Τι λέει το σπίτι σου στα πρώτα 10 δευτερόλεπτα και γιατί αυτό έχει σημασία;

Μπαίνεις σε ένα σπίτι και πριν καν προλάβεις να αφήσεις τα κλειδιά, κάτι έχει ήδη συμβεί. Δεν το σκέφτεσαι συνειδητά, δεν το αναλύεις, αλλά το σώμα σου έχει πάρει θέση. Άνεση ή αμηχανία, χαλάρωση ή μια ανεξήγητη ένταση. Αυτή η πρώτη αίσθηση δεν έχει να κάνει με το αν ο καναπές είναι ακριβός ή αν οι τοίχοι είναι σωστά βαμμένοι. Έχει να κάνει με το πώς σε υποδέχεται ο χώρος, αν σε αφήνει να σταθείς, να αναπνεύσεις, να υπάρξεις. Τα πρώτα δευτερόλεπτα σε ένα σπίτι λειτουργούν όπως η πρώτη ματιά σε έναν άνθρωπο. Δεν λες όλη την ιστορία, αλλά λες αρκετά ώστε να καταλάβεις αν θέλεις να μείνεις λίγο παραπάνω. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα επιλογών, συνειδητών ή όχι, που έχουν γραφτεί πάνω στους τοίχους, στα αντικείμενα, στη ροή του χώρου.

Ο κανόνας των 10 δευτερολέπτων δεν αφορά το μάτι αλλά το σώμα

Στα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα δεν παρατηρείς λεπτομέρειες, δεν σκανάρεις στυλ, δεν σκέφτεσαι αν κάτι είναι τάση. Το σώμα σου προσλαμβάνει φως, κίνηση, θερμοκρασία, ήχο. Αν ο χώρος είναι σκοτεινός, ασφυκτικός ή υπερφορτωμένος, το καταλαβαίνεις πριν το ονομάσεις. Αντίστοιχα, αν υπάρχει ροή, αν δεν σκοντάφτεις οπτικά σε πράγματα, αν το φως σε αγκαλιάζει αντί να σε χτυπά, νιώθεις αμέσως πιο ήρεμος. Αυτός ο κανόνας δεν έχει να κάνει με το πόσα πράγματα έχεις, αλλά με το πώς στέκονται στον χώρο. Ένα σπίτι που λειτουργεί σωστά σου επιτρέπει να μπεις χωρίς να ζητάει τίποτα από εσένα. Δεν σε προκαλεί να το προσέξεις, σε αφήνει απλώς να υπάρξεις μέσα του.

Το πρώτο αντικείμενο που βλέπεις γίνεται άγκυρα

Ό,τι συναντάς πρώτο μπαίνοντας σε έναν χώρο δεν είναι απλώς διακοσμητικό στοιχείο, είναι σημείο αναφοράς. Ο εγκέφαλος το πιάνει και γύρω του οργανώνει όλη την εικόνα. Αν αυτό το αντικείμενο είναι άσχετο, πρόχειρο ή απλώς γεμίζει χώρο, δημιουργεί μια αίσθηση σύγχυσης. Αν όμως έχει λόγο ύπαρξης, αν κουβαλά χαρακτήρα ή λειτουργία, τότε λειτουργεί σαν ήρεμη δήλωση. Δεν χρειάζεται να είναι εντυπωσιακό, χρειάζεται να είναι σωστό για εσένα. Μπορεί να είναι μια καρέκλα που κάθεσαι πάντα για να βγάλεις παπούτσια, ένα φωτιστικό που ανάβεις αυτόματα το βράδυ, ένα αντικείμενο με συναισθηματικό βάρος. Αυτό που βλέπεις πρώτο λέει αν το σπίτι έχει πρόθεση ή απλώς αντικείμενα.

Όταν τα 10 δευτερόλεπτα και το πρώτο αντικείμενο συνεργάζονται

Το πραγματικό στοίχημα δεν είναι να έχεις ωραία πράγματα, αλλά να δουλεύουν μαζί. Όταν το πρώτο αντικείμενο κουμπώνει με τη συνολική αίσθηση του χώρου, τότε τα δέκα δευτερόλεπτα γίνονται σύμμαχος. Ο χώρος αποκτά συνοχή, η εμπειρία γίνεται καθαρή και ο επισκέπτης, αλλά και εσύ ο ίδιος, νιώθετε ότι όλα είναι στη θέση τους χωρίς προσπάθεια. Αντίθετα, όταν κάτι φωνάζει χωρίς λόγο ή δεν ανήκει εκεί, το σώμα το καταγράφει ως θόρυβο. Η γνώση εδώ δεν είναι αισθητική, είναι ψυχολογική. Το σπίτι δεν χρειάζεται να εντυπωσιάσει, χρειάζεται να ευθυγραμμιστεί με τον τρόπο που ζεις και κινείσαι μέσα του.

Ένα σπίτι δεν αποκαλύπτεται με λίστες και κανόνες, αλλά με αίσθηση. Τα πρώτα δευτερόλεπτα δεν λένε αν είσαι καλός στη διακόσμηση, λένε αν έχεις ακούσει τον χώρο σου. Αν τον έχεις αφήσει να αναπνεύσει, αν έχεις διαλέξει τι μπαίνει πρώτο στη ζωή σου και τι ακολουθεί. Όταν το καταφέρνεις αυτό, το σπίτι παύει να είναι εικόνα και γίνεται εμπειρία. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της διακόσμησης, όχι να δείχνει σωστή, αλλά να σε χωράει ολόκληρο.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock