Από τον ενθουσιασμό στον εκνευρισμό: Μια συνηθισμένη φάση στις σχέσεις – Τι να κάνεις!

Στην αρχή μιας σχέσης όλα μοιάζουν πιο φωτεινά, πιο εύκολα, σχεδόν κινηματογραφικά. Γελάς με τα ίδια αστεία, ανυπομονείς για το επόμενο μήνυμα, ακόμα και οι μικρές του ιδιοτροπίες σου φαίνονται γοητευτικές. Κάπου εκεί όμως, χωρίς προειδοποίηση, κάτι αλλάζει. Δεν είναι απαραίτητα κάτι μεγάλο, δεν έγινε κάποιο λάθος, δεν ειπώθηκε κάτι βαρύ. Είναι πιο ύπουλο, πιο καθημερινό. Ξαφνικά αρχίζεις να παρατηρείς πράγματα που πριν δεν έβλεπες ή τα προσπερνούσες. Ο τρόπος που μιλάει, που τρώει, που επαναλαμβάνει τις ίδιες ιστορίες. Και αναρωτιέσαι τι άλλαξε. Η αλήθεια είναι ότι δεν άλλαξε απαραίτητα εκείνος, άλλαξε η ματιά σου. Η αρχική έλξη υποχωρεί και αφήνει χώρο για κάτι πιο ρεαλιστικό. Και εκεί αρχίζει η πραγματική δοκιμασία, όχι της σχέσης μόνο, αλλά και της δικής σου αντοχής στην αλήθεια.

Όταν η οικειότητα φέρνει στην επιφάνεια τις λεπτομέρειες

Όσο περισσότερο χρόνο περνάς με έναν άνθρωπο, τόσο λιγότερο φιλτράρεις αυτό που βλέπεις. Στην αρχή λειτουργείς με μια διάθεση αποδοχής, σχεδόν επιλεκτικής τύφλωσης. Θέλεις να σου αρέσει, θέλεις να ταιριάζετε, οπότε αφήνεις στην άκρη ό,τι δεν κολλάει τέλεια. Με τον καιρό όμως η οικειότητα κάνει τη δουλειά της. Σταματάς να εντυπωσιάζεσαι και αρχίζεις να παρατηρείς. Και οι λεπτομέρειες, αυτές που κάποτε σε έκαναν να χαμογελάς, τώρα αποκτούν βάρος. Δεν είναι ότι έγιναν χειρότερες, απλώς εσύ τις βλέπεις πιο καθαρά. Αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. Η οικειότητα δεν είναι μόνο τρυφερότητα, είναι και έκθεση. Και μέσα σε αυτή την έκθεση, καλείσαι να αποφασίσεις αν αντέχεις τον άλλον όχι στην καλύτερη εκδοχή του, αλλά στην αληθινή.

Η ψυχολογία πίσω από τον εκνευρισμό

Ο εκνευρισμός δεν είναι πάντα για τον άλλον, πολλές φορές λέει περισσότερα για σένα. Όταν κουράζεσαι, όταν πιέζεσαι, όταν κάτι μέσα σου δεν είναι ήσυχο, η ανοχή μειώνεται. Πράγματα μικρά αποκτούν υπερβολική σημασία. Μπορεί να νομίζεις ότι σε ενοχλεί ο τρόπος που μιλάει, αλλά στην πραγματικότητα να σε ενοχλεί ότι δεν έχεις χώρο για σένα, ότι νιώθεις πίεση ή ότι η σχέση έχει αρχίσει να σε βαραίνει. Ο εγκέφαλος ψάχνει μια εύκολη εξήγηση και τη βρίσκει σε κάτι απλό και καθημερινό. Εκεί χρειάζεται ειλικρίνεια. Να σταματήσεις για λίγο και να ρωτήσεις τον εαυτό σου τι σε ενοχλεί πραγματικά. Γιατί αν μείνεις στην επιφάνεια, θα παλεύεις με συμπτώματα και όχι με την αιτία.

Πότε είναι φάση και πότε είναι ένδειξη ασυμβατότητας

Δεν είναι κάθε εκνευρισμός σημάδι ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά ούτε και κάτι που πρέπει να αγνοήσεις. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια περαστική ενόχληση και σε μια βαθύτερη αίσθηση ότι δεν ταιριάζεις. Αν ο εκνευρισμός έρχεται και φεύγει, αν υπάρχουν στιγμές που τον βλέπεις ξανά όπως στην αρχή, τότε πιθανότατα περνάς μια φυσιολογική φάση προσαρμογής. Αν όμως σε ενοχλεί σχεδόν κάθε του κίνηση, αν δυσκολεύεσαι να χαλαρώσεις μαζί του, αν νιώθεις ότι κουράζεσαι αντί να γεμίζεις, τότε ίσως αξίζει να το δεις πιο σοβαρά. Οι σχέσεις δεν είναι μόνο έλξη, είναι και ανεκτικότητα, ρυθμός, συμβατότητα στην καθημερινότητα. Και αυτά δεν φτιάχνονται με προσπάθεια αν δεν υπάρχουν ήδη σε έναν βασικό βαθμό.

Κάπου εδώ έρχεται η πιο δύσκολη αλλά και πιο ειλικρινής ερώτηση. Μπορείς να αποδεχτείς τον άλλον όπως είναι ή απλώς σου άρεσε η ιδέα του; Γιατί άλλο είναι να αγαπάς έναν άνθρωπο με τις μικρές του ατέλειες και άλλο να προσπαθείς να αντέξεις κάτι που μέσα σου σε απομακρύνει. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, υπάρχει μόνο επίγνωση. Αν με λίγη απόσταση και καθαρό μυαλό ξαναβρίσκεις την τρυφερότητα, τότε αξίζει να δώσεις χώρο στη σχέση να εξελιχθεί. Αν όμως ο εκνευρισμός γίνεται μόνιμος συνοδοιπόρος, τότε ίσως δεν είναι μια φάση που περνάει, αλλά ένα σημάδι που σου δείχνει κάτι πιο ουσιαστικό. Και εκεί χρειάζεται να είσαι ειλικρινής, πρώτα με εσένα και μετά με τον άλλον.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock