Πόσο μετράει το πώς μιλάτε ο ένας για τον άλλο όταν δεν είστε στο ίδιο δωμάτιο

Μια σχέση δεν φαίνεται μόνο στον τρόπο που κοιτάζεστε όταν κάθεστε στο ίδιο τραπέζι. Φαίνεται και στον τρόπο που μιλάς για τον άνθρωπό σου όταν εκείνος δεν βρίσκεται εκεί για να ακούσει, να απαντήσει ή να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Στις κουβέντες με φίλους, στα οικογενειακά τραπέζια, ακόμη και σε ένα αθώο σχόλιο στη δουλειά, διαμορφώνεις σιγά σιγά την εικόνα της σχέσης σου προς τα έξω, αλλά και μέσα σου. Γιατί οι λέξεις δεν περιγράφουν απλώς όσα ζεις, επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο τα αντιλαμβάνεσαι. Αν παρουσιάζεις διαρκώς τον σύντροφό σου σαν το μόνιμο πρόβλημα της ιστορίας, κάποια στιγμή μπορεί να αρχίσεις να τον βλέπεις ακριβώς έτσι.

Το χιούμορ έχει και όρια

Είναι όμορφο να μπορείς να γελάς με τις μικρές παραξενιές του άλλου. Η οικειότητα, άλλωστε, γεννά εκείνα τα ανέκδοτα που καταλαβαίνετε μόνο εσείς οι δύο. Υπάρχει όμως διαφορά ανάμεσα στο τρυφερό πείραγμα και στη δημόσια υποτίμηση. Όταν αφηγείσαι προσωπικές αδυναμίες για να κερδίσεις το γέλιο της παρέας, ίσως για λίγα λεπτά να γίνεσαι η ψυχή της βραδιάς, όμως ξοδεύεις κάτι από την εμπιστοσύνη της σχέσης. Ένα απλό τεστ είναι να αναρωτηθείς αν θα έλεγες την ίδια ιστορία με τον ίδιο τρόπο, αν ο σύντροφός σου καθόταν δίπλα σου. Αν η απάντηση είναι όχι, μάλλον η ατάκα δεν είναι τόσο αθώα όσο θέλεις να πιστεύεις.

Οι άλλοι γνωρίζουν τη σχέση μέσα από εσένα

Οι φίλοι και η οικογένειά σου συνήθως ακούν περισσότερο τα δύσκολα, επειδή τότε έχεις ανάγκη να μιλήσεις. Σπάνια τηλεφωνείς ενθουσιασμένη για να ανακοινώσεις ότι εκείνος θυμήθηκε να αγοράσει χαρτί κουζίνας. Αν, όμως, μοιράζεσαι μόνο καβγάδες, απογοητεύσεις και λάθη, οι δικοί σου άνθρωποι σχηματίζουν μια μονόπλευρη εικόνα. Εσύ μπορεί να συμφιλιωθείς μαζί του μέχρι το βράδυ, εκείνοι όμως κρατούν στη μνήμη τους όσα άκουσαν. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ωραιοποιείς τα πάντα ή να σωπαίνεις όταν δυσκολεύεσαι. Σημαίνει ότι χρειάζεται να επιλέγεις προσεκτικά ποιος ακούει τι και να θυμάσαι πως κάθε εξομολόγηση αφήνει ένα αποτύπωμα που δεν σβήνει μαζί με τον καβγά.

Ο σεβασμός φαίνεται περισσότερο στην απουσία

Το να μιλάς με σεβασμό για τον σύντροφό σου δεν σημαίνει ότι τον θεωρείς αλάνθαστο ούτε ότι μετατρέπεσαι σε υπεύθυνη δημοσίων σχέσεών του. Σημαίνει ότι δεν χρησιμοποιείς την απουσία του ως ευκαιρία για να τον μικρύνεις. Μπορείς να πεις πως διαφωνήσατε, πως θύμωσες ή πως μια συμπεριφορά του σε πλήγωσε, χωρίς να ακυρώνεις συνολικά τον χαρακτήρα του. Άλλο το «με ενόχλησε αυτό που έκανε» και άλλο το «έτσι είναι πάντα, δεν καταλαβαίνει τίποτα». Η πρώτη φράση περιγράφει ένα γεγονός, η δεύτερη κολλάει μια ταμπέλα. Και οι ταμπέλες έχουν την ενοχλητική συνήθεια να μένουν, ακόμη κι όταν οι άνθρωποι έχουν αλλάξει.

Ο τρόπος που μιλάς για τη σχέση σου όταν ο άλλος λείπει είναι μια ήσυχη μορφή πίστης, όχι με τη στενή έννοια, αλλά με την έννοια της αξιοπρέπειας. Δεν χρειάζεται να κρύβεις τις δυσκολίες ούτε να παρουσιάζεις μια ζωή με μόνιμο φίλτρο ευτυχίας. Χρειάζεται, όμως, να προστατεύεις όσα σου εμπιστεύτηκε και να ξεχωρίζεις την ανάγκη για ουσιαστική υποστήριξη από την εύκολη εκτόνωση. Η σχέση χτίζεται και στις κουβέντες που ο σύντροφός σου δεν θα ακούσει ποτέ. Εκεί φαίνεται αν εξακολουθείς να τον αντιμετωπίζεις ως άνθρωπο που αγαπάς και εκτιμάς ή αν έχει γίνει ένας βολικός πρωταγωνιστής στις ιστορίες που λες για να δικαιώσεις μόνο τη δική σου πλευρά.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock