Όταν η οικειότητα σε τρομάζει περισσότερο από τη μοναξιά – Τι κάνεις τότε;

Υπάρχουν στιγμές που λες πως θέλεις σχέση, θέλεις σύνδεση, θέλεις κάποιον να σε καταλαβαίνει χωρίς να εξηγείς τα πάντα από την αρχή. Κι όμως, όταν αυτό αρχίζει να συμβαίνει, όταν ο άλλος γίνεται διαθέσιμος, τρυφερός, παρών, κάτι μέσα σου σφίγγει. Ξαφνικά ψάχνεις ελαττώματα, θυμάσαι παλιές πληγές, νιώθεις ότι χρειάζεσαι χώρο. Δεν είναι ότι δεν θέλεις αγάπη. Είναι ότι η οικειότητα σε φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με τον εαυτό σου. Η μοναξιά είναι γνώριμη, την ξέρεις, την ελέγχεις. Η πραγματική εγγύτητα όμως απαιτεί να μείνεις εκεί, να μη φύγεις όταν αρχίζει να γίνεται αληθινή. Και αυτό, αν δεν το έχεις μάθει, μοιάζει απειλή. Όχι για τη σχέση, αλλά για την εικόνα που έχεις χτίσει για να προστατεύεσαι.

Η ανοχή σου στην οικειότητα είναι νευρικό σύστημα, όχι χαρακτήρας

Συχνά νομίζεις ότι απλώς είσαι ανεξάρτητη, δύσκολη, επιλεκτική. Στην πραγματικότητα, η ικανότητά σου να μένεις κοντά σε κάποιον έχει να κάνει με το πόση ένταση μπορεί να αντέξει το νευρικό σου σύστημα. Η οικειότητα δεν είναι μόνο ρομαντισμός, είναι έκθεση. Όταν κάποιος σε βλέπει, σε επιθυμεί, σε αγγίζει συναισθηματικά και σωματικά, ενεργοποιούνται μνήμες, φόβοι, παλιές εμπειρίες απόρριψης ή ελέγχου. Αν μεγάλωσες μαθαίνοντας ότι η αγάπη συνοδεύεται από πίεση, κριτική ή απώλεια, τότε η εγγύτητα θα σου μοιάζει επικίνδυνη, ακόμη κι αν το μυαλό σου λέει το αντίθετο. Γι’ αυτό μπορεί να νιώθεις επιθυμία και ξαφνικά να παγώνεις. Δεν χάθηκε η έλξη, το σώμα σου απλώς χτύπησε συναγερμό. Η κατανόηση αυτής της δυναμικής είναι το πρώτο βήμα για να μη μπερδεύεις την προστασία με την αλήθεια.

Η επιθυμία ως βαρόμετρο ασφάλειας

Η σεξουαλική επιθυμία δεν είναι απλή όρεξη, είναι ένδειξη του πόσο ασφαλής νιώθεις να αφεθείς. Όταν η σχέση μένει σε ένα επίπεδο ελαφρύ, παιχνιδιάρικο, λίγο απόμακρο, μπορεί να νιώθεις άνετα. Όταν όμως ο άλλος αρχίζει να γίνεται συναισθηματικά παρών, όταν δεν παίζει παιχνίδια, όταν σου λέει τι νιώθει και σε ρωτά τι νιώθεις εσύ, τότε η επιθυμία μπορεί να πέσει. Όχι γιατί δεν τον θέλεις, αλλά γιατί η σύνδεση βαθαίνει. Η αληθινή οικειότητα αφαιρεί τα φίλτρα, δεν έχει ρόλους, δεν έχει άμυνες. Σε καλεί να μείνεις εκεί, χωρίς να αποδείξεις κάτι. Αν έχεις μάθει να λειτουργείς μέσα από απόσταση ή έλεγχο, αυτή η γυμνότητα μπορεί να σε κάνει να θες να απομακρυνθείς. Η επιθυμία, λοιπόν, γίνεται καθρέφτης της ικανότητάς σου να αντέχεις την εγγύτητα.

Πώς σαμποτάρεις χωρίς να το καταλαβαίνεις

Όταν η οικειότητα ξεπερνά το εσωτερικό σου όριο, δεν λες συνειδητά φοβάμαι. Πιάνεις τον εαυτό σου να ενοχλείται με μικροπράγματα, να δημιουργεί καβγάδες, να γίνεται ψυχρός ή ειρωνικός. Μπορεί να αρχίσεις να λες ότι δεν είσαι έτοιμη, ότι κάτι λείπει, ότι χρειάζεσαι χρόνο. Κάποιες φορές φεύγεις από σχέσεις που είχαν προοπτική, μόνο και μόνο επειδή ένιωσες ότι γίνονται πολύ σοβαρές. Το παράδοξο είναι ότι φεύγεις όχι όταν κάτι πάει στραβά, αλλά όταν κάτι πάει σωστά. Αυτό δεν σε κάνει προβληματική, σε κάνει άνθρωπο που έμαθε να προστατεύεται. Η δουλειά δεν είναι να πιέσεις τον εαυτό σου να μείνει, αλλά να διευρύνεις σταδιακά την ανοχή σου στην εγγύτητα, να μάθεις ότι μπορείς να είσαι κοντά χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.

Αν η οικειότητα σε τρομάζει περισσότερο από τη μοναξιά, δεν σημαίνει ότι είσαι καταδικασμένη σε σχέσεις μισές. Σημαίνει ότι χρειάζεται να επαναπροσδιορίσεις τι σημαίνει ασφάλεια. Η ασφάλεια δεν είναι να έχεις τον έλεγχο, ούτε να κρατάς πάντα μια έξοδο διαφυγής. Είναι να μπορείς να μείνεις παρούσα όταν κάποιος σε βλέπει πραγματικά. Να αντέχεις να αγαπιέσαι χωρίς να μικραίνεις, χωρίς να εξαφανίζεσαι. Η επιθυμία δεν είναι κάτι που κυνηγάς, είναι κάτι που επιστρέφει όταν το σώμα και η ψυχή σου νιώθουν ότι η εγγύτητα δεν ισοδυναμεί με απώλεια. Και τότε, η σύνδεση δεν θα είναι απειλή, αλλά επιλογή. Μια επιλογή ώριμη, συνειδητή, δική σου.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock