Τελικά υπάρχει soulmate ή είναι απλά μια ωραία ιστορία που λέμε στον εαυτό μας;

Υπάρχουν στιγμές που μετά από ένα αποτυχημένο ραντεβού ή μια συζήτηση που δεν οδήγησε πουθενά, αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν υπάρχει τελικά ο άνθρωπος που ταιριάζει πραγματικά μαζί σου. Εκεί κάπου μπαίνει στη ζωή σου η ιδέα του soulmate ή αλλιώς η θεωρία της αόρατης κλωστής, μια σκέψη που σου ψιθυρίζει ότι κάπου υπάρχει κάποιος που είναι ήδη συνδεδεμένος μαζί σου. Δεν είναι επιστήμη, δεν είναι καν θεωρία με την αυστηρή έννοια, είναι περισσότερο μια αφήγηση που δίνεις στον εαυτό σου για να συνεχίσεις να πιστεύεις. Και ναι, όσο ρομαντικό κι αν ακούγεται, δεν είναι απαραίτητα αφελές. Το θέμα είναι πώς το χρησιμοποιείς. Γιατί άλλο να κρατιέσαι από μια ιδέα που σου δίνει ελπίδα και άλλο να περιμένεις παθητικά να σε βρει η μοίρα ενώ εσύ κάθεσαι στον καναπέ.

Η θεωρία της αόρατης κλωστής και γιατί σε ηρεμεί

Η ιδέα ότι είσαι συνδεδεμένος με κάποιον εκεί έξω, είτε το πεις soulmate είτε μοίρα είτε σύμπαν, λειτουργεί σχεδόν σαν ψυχολογικό στήριγμα. Σου δίνει την αίσθηση ότι οι αποτυχίες δεν είναι το τέλος της ιστορίας αλλά απλώς στάσεις σε μια διαδρομή που κάπου οδηγεί. Αυτό μειώνει το άγχος, γιατί σταματάς να βλέπεις κάθε γνωριμία σαν τεστ που πρέπει να περάσεις. Αντί να σκέφτεσαι τι πήγε λάθος, αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι ίσως απλώς δεν ήταν ο άνθρωπός σου. Αυτή η μετατόπιση είναι σημαντική, γιατί προστατεύει την αυτοεκτίμησή σου. Παράλληλα, σου επιτρέπει να δεις τις σχέσεις πιο ανοιχτά, χωρίς υπερβολική πίεση. Δεν σημαίνει ότι ξαφνικά όλα γίνονται μαγικά, αλλά αλλάζει ο τρόπος που ερμηνεύεις τις εμπειρίες σου και αυτό από μόνο του επηρεάζει το πώς προχωράς.

Πού γίνεται παγίδα και σε κρατάει πίσω

Όσο όμορφη κι αν είναι αυτή η ιδέα, μπορεί εύκολα να σε εγκλωβίσει. Αν πιστέψεις ότι ένας συγκεκριμένος άνθρωπος είναι ο soulmate σου, μπορεί να αγνοήσεις σημάδια που κανονικά θα σε έκαναν να φύγεις. Να δικαιολογήσεις συμπεριφορές που δεν σου αξίζουν, να μείνεις σε μια κατάσταση που σε μικραίνει, μόνο και μόνο επειδή νιώθεις ότι υπάρχει μια “μοίρα” που σας δένει. Εκεί χάνεται η ουσία. Γιατί η σύνδεση δεν έχει νόημα αν δεν συνοδεύεται από σεβασμό και φροντίδα. Επίσης, υπάρχει και η άλλη πλευρά, να περιμένεις παθητικά, να μην επενδύεις σε γνωριμίες, να μην ανοίγεσαι, γιατί κάπου μέσα σου πιστεύεις ότι όλα θα συμβούν από μόνα τους. Αυτό όμως δεν είναι ρομαντισμός, είναι αδράνεια. Και η αδράνεια δεν φέρνει καμία ιστορία, όσο όμορφη κι αν την έχεις φανταστεί.

Πώς να το κρατήσεις χωρίς να χαθείς μέσα του

Αν θέλεις να κρατήσεις αυτή την ιδέα στη ζωή σου χωρίς να σε μπερδεύει, χρειάζεται ένα φίλτρο. Μπορείς να τη δεις σαν έναν τρόπο να δίνεις νόημα στις εμπειρίες σου, όχι σαν κανόνα που καθορίζει τις επιλογές σου. Δηλαδή, να επιτρέπεις στον εαυτό σου να πιστεύει ότι υπάρχουν ιδιαίτερες συνδέσεις, αλλά ταυτόχρονα να αξιολογείς τον άλλον με βάση το πώς σου φέρεται στην πραγματικότητα. Να μην συγχέεις το συναίσθημα με την ποιότητα της σχέσης. Ένα δυνατό δέσιμο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και υγιές. Κι εδώ είναι το σημείο που ωριμάζει όλη αυτή η θεωρία. Όταν καταφέρνεις να συνδυάσεις την ελπίδα με την επίγνωση, τότε δεν σε παρασύρει, σε στηρίζει. Σε βοηθά να συνεχίζεις, αλλά και να επιλέγεις καλύτερα.

Κάπου ανάμεσα στον ρεαλισμό και τη φαντασία βρίσκεται η ισορροπία που ψάχνεις. Δεν χρειάζεται να απορρίψεις την ιδέα του soulmate για να είσαι προσγειωμένος, ούτε να την πιστέψεις τυφλά για να νιώσεις ρομαντισμό. Μπορείς να κρατήσεις την ουσία, ότι οι άνθρωποι συνδέονται με τρόπους που δεν εξηγούνται πάντα εύκολα, και ταυτόχρονα να παραμένεις ενεργός στη ζωή σου. Να γνωρίζεις, να δοκιμάζεις, να φεύγεις όταν κάτι δεν σου κάνει. Γιατί τελικά, ακόμα κι αν υπάρχει αυτή η αόρατη κλωστή, δεν πρόκειται να σε οδηγήσει πουθενά αν εσύ δεν κινείσαι. Και ίσως αυτό να είναι το πιο απελευθερωτικό σημείο της ιστορίας. Δεν περιμένεις να σε βρουν, συμμετέχεις κι εσύ στο να τους συναντήσεις.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock