Σχέση σε κόκκινο συναγερμό; Τα αθόρυβα σημάδια που δεν φαίνονται!

Μια σχέση δεν μπαίνει σε κρίση πάντα με φωνές, δράματα και πόρτες που κλείνουν δυνατά. Πολλές φορές η φθορά έρχεται σιωπηλά, σχεδόν ευγενικά. Όλα δείχνουν να λειτουργούν, το πρόγραμμα βγαίνει, τα παιδιά είναι οκ, οι υποχρεώσεις μοιρασμένες. Κι όμως, κάτι μέσα σου έχει αρχίσει να βαραίνει. Δεν ξέρεις πότε ακριβώς έγινε, αλλά έχεις πάψει να μιλάς αληθινά. Όχι επειδή δεν έχεις λόγια, αλλά επειδή έμαθες ότι δεν έχει νόημα. Η σχέση τότε δεν φωνάζει «κινδυνεύω». Σου ψιθυρίζει. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο της, γιατί εύκολα το αγνοείς. Όταν η συναισθηματική απόσταση γίνεται καθημερινότητα και όχι εξαίρεση, δεν μιλάμε για μια κακή φάση. Μιλάμε για κόκκινο συναγερμό που αναβοσβήνει αθόρυβα.

Όταν η σιωπή γίνεται μηχανισμός επιβίωσης

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μεγάλωσαν μαθαίνοντας να μιλούν για όσα νιώθουν. Έμαθαν να τα καταπίνουν, να τα μικραίνουν, να τα βάζουν στην άκρη για να συνεχίζεται η ζωή χωρίς αναταράξεις. Σε μια σχέση αυτό μεταφράζεται σε αποφυγή. Δεν ανοίγεις δύσκολες κουβέντες, δεν λες τι σε πονά, δεν επιμένεις. Όχι επειδή δεν σε νοιάζει, αλλά επειδή κάποτε προσπάθησες και δεν βρήκες ανταπόκριση. Έτσι, σιγά σιγά, κλείνεις. Το πρόβλημα είναι ότι η σιωπή δεν εξαφανίζει το συναίσθημα, το αποθηκεύει. Και όσο περνά ο χρόνος, αυτό που δεν λέγεται μετατρέπεται σε απόσταση, σε ψυχρότητα, σε ένα «δεν πειράζει» που μέσα του πονάει. Η σχέση μοιάζει ήρεμη, αλλά αυτή η ηρεμία είναι εύθραυστη, γιατί βασίζεται στο ότι κανείς δεν ακουμπά τα δύσκολα.

Η συναισθηματική ασφάλεια που έχει ραγίσει

Μια σχέση αντέχει όταν νιώθεις ότι μπορείς να είσαι ο εαυτός σου χωρίς να φοβάσαι την απόρριψη. Όταν αυτό χαθεί, αρχίζεις να φυλάγεσαι. Γίνεσαι ανυπόμονος, ευερέθιστος, κουρασμένος χωρίς προφανή λόγο. Η σωματική επαφή μειώνεται, όχι απαραίτητα γιατί δεν υπάρχει έλξη, αλλά γιατί έχει χαθεί η οικειότητα. Οι αγκαλιές γίνονται τυπικές, το χιούμορ σπανίζει, η παρουσία του άλλου δεν σε ξεκουράζει πια. Συχνά γεμίζεις το πρόγραμμά σου με εξωτερικές δραστηριότητες για να μην έρθεις αντιμέτωπος με αυτό το κενό. Από έξω όλα δείχνουν φυσιολογικά. Από μέσα όμως η σχέση φθείρεται. Όταν δεν νιώθεις ασφαλής να μιλήσεις, το σώμα και η ψυχή μπαίνουν σε άμυνα. Και καμία σχέση δεν αντέχει για πολύ σε κατάσταση άμυνας.

Όταν η μοναξιά χωράει μέσα στη σχέση

Η πιο επικίνδυνη στιγμή δεν είναι ο καβγάς. Είναι η παραίτηση. Όταν αρχίζεις να νιώθεις μόνος ενώ είσαι με κάποιον. Τότε δημιουργείται ένα κενό που ζητά κάπου να ακουμπήσει. Μερικές φορές αυτό οδηγεί σε παράλληλες συνδέσεις, άλλες φορές σε μια εσωτερική αποσύνδεση, ένα «έτσι είναι τα πράγματα» που μοιάζει αποδοχή αλλά κρύβει θλίψη. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ήδη πενθήσει τη σχέση μέσα τους, πριν καν τελειώσει. Ο άλλος το μαθαίνει τελευταίος και νιώθει αιφνιδιασμένος. Δεν ήταν ξαφνικό. Ήταν αθόρυβο. Όσο περισσότερο μένει ανείπωτο αυτό που πονά, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να ξαναχτιστεί η ελπίδα. Γιατί η ελπίδα χρειάζεται διάλογο, όχι υπομονή.

Αν αναγνωρίζεις κάτι από όλα αυτά, το σημαντικό δεν είναι να βρεις ποιος φταίει. Είναι να παραδεχτείς ότι κάτι δεν πάει καλά. Μια σχέση δεν σώζεται με τελειότητα, σώζεται με ειλικρίνεια. Αρκεί ένας από τους δύο να πει «νομίζω απομακρυνθήκαμε, θέλω να το δω». Αυτό δεν εγγυάται ότι όλα θα διορθωθούν, αλλά ανοίγει έναν δρόμο. Και αν τελικά η σχέση δεν αντέξει, τουλάχιστον θα ξέρεις ότι δεν χάθηκε στη σιωπή. Γιατί οι σχέσεις δεν τελειώνουν όταν μιλάμε, τελειώνουν όταν σταματάμε να νιώθουμε ασφαλείς να το κάνουμε.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock