνε ένα βήμα παρακάτω και το ζουν στο σώμα τους. Αν δουν κάποιον στεναχωρημένο, αλλάζει η διάθεσή τους, αν υπάρχει ένταση στο σπίτι, την απορροφούν σαν σφουγγάρι. Μπορεί να μην είναι καν μέρος της κατάστασης και παρ’ όλα αυτά να επηρεάζονται βαθιά. Αυτό δεν είναι απλή ενσυναίσθηση, είναι μια πιο έντονη σύνδεση με το συναίσθημα του άλλου. Θα το δεις σε μικρά πράγματα, ένα παιδί που στεναχωριέται υπερβολικά για έναν φίλο, που δεν αντέχει να βλέπει κάποιον να πληγώνεται, που κουράζεται μετά από κοινωνικές καταστάσεις. Δεν είναι αδυναμία, είναι ένα είδος ευαισθησίας που χρειάζεται καθοδήγηση για να μη γίνει βάρος.

Σημάδια που συχνά προσπερνάς χωρίς να το καταλάβεις

Δεν θα έρθει να σου πει “μαμά, νιώθω τα πάντα πολύ έντονα”, θα σου το δείξει αλλιώς. Μπορεί να ενοχλείται από δυνατούς ήχους, να μη θέλει ρούχα με ετικέτες, να κουράζεται εύκολα μετά το σχολείο. Ίσως να χρειάζεται περισσότερο χρόνο μόνο του, να προτιμά έναν φίλο αντί για μεγάλη παρέα ή να αποφεύγει δραστηριότητες με ένταση. Μπορεί επίσης να δείχνει πιο ώριμο συναισθηματικά από την ηλικία του, να κάνει σκέψεις που δεν περιμένεις. Και ναι, μπορεί να έχει έντονες αντιδράσεις που σε δυσκολεύουν, αλλά δεν είναι θέμα πως είναι κακομαθημένο. Είναι ότι το σύστημά του γεμίζει πιο γρήγορα. Όταν μάθεις να διαβάζεις αυτά τα σημάδια, σταματάς να το διορθώνεις και αρχίζεις να το καταλαβαίνεις.

Πώς το στηρίζεις χωρίς να το αλλάξεις

Το ζητούμενο δεν είναι να “σκληρύνει”, είναι να μάθει να προστατεύει τον εαυτό του. Ξεκινάς από τα βασικά, του δείχνεις πώς να αναγνωρίζει τι νιώθει και να ξεχωρίζει τι είναι δικό του και τι όχι. Μικρές πρακτικές, όπως η βαθιά αναπνοή ή λίγος χρόνος ησυχίας, κάνουν μεγαλύτερη διαφορά απ’ όσο νομίζεις. Βοηθάει πολύ να έχει χώρο μόνο του, χωρίς πρόγραμμα γεμάτο δραστηριότητες. Επίσης, του μαθαίνεις σιγά σιγά να λέει “όχι”, να βάζει όρια χωρίς ενοχές. Το πιο σημαντικό όμως είναι ο τρόπος που μιλάς, αν του πεις ότι είναι υπερβολικό, θα το πιστέψει, αν του δείξεις ότι αυτό που νιώθει έχει αξία, θα μάθει να το διαχειρίζεται. Και κάπου εδώ μπαίνεις κι εσύ στο παιχνίδι, γιατί τα παιδιά σαν καθρέφτης πιάνουν και το δικό σου στρες πριν καν το πεις

Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις ένα παιδί που νιώθει τόσο βαθιά, θέλει υπομονή, αντοχή και μια καλή δόση κατανόησης όταν εσύ ο ίδιος έχεις εξαντληθεί. Από την άλλη όμως, μεγαλώνεις έναν άνθρωπο που θα αγαπάει με αλήθεια, θα βλέπει πίσω από τα προφανή και θα έχει μια ενσυναίσθηση που δεν διδάσκεται εύκολα. Αυτό που σήμερα σου φαίνεται δύσκολο, αύριο θα είναι η δύναμή του. Και αν του δώσεις τα εργαλεία να μην πνίγεται από αυτό που νιώθει, αλλά να το χρησιμοποιεί, τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα ευαίσθητο παιδί, αλλά για έναν άνθρωπο που μπορεί να σταθεί στον κόσμο χωρίς να χάνει τον εαυτό του.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock