Θεραπεία ζεύγους: 3 λάθη που σαμποτάρουν τη διαδικασία

Ξεκινάς θεραπεία ζεύγους όχι επειδή “κάτι χάλασε οριστικά”, αλλά επειδή κάτι δεν κυλά όπως θα ήθελες. Μπορεί να νιώθεις απόσταση, κόπωση, θυμό που δεν λέγεται πια ή απλώς μια αίσθηση ότι μιλάτε αλλά δεν συναντιέστε. Η θεραπεία δεν είναι δικαστήριο, ούτε χώρος όπου κάποιος θα δικαιωθεί και κάποιος άλλος θα εκτεθεί. Είναι ένας καθρέφτης. Και όπως όλοι οι καθρέφτες, δεν δείχνει μόνο τον άλλον. Αν μπεις στη διαδικασία με λάθος προσδοκίες ή άμυνες, χωρίς να το καταλάβεις, μπορείς να σαμποτάρεις κάτι που θα μπορούσε πραγματικά να σε βοηθήσει. Όχι γιατί δεν λειτουργεί η θεραπεία, αλλά γιατί εσύ μπαίνεις μέσα κρατώντας λάθος εργαλεία.

Το παιχνίδι της ευθύνης

Το πρώτο λάθος είναι να μπεις στη θεραπεία με τη βεβαιότητα ότι “το πρόβλημα είναι ο άλλος”. Όταν βλέπεις τον εαυτό σου μόνο ως θύμα και τον σύντροφό σου μόνο ως αιτία, η συζήτηση κλειδώνει. Η θεραπεία ζεύγους βασίζεται στη δυναμική, όχι στο ποιος έχει δίκιο. Το να αναγνωρίσεις τη δική σου συμμετοχή δεν ακυρώνει τον πόνο σου, τον ωριμάζει. Μαθαίνεις να βλέπεις πώς αντιδράς, πώς αποσύρεσαι, πώς πιέζεις ή σιωπάς. Εκεί αρχίζει η ουσιαστική αλλαγή. Γιατί όσο δείχνεις μόνο τον άλλον με το δάχτυλο, χάνεις την ευκαιρία να καταλάβεις τι συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια. Συχνά πίσω από τον θυμό υπάρχει φόβος και πίσω από την απόσταση κούραση ή παλιά πληγή. Όταν ανοίγει αυτός ο φακός, η σχέση παύει να είναι μάχη και γίνεται πεδίο κατανόησης.

Η βιασύνη για λύση

Το δεύτερο λάθος είναι να θες αποτελέσματα χθες. Να μπαίνεις στη θεραπεία και μετά από δύο συνεδρίες να σκέφτεσαι “δεν έγινε τίποτα”. Οι σχέσεις δεν χαλάνε σε ένα Σαββατοκύριακο και δεν φτιάχνουν με μια καλή συζήτηση. Πολλές φορές τα προβλήματα που ζείτε έχουν ρίζες πολύ πιο πίσω, στον τρόπο που μάθατε να αγαπάτε, να συγκρούεστε, να αποφεύγετε. Αν μείνεις μόνο στα συμπτώματα, στους καβγάδες ή στη σιωπή, θα βάλεις απλώς ένα πρόχειρο μπάλωμα. Η θεραπεία χρειάζεται χρόνο για να ξεμπλέξει μοτίβα, να φωτίσει οικογενειακές επιρροές και να δημιουργήσει νέους τρόπους επικοινωνίας. Όταν βιάζεσαι, πιέζεις τη διαδικασία να αποδώσει πριν προλάβει να ριζώσει. Και τότε απογοητεύεσαι, ενώ στην πραγματικότητα είσαι στη μέση μιας δουλειάς που μόλις άρχισε.

Ο θεραπευτής ως σωτήρας

Το τρίτο λάθος είναι να περιμένεις από τον θεραπευτή να “σώσει” τη σχέση. Να μπει, να πει τις σωστές κουβέντες και όλα να ισιώσουν. Η αλήθεια είναι λιγότερο μαγική αλλά πιο ελπιδοφόρα. Ο θεραπευτής δεν ζει μαζί σας, δεν είναι παρών στις μικρές καθημερινές στιγμές όπου χτίζεται ή φθείρεται η σχέση. Η αλλαγή δεν γίνεται στο γραφείο, γίνεται στο σπίτι, στις συζητήσεις που θα τολμήσεις να κάνεις, στις αντιδράσεις που θα αλλάξεις, στις φορές που θα διαλέξεις να ακούσεις αντί να αμυνθείς. Όταν φορτώνεις όλη την ευθύνη στη θεραπεία, παραιτείσαι από τη δική σου δύναμη. Και χωρίς τη δική σου ενεργή συμμετοχή, καμία διαδικασία δεν μπορεί να φέρει ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Αν αναγνωρίσεις τον εαυτό σου σε κάποιο από αυτά τα λάθη, δεν σημαίνει ότι απέτυχες. Σημαίνει ότι είσαι άνθρωπος μέσα σε μια σχέση που πονάει. Η θεραπεία ζεύγους δεν απαιτεί τελειότητα, απαιτεί διάθεση. Να είσαι ανοιχτός, υπομονετικός και πρόθυμος να δουλέψεις και εκτός συνεδρίας. Να αντέχεις να κοιτάς και μέσα σου, όχι μόνο απέναντι. Εκεί γεννιέται η πραγματική αλλαγή. Όχι σαν θαύμα, αλλά σαν κάτι πιο αληθινό, μια σχέση που μαθαίνει να στέκεται ξανά με επίγνωση, φροντίδα και ειλικρίνεια.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock