Shrekking: Γιατί βγαίνεις με κάποιον που δεν θέλεις πραγματικά;

Υπάρχει μια στιγμή στο σύγχρονο φλερτ που λες «δεν είναι ακριβώς αυτό που ψάχνω, αλλά ας του δώσω μια ευκαιρία». Δεν το λες από καλοσύνη, το λες από κούραση. Από την ανάγκη να νιώσεις ότι ελέγχεις το παιχνίδι, ότι αυτή τη φορά δεν θα πληγωθείς, γιατί πολύ απλά δεν είσαι τόσο μέσα. Εκεί κάπου γεννιέται το Shrekking. Όχι σαν αστείο trend, αλλά σαν μικρή προσωπική στρατηγική άμυνας. Βγαίνεις με κάποιον που δεν σε ελκύει πραγματικά, επειδή πιστεύεις ότι έτσι έχεις το πάνω χέρι. Και όσο κι αν δεν το παραδέχεσαι, μέσα σου υπάρχει η σκέψη ότι εσύ ρισκάρεις λιγότερο. Το θέμα είναι ότι οι σχέσεις δεν λειτουργούν με λογιστικά φύλλα και η αποφυγή του πόνου συχνά σε οδηγεί κατευθείαν πάνω του.

Όταν το «χαμηλότερα στάνταρ» δεν είναι ωριμότητα αλλά φόβος

Μας έχουν πει πολλές φορές να ρίξουμε τον πήχη, να μην είμαστε απαιτητικοί, να δούμε τον άνθρωπο πίσω από την εικόνα. Όλα αυτά έχουν βάση, μέχρι το σημείο που δεν τα χρησιμοποιείς για να αγνοήσεις το ένστικτό σου. Άλλο το ανοίγω το μυαλό μου και άλλο το αγνοώ το σώμα και το συναίσθημα. Όταν βγαίνεις με κάποιον που δεν σε τραβάει, όχι επειδή ανακάλυψες κάτι ουσιαστικό αλλά επειδή φοβάσαι να θέλεις πολλά, δεν είσαι ώριμος, είσαι σε άμυνα. Το Shrekking βασίζεται σε μια ψευδαίσθηση ελέγχου. Νομίζεις ότι επειδή δεν καίγεσαι, δεν κινδυνεύεις. Στην πραγματικότητα όμως, μπαίνεις σε μια σχέση χωρίς ισορροπία, χωρίς αληθινό ενδιαφέρον και χωρίς χώρο για εξέλιξη. Και αυτό, αργά ή γρήγορα, γυρίζει μπούμερανγκ.

Η ψευδαίσθηση της ανωτερότητας στις σχέσεις

Το πιο προβληματικό κομμάτι του Shrekking δεν είναι καν η επιλογή, είναι το αφήγημα που τη συνοδεύει. Η ιδέα ότι υπάρχουν άνθρωποι ανώτεροι και κατώτεροι στο dating, ότι κάποιος «σου κάνει χάρη» ή ότι εσύ κάνεις χάρη σε κάποιον άλλο. Αυτή η λογική δεν είναι απλώς επιφανειακή, είναι και επικίνδυνη. Δημιουργεί σχέσεις με άνιση δύναμη, κρυφή περιφρόνηση και προσδοκίες που δεν λέγονται ποτέ φωναχτά. Όταν πιστεύεις ότι είσαι πάνω από τον άλλον, δεν είσαι ανοιχτός, είσαι ήδη απόμακρος. Και ο άλλος, όσο κι αν φαίνεται πιο «ασφαλής», το νιώθει. Οι άνθρωποι δεν φέρονται καλύτερα επειδή τους υποτίμησες, συχνά φέρονται χειρότερα γιατί διαισθάνονται ότι δεν τους βλέπεις πραγματικά.

Γιατί δεν σε προστατεύει τελικά από τον πόνο

Η ειρωνεία με το Shrekking είναι ότι ξεκινά για να σε προστατεύσει και καταλήγει να σε εκθέτει. Όταν βγαίνεις με κάποιον που δεν θέλεις, δεν είσαι πιο δυνατός, είσαι λιγότερο παρών. Αυτό σημαίνει ότι δεν επικοινωνείς καθαρά, δεν βάζεις όρια με ειλικρίνεια και συχνά στέλνεις μπερδεμένα σήματα. Κι όταν τελικά πληγώνεσαι, πονάς διπλά. Μία γιατί απορρίφθηκες και μία γιατί μέσα σου λες «ούτε αυτός που δεν ήθελα δεν με ήθελε». Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ήσουν αρκετός, αλλά ότι δεν ήσουν αυθεντικός. Οι σχέσεις που ξεκινούν από αποφυγή, συνήθως τελειώνουν με σύγχυση. Και αυτό αφήνει πίσω του κούραση, κυνισμό και ακόμα λιγότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό σου.

Το Shrekking δεν είναι ένδειξη ότι ζητάς πολλά, είναι ένδειξη ότι έχεις κουραστεί να ζητάς. Αντί να μειώνεις τις επιθυμίες σου για να νιώσεις ασφαλής, ίσως αξίζει να κάνεις ένα βήμα πίσω και να αναρωτηθείς τι πραγματικά θέλεις και γιατί φοβάσαι να το διεκδικήσεις. Το να μείνεις μόνος για λίγο, να επαναπροσδιορίσεις τα όριά σου και να καθαρίσεις το μέσα σου, είναι πολύ πιο γενναίο από το να βολευτείς σε μια επιλογή που από την αρχή δεν σε γεμίζει. Οι σχέσεις δεν χρειάζονται στρατηγική, χρειάζονται παρουσία, ειλικρίνεια και το θάρρος να πεις «αυτό θέλω» χωρίς να νιώθεις τύψεις. Και αυτό, όσο κι αν ακούγεται απλό, είναι το πιο δύσκολο και το πιο ουσιαστικό βήμα.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock