Γιώργος Μαζωνάκης: Το αθόρυβο φιλανθρωπικό έργο – «Τον χαιρετάγανε και τον αγκαλιάζανε όλοι οι άστεγοι του Πειραιά»

Ο Γιώργος Μαζωνάκης έμαθε να ζει για δεκαετίες κάτω από τα φώτα. Πάνω στη σκηνή, μέσα από τα τραγούδια και τις αντισυμβατικές εμφανίσεις του, δημιούργησε μια καλλιτεχνική ταυτότητα που δύσκολα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Μακριά, όμως, από τη δημόσια εικόνα του υπήρχε μια πλευρά πολύ πιο αθόρυβη. Εκείνη ενός ανθρώπου που επέλεγε να προσφέρει χωρίς κάμερες, ανακοινώσεις και δημοσιότητα.

Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ της εκπομπής Εξελίξεις Τώρα: Πολλές από τις πράξεις αλληλεγγύης του δεν έγιναν ποτέ γνωστές. Δεν τις έκανε μπροστά στις κάμερες ούτε τις συνόδευε με βαρύγδουπες αναρτήσεις. Οι οικογένειες που ευεργετήθηκαν από εκείνον, μιλούν τώρα για πρώτη φορά μετά τον θάνατό του.

Η Λίλιαν Φωκά, χήρα του αείμνηστου ηθοποιού, θυμάται μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της, όταν κινδύνευαν να μείνουν χωρίς ρεύμα, και ο Γιώργος Μαζωνάκης στάθηκε στο πλευρό τους.

«Δεν ήταν οικονομική ανάγκη υπό την έννοια δεν έχω να πάω μία βόλτα. Ήταν θέμα μας κλείνουν το φως, τελειώσαμε. Ήταν δημόσια έκκληση. Εγώ δεν ήξερα κανέναν άλλον τρόπο να βοηθήσω τον Σπύρο. Είχα έναν άνθρωπο, αρκετά μεγαλύτερό μου, με ανάγκες. Εκείνος έστειλε έναν φάκελο, μέσω μίας άλλης γυναικείας φωνής. Ήταν ένα ποσό το οποίο οφείλαμε στη ΔΕΗ και ήταν αρκετά μεγάλο.».

Ο Γιώργος Μαζωνάκης τους προσέφερε χρήματα, αθόρυβα, χωρίς χειροκρότημα, χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς καν οι ίδιοι να γνωρίζουν από πού προέρχονται:

«Ήθελα πολύ να ξέρω ποιος ήταν αυτός ο τραγουδιστής που έστειλε αυτό το ποσό. Όταν ρώτησα ποιος τραγουδιστής είναι αυτός, μου είπαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να σας το πω γιατί δεν θέλει ο ίδιος. Και πώς τα φέρνει όμως έτσι η ζωή, να το μάθω, λίγο πριν ‘φύγει’ εκείνος από τη ζωή. Ταράχτηκα, κλονίστηκα και ένιωσα ότι πρέπει να το πω, να το ομολογήσω αυτό. Ήταν ουσιαστικά από τους καλλιτέχνες, ο μοναδικός που ευαισθητοποιήθηκε. Μαζί θα είναι τώρα. Θα τραγουδάνε, θα γλεντάνε, θα χορεύουν και δεν θα πονάνε».

Υπάρχουν όμως και εκείνες οι ιστορίες που δεν χρειάζονται χρηματικά ποσά για να δείξουν τι άνθρωπος ήταν. Μία βραδιά, σε ένα κατάμεστο νυχτερινό κέντρο, ένας εργαζόμενος του μαγαζιού καθόταν μόνος και έκλαιγε. Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν τον ήξερε, όμως τον είδε, σταμάτησε και κάθισε δίπλα του.

«Σταμάτησε, τον κοίταξε, ‘όλα καλά;’ τον ρώτησε ο Μαζωνάκης. ‘Καλά’ του απάντησε εκείνος, αλλά φυσικά έδειχνε ο άνθρωπος πάρα πολύ στεναχωρημένος και ο Μαζωνάκης το κατάλαβε. Δεν τον προσπέρασε, πήρε καρέκλα και κάθισε δίπλα του. Και τότε ο άνθρωπος ‘λύγισε’».

Ήταν ένας πατέρας που είχε μαλώσει με την κόρη του:

«Δεν του έδωσε συμβουλές, δεν του είπε ένα τυπικό ‘έλα μην στεναχωριέσαι όλα καλά θα πάνε’. Κάποια στιγμή σηκώνεται, του λέει ‘δώσε μου το τηλέφωνό της’. Το δίνει ο πατέρας και ο Μαζωνάκης την πήρε από το προσωπικό του τηλέφωνο. Θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του ‘κοπελιά’ της λέει ‘ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι, δεν σε ξέρω, δεν έχουμε γνωριστεί, αλλά εδώ δίπλα μου έχω έναν πάρα πολύ γλυκό άνθρωπο, τον μπαμπά σου. Όταν τον δεις σε παρακαλώ, κάντου μια αγκαλιά, κάντο για μένα’».

Αλληλέγγυος, φιλάνθρωπος

Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν έμενε στα λόγια, προχωρούσε στην πράξη.

Βρέθηκε δίπλα σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, μαγείρεψε ο ίδιος μαζί με εθελοντές, μπήκε στην κουζίνα, έπιασε την κουτάλα, σέρβιρε φαγητό.

«Ο Γιώργος ήταν ο Γιώργος. Ήταν ένα ξεχωριστό παιδί, ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Δεν έχω δει άνθρωπο να έχει τέτοια ψυχή. Ακόμη κι αυτούς που τον κατηγοράγανε και τον μισούσαν, τον λοιδορούσανε, όταν ήταν στην ανάγκη τούς βοηθούσε», λέει, μεταξύ άλλων, ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος, ιδρυτής κοινωνικής κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος».

Τραγούδησε για ανθρώπους που μπορεί να μην είχαν σπίτι για να μείνουν, είχαν όμως την ανάγκη να διασκεδάσουν, έστω και έξω από την πύλη στο λιμάνι του Πειραιά. Δωρεάν, χωρίς εισιτήριο, με αντάλλαγμα; Μόνο το χαμόγελό τους.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που στήριξε φιλοζωικές οργανώσεις. Για ακόμη μία φορά, χωρίς να το διατυμπανίζει.

Ίσως τελικά να μην μείνει στην καρδιά και την μνήμη μας μόνο για τα τραγούδια του, αλλά και για όσα έκανε πίσω από την σκηνή. Για τους ανθρώπους που βοήθησε χωρίς να το μάθει κανείς, για τα ζώα που φρόντισε χωρίς να ζητήσει τίποτα, για τα πιάτα που γέμισε, για τις ζωές που, με τον δικό του τρόπο, έκανε λίγο πιο εύκολες.