Τελικά, χάθηκε το φλερτ ή μήπως χάσαμε το θάρρος να πλησιάζουμε τον άλλον;

Φλερτ: παιχνίδι, προσμονή, ανακάλυψη, αμηχανία. Ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα, ένα διακριτικό πείραγμα, μια αυθόρμητη λέξη, ένα κομπλιμέντο. Πόσο γοητευτική είναι εκείνη η γλυκιά αμήχανη που δεν γνωρίζουμε αν το ενδιαφέρον είναι αμοιβαίο. Όταν δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθεί μία γνωριμία αλλά τολμάμε να εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε και να διεκδικήσουμε αυτό που μας αρέσει.

Λέγεται συχνά ότι σήμερα οι άνθρωποι δεν φλερτάρουν, ότι έχει χαθεί ο αυθορμητισμός και ότι δυσκολευόμαστε να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον. Η εκδήλωση του ενδιαφέροντος έρχεται ή μήπως «κρύβεται» πίσω από μία οθόνη, ένα μήνυμα, ένα like;

Η δυσκολία στην έκφραση του ενδιαφέροντος

Πόσο αλήθεια όμως δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε το ενδιαφέρον μας όταν βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον άλλον; Τι έχει αλλάξει; Μήπως ξεχάσαμε ή δεν ξέρουμε πια πώς να φλερτάρουμε; Μήπως κρυβόμαστε πίσω από μία ναρκισσιστική προβολή όπου φοβόμαστε να εκτεθούμε, να δείξουμε οτι μας αρέσει κάποιος λόγω της πιθανής μας έκθεσης και απόρριψης; Μήπως τελικά πίσω από την εικόνα αυτοπεποίθησης και ανεξαρτησίας που συχνά προβάλλουμε, κρύβεται ο φόβος μήπως δεν ανταποκριθεί ο άλλος στο ενδιαφέρον μας;

Είναι γεγονός ότι οι γνωριμίες σήμερα γίνονται συχνά μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις διάφορες εφαρμογές γνωριμιών, οι οποίες δημιούργησαν νέες δυνατότητες επικοινωνίας, δίνοντας την ευκαιρία να γνωριστούν άνθρωποι που διαφορετικά ίσως δεν θα συναντιούνταν ποτέ. Κάτι που ασφαλώς είναι θετικό, ιδιαίτερα για όσους έχουν μικρό κοινωνικό κύκλο ή δυσκολεύονται στην προσέγγιση άλλων ανθρώπων.

Όσο θετική και να είναι αυτή η πλευρά, υπάρχει και η άλλη, η πιο δύσκολη. Μία γνωριμία μπορεί να ξεκινήσει πολύ εύκολα, αλλά εξίσου εύκολα να διακοπεί, να παρεξηγηθεί ή ακόμη και να γίνει ενοχλητική. Ένα μήνυμα αρκετά υποσχόμενο που αφέθηκε στο «διαβάστηκε», μία φράση που παρερμηνεύτηκε, ένα like χωρίς ανταπόκριση, μία φωτογραφία με περιεχόμενο που ήρθε πολύ «νωρίς»…

Ο θεμελειώδης ρόλος της επικοινωνίας

Μήπως τελικά, όσο πιο εύκολη γίνεται η επικοινωνία, τόσο πιο δύσκολη είναι η πιο ουσιαστική επαφή; Μήπως οι νέες αυτές συνθήκες που παραπέμπουν στην εύκολη επικοινωνία, μας έχουν κάνει πιο ανυπόμονους, αναζητώντας την εύκολη, γρήγορη ανταπόκριση και το άμεσο αποτέλεσμα; Και μήπως αυτή η ανυπομονησία σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα, μας οδηγούν σε βιαστικά συμπεράσματα και εύκολες απορρίψεις;

Όταν φλερτάρουμε ή μας φλερτάρουν, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, αποκαλύπτουμε κάτι από τον εαυτό μας. Παράδειγμα, όταν κάποιος φλερτάρει, εκφράζει το ενδιαφέρον του χωρίς να γνωρίζει όμως αν υπάρχει αμοιβαιότητα. Έτσι, για κάποιους ανθρώπους αυτή η αβεβαιότητα και η πιθανή απόρριψη, μπορούν να φέρουν στην επιφάνεια βαθύτερες ανασφάλειες, καθώς συνδέουν την ανταπόκριση του άλλου με την προσωπική τους αξία.

Αποτέλεσμα, να χάνεται ο αυθορμητισμός, να μην εκδηλώνεται το ενδιαφέρον ή ακόμη και να περιμένει ο ένας από τον άλλον να κάνει την «πρώτη κίνηση» για να μην εκτεθεί, ενώ κάποιοι προτιμούν «να το παίζουν αδιάφοροι» για να μην εκτεθούν αλλά και για να προστατευτούν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν επιθυμούν την επαφή.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και την τάση για υπερανάλυση που κυριαρχεί σήμερα, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο περίπλοκα. Αναλύουμε λέξεις, καθυστερήσεις, αντιδράσεις και συμπεριφορές, καταλήγοντας πολλές φορές σε συμπεράσματα που μπορεί να μην έχουν πραγματική βάση. Άλλωστε, ο καθένας ερμηνεύει όσα συμβαίνουν μέσα από τα δικά του βιώματα, τις πεποιθήσεις, τις προσδοκίες και τις ανασφάλειές του.

Ο ρόλος των dating apps

Παράλληλα, η ευκολία που προσφέρουν οι εφαρμογές γνωριμιών μπορεί να δημιουργήσει την αίσθηση ότι οι επιλογές είναι ανεξάντλητες, καλλιεργώντας συχνά προσδοκίες που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, καθώς «πάντα υπάρχει κάποιος καλύτερος!» Μια καθυστέρηση στην απάντηση, μια αντίδραση διαφορετική από την αναμενόμενη, μια μικρή ασυμφωνία, και εύκολα προχωράμε στην επόμενη γνωριμία, χωρίς να δώσουμε τον απαραίτητο χρόνο να ανακαλύψουμε πραγματικά τον άλλον.

Και όμως, παρά τις αλλαγές στον τρόπο που επικοινωνούμε, εξακολουθεί να υπάρχει η ίδια διαχρονική ανθρώπινη ανάγκη: να μας προσέξουν, «να μας δουν», να μας γνωρίσουν, να νιώσουμε ότι κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για εμάς.

Ίσως, λοιπόν, χρειάζεται να υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας ότι η ουσιαστική γνωριμία θέλει χρόνο. Να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να αφεθεί, να δοκιμάσει, να ξαναβρεί τον αυθορμητισμό του. Να δεχτούμε την αμηχανία που μπορεί να συνοδεύει μια νέα γνωριμία, χωρίς να προσπαθούμε να ελέγξουμε ή να αναλύσουμε κάθε της στιγμή.

Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να φλερτάρει, να δείξει το ενδιαφέρον του χωρίς να αισθάνεται ότι θα προδοθεί από την έλλειψη ανταπόκρισης. Άλλωστε το φλερτ δεν αφορά απαραίτητα την κατάκτηση του άλλου ή την αναζήτηση μιας σχέσης. Συνδέεται και με τη χαρά της συνάντησης, με την προσμονή, το παιχνίδι, την επιθυμία, το να παραμείνουμε ανοιχτοί στο καινούργιο. Γιατί μπορούμε να φλερτάρουμε όχι μόνο με έναν άλλον άνθρωπο αλλά και με την ίδια τη ζωή, παραμένοντας ο εαυτός μας.

Κείμενο: Mαρίνα Μόσχα