Άννα Μενενάκου στο TLIFE: «Κάθε άνθρωπος χρειάζεται να διατηρεί τη δική του φωνή» – Οι «Κουτσουπιές» και η νέα θεατρική παράσταση

Λίγες ημέρες πριν από την τηλεοπτική της επιστροφή, η Άννα Μενενάκου μιλά στο TLIFE για τη νέα σελίδα στην επαγγελματική της ζωή, αλλά και για όσα την απασχολούν μακριά από τα φώτα.

Τη Δευτέρα 5 Οκτωβρίου, στις 19:00, κάνει πρεμιέρα στην ΕΡΤ1 η νέα καθημερινή κωμική σειρά «Κουτσουπιές», στην οποία η γνωστή ηθοποιός υποδύεται την Ελπίδα Σούτσου, μια δυναμική δημοσιογράφο και ανύπαντρη μητέρα που αφήνει πίσω της την προηγούμενη ζωή της και αναζητά μια νέα αρχή.

Με αφορμή τον νέο της ρόλο, αλλά και την παράσταση «Μάντεψε πόσο σ’ αγαπώ», η Άννα Μενενάκου ανοίγει τα χαρτιά της στο TLIFE. Μιλά για τις «εκπτώσεις» που παραδέχεται ότι έκανε στην επαγγελματική της διαδρομή, για τα στερεότυπα που εξακολουθούν να ακολουθούν τις γυναίκες, τη μητρότητα και τις δεύτερες ευκαιρίες.

Παράλληλα, αναφέρεται στη σχέση και τη δημιουργική συνύπαρξή της με τον Σωτήρη Τσαφούλια, αποκαλύπτει πως εξακολουθεί να αισθάνεται «πεταλούδες στο στομάχι» και εξηγεί γιατί για εκείνη η αγάπη χρειάζεται καθημερινή φροντίδα, παρουσία και συνειδητή επιλογή.

Αυτή τη σεζόν θα σας απολαμβάνουμε στις «Κουτσουπιές», τη νέα κωμωδία της ΕΡΤ. Εκεί υποδύεστε την Ελπίδα, μια δυναμική δημοσιογράφο και ανύπαντρη μητέρα. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε «θέλω να παίξω αυτή τη γυναίκα»;

Αρχικά αισθάνθηκα ότι πολλές γυναίκες θα αναγνωρίσουν κάτι από τον εαυτό τους σε εκείνη. Είναι μια γυναίκα που δεν διστάζει να ξεκινήσει από την αρχή και να κάνει τα πάντα για το καλό του παιδιού της. Αυτό είναι το πρώτο στοιχείο που με γοήτευσε, μου είναι γνώριμο και δεν σου κρύβω πως για να ζωντανέψω αυτόν τον ρόλο έχω αντλήσει πολλά στοιχεία από τη δική μου μητέρα. Μαχήτρια, δυναμική , με χιούμορ και πείσμα, ευαισθησία και διαρκή ανάγκη να τα καταφέρει. Πάνω από όλα όμως μια γυναίκα αληθινή, του σήμερα, μια γυναίκα που λυγίζει αλλά δεν σπάει.

Η Ελπίδα είναι δημοσιογράφος. Τι εικόνα έχετε εσείς για το επάγγελμά μας; Υπάρχει κάτι στους δημοσιογράφους που σας γοητεύει και κάτι που σας ενοχλεί;

Η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα… έτσι το έβλεπα εγώ από μαθήτρια που μας έβαζαν οι δάσκαλοί μας να φτιάχνουμε την εφημερίδα του σχολείου μας. Η ανάγκη να ψάξεις μια ιστορία και να προσπαθήσεις να καταλάβεις πραγματικά τι συμβαίνει, η αναζήτηση της αλήθειας, η αντικειμενικότητα, το να γίνεις τα μάτια και τα αυτιά μιας κοινωνίας που σε ένα μεγάλο κομμάτι την διαμορφώνεις είναι τεράστια ευθύνη. Μπροστά σε αυτό στέκομαι με θαυμασμό για την τόλμη των δημοσιογράφων. Αυτό που με ενοχλεί είναι όταν η ανάγκη για μια είδηση ή έναν εντυπωσιακό τίτλο γίνεται σημαντικότερη από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Η Ελπίδα είναι μια γυναίκα που κάποτε ονειρεύτηκε να γίνει μια συγκεκριμένη δημοσιογράφος και κάπου στην πορεία απομακρύνθηκε από εκείνη τη φιλοδοξία. Εσείς έχετε νιώσει ποτέ ότι απομακρυνθήκατε από την ηθοποιό που ονειρευόσασταν να γίνετε στα 20 σας;

Ένιωσα στην διαδρομή μου ότι έκανα κάποιες εκπτώσεις, όμως σήμερα όταν κοιτάζω πίσω βλέπω πως ‘όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν. Έκανα το καλύτερο που μπορούσα , με ότι δυνάμεις είχα και αυτό με έχει φέρει στο σήμερα. Ευγνωμονώ την κάθε στιγμή στην πορεία μου. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι από όλα έμαθα και σήμερα νιώθω δυνατή και σίγουρη και πως πάντα τιμώ αυτό που επέλεξα να κάνω.

Η Ελπίδα κρατά κρυφή από το παιδί της την αλήθεια για τον πατέρα του. Μπορεί, κατά τη γνώμη σας, ένα τόσο σημαντικό ψέμα που ξεκινά από αγάπη και προστασία να δικαιολογηθεί;

Σαν Άννα πιστεύω πως η αλήθεια όσο σκληρή και αν είναι χρειάζεται να ειπωθεί, την κατάλληλη στιγμή και με τον κατάλληλο τρόπο. Ειδικά αν μιλάμε για παιδιά. Αντιλαμβάνομαι τον φόβο και την καλή πρόθεση που μπορεί να κρύβει η απόκρυψή της, όμως πιστεύω πως αγάπη δεν σημαίνει να κρατάμε κάποιον μακριά από καθετί που μπορεί να τον πληγώσει, αλλά να είμαστε δίπλα του όταν χρειαστεί να το αντιμετωπίσει. Στην περίπτωση της Ελπίδας θεωρώ πως η πρόθεσή της είναι βαθιά ανθρώπινη. Σαν ηθοποιός ψάχνω να καταλάβω γιατί κάνει αυτήν την επιλογή και όχι να την κρίνω.

Η Ελπίδα εγκαταλείπει ουσιαστικά την προηγούμενη ζωή της και κρύβεται στις Κουτσουπιές. Έχει υπάρξει περίοδος στη δική σας ζωή που θελήσατε να εξαφανιστείτε για λίγο και να ξεκινήσετε από την αρχή;

Ακόμα και τις πιο δύσκολες περιόδους, η δική μου ανάγκη είναι να αντιμετωπίζω όσα συμβαίνουν και όχι να απομακρύνομαι από αυτά. Δεν αισθάνομαι ότι αφήνοντας κάτι πίσω που δεν έχει ολοκληρωθεί μέσα μου με βοηθάει. Αν θες είναι και μια πρόκληση για εμένα. Να μετρήσω τις δυνάμεις μου, να περάσω τα εμπόδια, να έχω μάθει από αυτά και πιο ήσυχη να πάω παρακάτω.

Η Ελπίδα είναι μητέρα και ταυτόχρονα μια γυναίκα που ερωτεύεται ξανά. Γιατί πιστεύετε ότι ακόμη και σήμερα υπάρχει η τάση να αντιμετωπίζουμε διαφορετικά την ερωτική ζωή μιας μητέρας σε σχέση με αυτή ενός πατέρα που βιώνει μια αντίστοιχη κατάσταση;

Γιατί το 2026 αντιμετωπίζουμε ακόμα τις γυναίκες σαν να μην έχουν δικαιώματα? Βασικά γιατί συζητάμε ακόμα για τα δικαιώματα τους? Αντιλαμβάνομαι την ερώτησή σας αλλά δεν ξέρω πως να σταθώ πια μπροστά σε αυτά τα ερωτήματα. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να διδάξεις στο παιδί σου την αγάπη… προς τον εαυτό σου και προς τους άλλους. Άρα κατά τη γνώμη μου, μάνα ή πατέρας οφείλεις να είσαι ευτυχισμένος, γιατί τα παιδιά δεν θέλουν λόγια, θέλουν πράξεις.

Έχετε πει στο παρελθόν ότι δεν θεωρήσατε ποτέ τη μητρότητα ή τον γάμο αυτοσκοπό. Σήμερα, έχει αλλάξει καθόλου η σκέψη σας γύρω από αυτό το κομμάτι;

Η σκέψη μου παραμένει η ίδια. Λέω ότι τα παιδιά του κόσμου είναι παιδιά μας και μπορούμε να σταθούμε ως γονείς με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Η ζωή με έχει ευλογήσει με αυτά που μου έχει φέρει, δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο.

Έχετε δηλώσει επίσης ότι τα παιδικά σας χρόνια ήταν όμορφα αλλά και δύσκολα τι κουβαλά ακόμη η σημερινή Άννα από εκείνο το κορίτσι της Νίκαιας;

Μμμ… το παιχνίδι στην αλάνα κουβαλάω και κάποιους στίχους: Έβαλα γιά πρώτη μου φορά Κάποιο στοίχημα μεγάλο Πως εκεί που μεγαλώσαμε Έχουμε μάθει κάτι άλλο Έχουμε μάθει από το σχολείο Όχι μόνο να μετράμε Τα παιδιά στη γειτονιά μου Έχουνε μάθει ν’αγαπάνε.

Έχετε περιγράψει το οικογενειακό τραπέζι που ετοίμαζε η μητέρα σας ως έναν τρόπο να λέει “σ’ αγαπώ, σε φροντίζω”. Σήμερα ποιος είναι ο δικός σας τρόπος να λέτε “σ’ αγαπώ” στους ανθρώπους σας;

Ακριβώς αυτός και να παραμένω βράχος ακλόνητος δίπλα σε αυτούς που αγαπώ! Δεν είχα ποτέ θέμα με την έκφραση των συναισθημάτων μου προς αυτούς που αγαπώ και ούτε ποτέ ντρεπόμουν να δείξω πως ένιωθα. Με τα χρόνια όμως κατάλαβα ότι δεν φτάνει μόνο να μιλάς , πρέπει την κατάλληλη στιγμή να είσαι εκεί ψυχή και σώμα, έτοιμη να αντιμετωπίσεις τα πάντα γι΄αυτούς που αγαπάς.

View this post on Instagram

A post shared by (@vas.liak)

Σε λίγες ημέρες ξεκινά και η παράσταση «Μάντεψε πόσο σ’ αγαπώ» στην οποία θα συμπρωταγωνιστείτε με τον Αντώνη Καρυστινό, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια και κείμενο του Luke Norris σε μετάφραση Αντώνη Γαλέου. Πρόκειται για ένα έργο που έχει στον πυρήνα του μια πολύ ενδιαφέρουσα θέση: ότι η αγάπη δεν είναι απλώς συναίσθημα αλλά απόφαση. Εσείς πόσο συμφωνείτε με αυτή τη θέση;

Απόλυτα. Είναι μεγάλη και σπουδαία απόφαση και χρειάζεται να την τιμήσεις και να την φροντίσεις. Χρειάζεται παρουσία, συνειδητή επιλογή , συνέπεια και ενηλικίωση. Το ζευγάρι στο έργο μας έρχεται αντιμέτωπο με κάτι που ξεπερνά τις δυνάμεις του και αναγκάζεται να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του, τις προσδοκίες του, τον τρόπο που βλέπει και αγαπάει ο ένας τον άλλον. Θεωρώ πως το πιο συγκινητικό στοιχείο του έργου είναι ότι δεν προσπαθεί να μας δώσει μια απάντηση για το τι σημαίνει να αγαπάς αλλά μας φέρνει μπροστά σε ένα πολύ πιο δύσκολο ερώτημα: όταν η ζωή δεν εξελίσσεται όπως την ονειρεύτηκες, μπορείς να συνεχίσεις να επιλέγεις τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου?

Τι είναι δυσκολότερο τελικά σε μια μακροχρόνια σχέση: να παραμένεις ερωτευμένος ή να επιλέγεις καθημερινά τον ίδιο άνθρωπο;

Δεν ξέρω να σας απαντήσω γιατί για εμένα ο έρωτας είναι πολύ καθαρό συναίσθημα. Δεν έχει να κάνει με το πάθος και την τρέλα. Άρα νιώθω έρωτα που γίνεται αγάπη ,που γίνεται επιλογή και δεν σταματώ να νιώθω έρωτα, να θαυμάζω και να αισθάνομαι πεταλούδες στο στομάχι. Επιλέγω να μην σταματήσω να τα νιώθω όλα αυτά και να εργάζομαι για όλα αυτά.

Έχετε πει μια πολύ ενδιαφέρουσα φράση στο παρελθόν: ότι “η αγάπη έχει κόπο, δεν έχει πόνο”. Εξακολουθείτε να την πιστεύετε; Και πότε ο κόπος μιας σχέσης παύει να είναι υγιής;ήσω να τα νιώθω όλα αυτά και να εργάζομαι για όλα αυτά.

Ναι, ίσως ο κόπος να ακούγεται σκληρή λέξη. Το λέω περισσότερο με την έννοια της συνεχούς φροντίδας και του να είσαι παρούσα και παρόν στην σχέση. Να σε νοιάζει, να μην την βάζεις στον αυτόματο. Φαντάζομαι όταν κάτι σε φθείρει και σε στεναχωρεί και αρχίζεις να μην νιώθεις ο εαυτός σου, τότε προφανώς αυτός ο κόπος που λέω παύει να είναι υγιής.

View this post on Instagram

A post shared by anna menenakou (@anna_menenakou_official)

Σε αυτή την παράσταση σας σκηνοθετεί ο Σωτήρης Τσαφούλιας. Όταν ο σκηνοθέτης είναι και ο άνθρωπός σου – για εσάς δεν είναι η πρώτη φορά -, μπορεί πραγματικά να αφήσει κανείς τη σχέση έξω από την αίθουσα προβών;

Όπως είπατε το έχουμε ξανακάνει. Είμαστε δύο άνθρωποι που αγαπάμε και τιμάμε πολύ αυτό που κάνουμε, οπότε αν αντιμετωπίζαμε κάτι τέτοιο δεν θα το επαναλαμβάναμε. Κάθε φορά είναι καλύτερη, πιο βαθιά και πιο ουσιαστική και σε καλλιτεχνικό και σε ανθρώπινο επίπεδο.

Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να διατηρείτε την καλλιτεχνική σας αυτονομία μέσα σε μια σχέση δύο δημιουργικών ανθρώπων;

Ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται να διατηρεί τον δικό του χώρο, τη δική του φωνή και την προσωπική του διαδρομή. Είναι πολύ σημαντικό για μένα να μη χάνεται η προσωπική ταυτότητα κανενός. Και άλλο τόσο σημαντικό είναι συναντιέσαι, να επικοινωνείς , να μοιράζεσαι και να δημιουργείς μαζί με τον άλλον.

Επειδή είστε συνοδοιπόροι στη ζωή αλλά έχετε και κοινή εταιρεία παραγωγής, πώς βάζετε ένα όριο; Υπάρχει στιγμή που λέτε “από εδώ και πέρα δεν μιλάμε άλλο για δουλειά”;

Αυτό που κάνουμε είναι πολύ δημιουργικό οπότε δεν νιώθουμε την ανάγκη να βάλουμε κάποιο όριο. Μας δίνει χαρά και ζωή. Από την άλλη θα πω πως ασχολούμαστε συνήθως με διαφορετικά πρότζεκτ που αναλαμβάνει ο καθένας μας οπότε είναι σαν να λέμε τα νέα μας περισσότερο και όχι σαν να φέρνουμε την δουλειά στο σπίτι.

Σας είδαμε και στην εξίσου επιτυχημένη σειρά «Ριφιφί», ποιό στοιχείο αυτής της σειράς είναι που πιστεύετε ότι έκανε το κοινό την ξεχωρίσει;

Το Ριφιφι επικεντρώνεται στον άνθρωπο, στις βαθιά ανθρώπινες ιστορίες των ηρώων. Έχει χαρακτήρες με τους οποίους μπορείς να ταυτιστείς, ανθρώπους με αδυναμίες, όνειρα , απώλειες και προσωπικά αδιέξοδα. Είναι μια σειρά φροντισμένη στην λεπτομέρεια με σπουδαίες ερμηνείες.

Έχετε πει ότι περάσατε από δύσκολες σχέσεις αλλά κάποια στιγμή καταλάβατε ότι “δεν μου έφταιγαν οι άλλοι – όταν άλλαξα εγώ, άλλαξαν όλα”. Ποιο ήταν το δυσκολότερο πράγμα που χρειάστηκε να αλλάξετε στον εαυτό σας;

Μεγάλωσα, με έμαθα καλύτερα, έκανα και συνεχίζω και κάνω δουλειά με τον εαυτό μου και γενικά πιστεύω στην εξέλιξη του ατόμου και όχι στην στασιμότητα. Τίποτα μαγικό και τίποτα βαρύγδουπο.

View this post on Instagram

A post shared by anna menenakou (@anna_menenakou_official)

Και επειδή μέσα σε αυτή τη σεζόν οι ρόλοι σας περιστρέφονται πολύ γύρω από την αγάπη, την οικογένεια, τη μητρότητα, την απώλεια και τις δεύτερες ευκαιρίες: αν σας ρωτούσα σήμερα “Άννα, τι είναι τελικά μια ευτυχισμένη ζωή;”, τι θα μου απαντούσατε;

Ιδανικά θα σας απαντούσα μια ζωή χωρίς απώλειες. Αλλά αυτό δεν γίνεται. ΝΑ ξυπνάμε το πρωί υγιείς εμείς και οι άνθρωποί μας έτοιμοι να αδράξουμε την μέρα. Ακούγεται κλισέ και μάλλον είναι αλλά εμένα μου αρέσουν τα κλισέ.