Louis Vuitton SS27: Ο Nicolas Ghesquière άφησε πίσω την «πανοπλία» και έκανε την πολυτέλεια να μοιάζει πιο ανάλαφρη από ποτέ

Στο Παρίσι, ο Nicolas Ghesquière άφησε για λίγο πίσω του την “πανοπλία”, αναζητώντας την απλότητα, τη ρευστότητα και μια νέα αίσθηση ελευθερίας. Η συλλογή Louis Vuitton Spring 2027 ήταν μία από τις πιο όμορφες, φορέσιμες και απροσδόκητα ανάλαφρες στιγμές του οίκου τα τελευταία χρόνια.

Στην επιβλητική Cour Carrée του Λούβρου, ένα ασφάλτινο catwalk απλωνόταν κάτω από δεκάδες φουτουριστικά, σφηνοειδή οχήματα, τοποθετημένα ψηλά πάνω από το κοινό. Χωρίς παράθυρα, με φώτα που παρέπεμπαν στα ’70s και κόκκινες ενδείξεις να αναβοσβήνουν περιμετρικά, η εγκατάσταση έμοιαζε με κινηματογραφικό σκηνικό επιστημονικής φαντασίας.

Κάτι ανάμεσα σε Blade Runner, μητρόπολη του αύριο και όνειρο από μια εποχή που φανταζόταν το μέλλον πολύ διαφορετικά. Κι όμως, κάτω από αυτή την εντυπωσιακή, σχεδόν δυστοπική εικόνα, τα ρούχα είχαν μια απρόσμενη ηρεμία.

Η πολυτέλεια αυτή τη φορά δεν φώναζε

Ο Ghesquière μίλησε για μια αναζήτηση απλότητας και καθαρότητας. Για την ανάγκη να εκφράσει ελαφρότητα και ρευστότητα. Και πράγματι, στη συλλογή αυτή ο Louis Vuitton έμοιαζε να εγκαταλείπει κάθε περιττό βάρος – κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Φορέματα με καθαρές γραμμές, cardigans, blousons, πανωφόρια και γνώριμες σιλουέτες εμφανίστηκαν μέσα από σχεδόν αιθέριες κατασκευές. Τα υφάσματα ήταν λεπτά, διάφανα, ρευστά στην όψη, σαν να μπορούσαν να παρασυρθούν από τον αέρα. Οι αποχρώσεις παρέμειναν ήπιες, τα prints μικροσκοπικά ή θολά, ενώ τα κεντήματα διακριτικά και ελεγχόμενα.

Αντί για ένα show που απαιτούσε να το κοιτάξεις από μακριά, αυτή ήταν μια συλλογή που σε έκανε να θέλεις να πλησιάσεις. Και εκεί κρυβόταν όλη της η δύναμη.

Σε αρκετά φορέματα και παντελόνια, τα λεπτά υλικά συναντούσαν mesh panels. Τα εφαρμοστά δερμάτινα jackets αποκτούσαν ανάγλυφες, σχεδόν οργανικές επιφάνειες. Ακόμη και το tailoring έμοιαζε να έχει χάσει την αυστηρότητά του, μέσα από jersey και πλεκτές κατασκευές που κινούνταν μαζί με το σώμα αντί να το περιορίζουν. Τα ρούχα δεν στέκονταν απλώς πάνω στα μοντέλα. Ανέπνεαν, πάλλονταν και αιωρούνταν.

Ο Ghesquière χωρίς την «πανοπλία»

Ο Nicolas Ghesquière έχει συνδέσει ένα μεγάλο μέρος της δημιουργικής του ταυτότητας με τη δύναμη της κατασκευής. Με τον φουτουρισμό, το industrial στοιχείο, τον όγκο, τις σκληρές επιφάνειες και τις αναφορές σε ρούχα που λειτουργούν σχεδόν σαν προστατευτικό περίβλημα.

Ο ίδιος, άλλωστε, το παραδέχθηκε στο WWD με χιούμορ. Για χρόνια υπήρξε «ειδικός στην πανοπλία». Η Spring 2027 συλλογή, αντίθετα, έμοιαζε σαν μια συνειδητή απόφαση να αφήσει αυτή την πανοπλία στο πάτωμα.

Και αυτή η μετατόπιση δεν σήμαινε απλοποίηση της δουλειάς. Το αντίθετο. Πίσω από την ήσυχη εικόνα των ρούχων κρυβόταν έντονη τεχνική έρευνα, κατασκευαστική ακρίβεια και πειραματισμός με τα υλικά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το καρό κασμίρ σε βάρος φουλαριού που χρησιμοποιήθηκε για double-face παλτό, αλλά και οι εξαιρετικά λεπτές διπλές κατασκευές που σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν ελαφρύτερες ακόμη και από chiffon.

Αρκετά από τα παλτό της συλλογής ζύγιζαν λιγότερο από ένα T-shirt. Αν αυτό δεν είναι τεχνική επίδειξη δύναμης μέσα από την απόλυτη ελαφρότητα, τότε τι είναι;

Η νέα πολυτέλεια ίσως είναι η απουσία βάρους

Υπάρχει κάτι εξαιρετικά επίκαιρο στην ιδέα μιας συλλογής που μιλά για το πώς κινούμαστε σε μια υπερφορτωμένη σύγχρονη πόλη χωρίς να κουβαλάμε ακόμη περισσότερο βάρος επάνω μας.

Σε μια εποχή έντασης, υπερπληροφόρησης, κλιματικής ανησυχίας και διαρκούς επιτάχυνσης, ο Ghesquière δεν απάντησε με περισσότερο θόρυβο. Απάντησε με λιγότερο. Δεν εγκατέλειψε το μέλλον. Απλώς το έκανε πιο ελαφρύ.

Και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της συλλογής. Ότι η πολυτέλεια εδώ δεν μετριέται σε όγκο, στολίδι ή εμφανή επίδειξη τεχνικής δεξιοτεχνίας. Μετριέται στην αίσθηση.

Στο πόσο ανάλαφρο μπορεί να δείχνει ένα πολύπλοκο ρούχο. Στο πόσο απλό μπορεί να μοιάζει κάτι που χρειάστηκε ακραία ακρίβεια για να κατασκευαστεί. Στο πόσο όμορφα μπορεί να κινηθεί ένα ύφασμα χωρίς το ίδιο το ρούχο να προσπαθεί να κλέψει την παράσταση από τη γυναίκα που το φορά.

Μία από τις πιο γοητευτικές συλλογές του Louis Vuitton τα τελευταία χρόνια

Η Spring 2027 δεν ήταν μια αποκήρυξη του Nicolas Ghesquière που γνωρίζουμε. Ήταν περισσότερο μια άλλη όψη του. Ο φουτουρισμός παρέμεινε εκεί. Η τεχνική εμμονή επίσης. Η αγάπη του για τη σύγκρουση διαφορετικών εποχών ήταν εμφανής ακόμα και από το σκηνικό.

Αυτό που άλλαξε ήταν η ένταση. Για μία σεζόν, ο Ghesquière δεν έμοιαζε να θέλει να θωρακίσει τη γυναίκα Louis Vuitton απέναντι στον κόσμο. Της έδωσε, αντίθετα, την ελευθερία να κινηθεί μέσα σε αυτόν.

Με ρούχα μαλακά, αέρινα, σχεδόν άυλα και ταυτόχρονα βαθιά μελετημένα, η συλλογή απέδειξε ότι η δύναμη δεν χρειάζεται πάντα σκληρές γραμμές. Και ότι μερικές φορές, η πιο ριζοσπαστική κίνηση ενός designer είναι να αφαιρέσει αντί να προσθέσει.

Ο Louis Vuitton της Άνοιξης 2027 δεν προσπάθησε απλώς να αψηφήσει τη βαρύτητα. Για λίγα λεπτά στο Λούβρο, έμοιαζε πραγματικά να την έχει νικήσει.

Κεντρική φωτογραφία: REUTERS/Sarah Meyssonnier