Andrea Bocelli στη Βενετία: Μια εμπειρία ζωής!

Υπάρχουν κάποια ταξίδια που δεν τα κάνεις απλώς για να επισκεφθείς έναν όμορφο προορισμό. Τα κάνεις για να ζήσεις μια εμπειρία, που ξέρεις ότι θα σε συνοδεύει για χρόνια.

Έτσι ήταν και αυτό το ταξίδι στη Βενετία με τον Νίκο. Ο λόγος ήταν ένας: να βρεθούμε στην Piazza San Marco και να ακούσουμε από κοντά τον Andrea Bocelli, στη συναυλία με την οποία γιορτάζει τα 30 χρόνια από το Romanza και ξεκινάει μια μεγάλη παγκόσμια περιοδεία.

Έναν δίσκο που δεν σημάδεψε μόνο τη δική του καριέρα, αλλά έγινε το soundtrack μιας ολόκληρης εποχής.

Όταν πέφτει το φως στη Βενετία, η Piazza San Marco αποκτά μια σχεδόν κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Και όταν μέσα σε αυτό το σκηνικό ακούγεται η φωνή του Andrea Bocelli, καταλαβαίνεις γιατί η μουσική μπορεί να μετατραπεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια συναυλία. Γίνεται συναίσθημα. Γίνεται κοινή εμπειρία.

Πριν από τη βραδιά, διάβασα τα λόγια που είχε γράψει ο ίδιος για αυτή τη συναυλία. Και ομολογώ πως, αφού τον άκουσα κάτω από τον βενετσιάνικο ουρανό, απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερο νόημα.

Ο Bocelli είπε ότι το να φέρει το Romanza στην Piazza San Marco σημαίνει να επιστρέφει τα τραγούδια που του άνοιξαν «τους δρόμους του κόσμου» σε έναν από τους σημαντικότερους τόπους του παγκόσμιου πολιτισμού. Τα χαρακτήρισε τραγούδια που ο χρόνος έκανε ακόμη πιο αγαπημένα, χωρίς ποτέ να χάσουν τη δύναμή τους να συγκινούν και να μιλούν στο σήμερα.

Και πραγματικά, αυτή ήταν η αίσθηση της βραδιάς. Δεν άκουγες απλώς επιτυχίες τριάντα ετών. Άκουγες τραγούδια που εξακολουθούν να συγκινούν με την ίδια ένταση, ανεξάρτητα από την ηλικία ή τη γλώσσα του καθενός.

Αυτό όμως που κράτησα περισσότερο δεν ήταν μόνο η μουσική. Ήταν οι σκέψεις του για τη Βενετία.

Την περιέγραψε ως ένα θαύμα που γεννήθηκε από τη συνάντηση της φύσης και της ανθρώπινης δημιουργίας. Έναν τόπο όπου το νερό, η πέτρα, το φως και η ιστορία συνυπάρχουν σε απόλυτη αρμονία. Και κοιτάζοντας γύρω μου, δεν μπορούσα παρά να συμφωνήσω.

Υπήρχε όμως μία φράση του που με άγγιξε περισσότερο από όλες.

Αναφέρθηκε στον Ντοστογιέφσκι και στη γνωστή ρήση ότι «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο». Για να προσθέσει κάτι που θεωρώ βαθιά επίκαιρο:

«Σήμερα θα έλεγα ότι η ομορφιά ζητά να σωθεί. Ζητά να αναγνωριστεί, να προστατευτεί, να διαφυλαχθεί και να υπηρετηθεί από τον καθένα μας, σύμφωνα με το ταλέντο και την ευθύνη που του αναλογούν.»

Σκέφτηκα πόσο αληθινά είναι αυτά τα λόγια στην εποχή μας. Σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και πιο βιαστικός, πιο θορυβώδης και συχνά πιο διχασμένος, ίσως η ομορφιά να μην είναι κάτι δεδομένο. Ίσως χρειάζεται τη δική μας φροντίδα. Τη δική μας επιλογή να της δώσουμε χώρο να υπάρχει.

Έφυγα από την Piazza San Marco με τη συγκίνηση που αφήνουν μόνο οι πραγματικά μεγάλες στιγμές. Όχι μόνο επειδή άκουσα από κοντά έναν από τους σημαντικότερους τενόρους της εποχής μας, αλλά γιατί μου θύμισε κάτι που εύκολα ξεχνάμε: η μουσική, η τέχνη και η ομορφιά εξακολουθούν να έχουν τη δύναμη να μας ενώνουν.

Και ίσως αυτό να είναι, τελικά, το μεγαλύτερο δώρο που μας έκανε εκείνη η βραδιά στη Βενετία.

Υ.Γ. Δεν μπορώ να σταματήσω να τραγουδώ το “Vivo per lei”.
Φιλιά σε όλους,
Τατιάνα