Ταξίδι χωρίς παιδιά: Γιατί κάθε ζευγάρι το χρειάζεται τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο

Θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που κοίταξες τον σύντροφό σου και δεν σκεφτόσουν ταυτόχρονα το γάλα που τελείωσε ή την εκδρομή του σχολείου; Αν δυσκολεύεσαι να απαντήσεις, δεν φταις εσύ. Απλώς η καθημερινότητα με παιδιά έχει έναν τρόπο να σε καταπίνει ολόκληρο, μέρα με τη μέρα, χωρίς καν να το καταλάβεις. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα ξυπνητήρια και τα βραδινά μπάνια, ξεχνάς πως πριν γίνεις γονιός ήσουν και κάτι άλλο. Ήσουν ένας άνθρωπος που ερωτεύτηκε. Το ταξίδι χωρίς παιδιά δεν είναι πολυτέλεια ούτε εγωισμός, είναι μια μικρή επιστροφή σε αυτόν τον άνθρωπο, μία φορά τον χρόνο.

Γιατί το ζευγάρι χρειάζεται χώρο για να θυμηθεί ποιο ήταν

Οι ψυχολόγοι το λένε ξεκάθαρα, η γονεϊκότητα φέρνει τεράστια χαρά αλλά και σοβαρή πίεση στη σχέση. Όταν γίνεσαι γονιός, η ταυτότητά σου ως σύντροφος περνά σιωπηλά στο δεύτερο πλάνο, γιατί όλη σου η ενέργεια πάει στο παιδί. Αυτό είναι φυσιολογικό, όχι όμως και βιώσιμο για πάντα. Ένα ζευγάρι που δεν βρίσκει ποτέ χρόνο μόνο για τους δυο του, σιγά σιγά αρχίζει να επικοινωνεί μόνο με πρακτικά, ποιος θα πάρει το παιδί, τι θα φάμε, ποιος πληρώνει τι. Το ταξίδι σπάει αυτόν τον φαύλο κύκλο. Σου δίνει χώρο να ξαναδείς τον σύντροφό σου σαν άνθρωπο και όχι σαν συνάδελφο σε ένα ατελείωτο βαρδιολόγιο ανατροφής.

Η αόρατη κούραση που κουβαλάς και δεν τη βλέπει κανείς

Υπάρχει μια έννοια που ίσως δεν έχεις ακούσει, λέγεται νοητικό φορτίο. Είναι όλη εκείνη η αόρατη δουλειά που κάνει το μυαλό σου συνέχεια, να θυμάται εμβόλια, γενέθλια, ραντεβού, μεγέθη παπουτσιών. Δεν φαίνεται πουθενά, αλλά σε αδειάζει. Όταν φεύγεις για λίγες μέρες μακριά, χωρίς αυτή τη διαρκή λίστα να τρέχει στο κεφάλι σου, το νευρικό σου σύστημα επιτέλους ξεκουράζεται στα αλήθεια. Δεν είναι θέμα να πιεις έναν καφέ ήσυχος, είναι θέμα να αφήσεις το μυαλό σου να σταματήσει να φυλάει σκοπιά. Και όταν ξεκουράζεσαι πραγματικά, γυρνάς πίσω πιο υπομονετικός, πιο παρών, καλύτερος γονιός. Η ξεκούρασή σου, τελικά, ωφελεί και τα ίδια τα παιδιά.

Πώς να το κάνεις χωρίς να πνιγείς στις ενοχές

Ξέρω τι σκέφτεσαι, πώς θα αφήσω το παιδί μου. Άκουσέ με λίγο. Τα παιδιά που βλέπουν τους γονείς τους να αγαπιούνται και να φροντίζουν τη σχέση τους, μαθαίνουν κάτι πολύτιμο για το τι σημαίνει υγιής δεσμός. Δεν τα εγκαταλείπεις, τους δείχνεις πρότυπο. Ξεκίνα μικρά, ένα Σαββατοκύριακο σε κοντινό προορισμό, με τη γιαγιά ή έναν άνθρωπο εμπιστοσύνης δίπλα τους. Άφησε οδηγίες, ένα τηλέφωνο ανάγκης, και μετά άφησε και τον έλεγχο. Μη γεμίσεις το πρόγραμμα με χίλια αξιοθέατα, ο σκοπός δεν είναι να δεις, είναι να είσαι. Ένα δείπνο χωρίς βιασύνη, ένας περίπατος χωρίς καρότσι, μια κουβέντα που δεν κόβεται στη μέση. Αυτά χτίζουν τη σχέση, όχι το ακριβό ξενοδοχείο.

Κάπου εκεί, την τρίτη μέρα ίσως, θα συμβεί κάτι μικρό. Θα γελάσετε με ένα ανόητο αστείο, θα πιάσετε τα χέρια σας χωρίς λόγο, θα κοιταχτείτε όπως τότε. Και θα καταλάβεις πως αυτός ο άνθρωπος δίπλα σου δεν είναι μόνο ο συνεργάτης σου στη μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής σου, είναι ακόμη ο άνθρωπος που διάλεξες. Το ταξίδι χωρίς παιδιά δεν σου παίρνει κάτι από τη γονεϊκότητά σου, σου επιστρέφει κάτι από τον εαυτό σου. Και όταν γυρίσεις σπίτι, θα αγκαλιάσεις τα παιδιά σου λίγο πιο σφιχτά, γιατί θα τους δίνεις έναν γονιό που θυμήθηκε να αγαπάει. Αυτό αξίζει, μία φορά τον χρόνο, κάθε χρόνο.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock