Πριν το πρώτο κλάμα: Πώς αρχίζει η σχέση μαμάς και μωρού στην εγκυμοσύνη

Πριν ακόμη κρατήσεις το μωρό σου αγκαλιά, έχεις ήδη αρχίσει να χτίζεις τη σχέση σας. Όχι με πάνες και καρότσια, αλλά με σκέψεις, εικόνες και μικρές εσωτερικές ιστορίες που λες στον εαυτό σου. Φαντάζεσαι πώς θα είναι τα πρωινά σας, αν θα κοιμάται ήσυχα, αν θα γελάει εύκολα, αν θα αντέχεις εσύ την αϋπνία. Μπορεί να ονειρεύεσαι βόλτες στο πάρκο ή να σε πιάνει άγχος για το αν θα τα κάνεις όλα σωστά. Αυτές οι φαντασιώσεις δεν είναι αθώες λεπτομέρειες της εγκυμοσύνης, είναι η αρχή του δεσμού μητέρας και παιδιού. Η ψυχολογία μιλά για τη σημασία του να σκέφτεσαι όχι μόνο τι θα κάνεις ως μαμά, αλλά τι θα νιώθεις και τι θα νιώθει το παιδί σου. Εκεί, σε αυτό το εσωτερικό εργαστήριο σκέψεων και συναισθημάτων, ξεκινά η μητρότητα.

Η δύναμη του να σκέφτεσαι σκέψεις και συναισθήματα

Όταν φαντάζεσαι τον εαυτό σου με το μωρό, έχει σημασία αν μένεις στην πρακτική πλευρά ή αν μπαίνεις και στον ψυχικό του κόσμο. Αν αναρωτιέσαι τι μπορεί να σκέφτεται, τι μπορεί να νιώθει, αν θα φοβάται, αν θα χαίρεται όταν σε βλέπει. Αυτή η ικανότητα να αναγνωρίζεις και να δίνεις χώρο στις νοητικές καταστάσεις, τις δικές σου και του παιδιού, ονομάζεται mentalizing και αποτελεί βασικό θεμέλιο για έναν ασφαλή δεσμό. Έρευνες δείχνουν ότι οι μητέρες που ήδη από την εγκυμοσύνη μιλούν και σκέφτονται με όρους συναισθημάτων και σκέψεων, τείνουν αργότερα να είναι πιο συντονισμένες με τις ανάγκες του βρέφους τους. Δεν σημαίνει ότι δεν κουράζονται ή δεν δυσκολεύονται, σημαίνει ότι προσπαθούν να καταλάβουν τι κρύβεται πίσω από το κλάμα ή την ανησυχία. Και αυτό αλλάζει όλη τη δυναμική της σχέσης.

Από το συναίσθημα στην επίγνωση μετά τη γέννα

Ενδιαφέρον έχει ότι στην εγκυμοσύνη συνήθως κυριαρχούν τα συναισθήματα, η χαρά, ο φόβος, η προσμονή. Μετά τη γέννα, η σκέψη γίνεται πιο γνωστική, πιο οργανωτική. Αναρωτιέσαι πώς θα διαχειριστείς τον χρόνο σου, τι αλλάζει στη δουλειά σου, πού θέλεις να επενδύσεις την ενέργειά σου. Αυτή η μετατόπιση δεν είναι απομάκρυνση από το παιδί, είναι ωρίμανση του ρόλου σου. Όσο πιο θετική ήταν η εικόνα που είχες για τη μητρότητα στην εγκυμοσύνη, τόσο πιο πιθανό είναι να διατηρήσεις μια θετική στάση και όταν η πραγματικότητα δεν είναι ροζ. Η θετική προσδοκία δεν είναι αφέλεια, είναι ψυχικός πόρος. Σε βοηθά να αντέχεις τις δυσκολίες χωρίς να καταρρέεις, να βλέπεις το νόημα μέσα στην κούραση, να θυμάσαι γιατί το κάνεις όλο αυτό.

Πώς να καλλιεργήσεις τον δεσμό πριν ακόμη γεννήσεις

Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι θεαματικό. Μπορείς να γράψεις σε ένα τετράδιο πώς φαντάζεσαι μια μέρα μαζί του, τι πιστεύεις ότι θα σε δυσκολεύει, τι θα σε συγκινεί. Μπορείς να μιλήσεις με τον σύντροφό σου για το πώς νομίζετε ότι θα αντιδράτε σε ένα νυχτερινό ξύπνημα ή σε μια περίοδο έντονης ανησυχίας. Ρώτησε τον εαυτό σου τι θα σκέφτεσαι εσύ όταν το μωρό κλαίει και τι μπορεί να σκέφτεται εκείνο. Αυτή η άσκηση δεν εγγυάται τελειότητα, αλλά ενισχύει τη συναισθηματική σου διαθεσιμότητα. Αν δεις ότι οι σκέψεις σου γεμίζουν μόνο με φόβο ή ενοχή, ζήτησε στήριξη από ειδικό ή από τον γιατρό σου. Η φροντίδα της ψυχικής σου υγείας στην εγκυμοσύνη είναι επένδυση για τον μελλοντικό δεσμό με το παιδί σου.

Η μητρότητα δεν ξεκινά με τον πρώτο υπέρηχο ούτε ολοκληρώνεται με το πρώτο κλάμα στην αίθουσα τοκετού. Είναι μια εσωτερική διαδρομή που αρχίζει όταν τολμάς να φανταστείς τον εαυτό σου σε σχέση με ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα. Όσο πιο πρόθυμη είσαι να κοιτάξεις μέσα σου, να αναγνωρίσεις σκέψεις, αμφιβολίες, ελπίδες, τόσο πιο σταθερό έδαφος δημιουργείς για τη σχέση σας. Δεν θα τα κάνεις όλα σωστά, κανείς δεν το κάνει. Αυτό που έχει σημασία είναι να παραμένεις περίεργη για τον ψυχικό κόσμο του παιδιού σου και για τον δικό σου. Εκεί, σε αυτή την αμοιβαία προσπάθεια κατανόησης, χτίζεται ο δεσμός. Και αυτός ο δεσμός αρχίζει πολύ πριν ανοίξεις την πόρτα του μαιευτηρίου.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock